پله پله تا ملاقات خدا

سفر در زمان

2010-12-11T01:06:00.000+01:00

امروز دقیقا ۳ ماه هست که اومدیم مونترال و ۴ امین سال غربت رو شروع کردیم.

سفری که ۱۵ ساعت طول کشید و بسیار خسته کننده بود ولی در عین حال هیجان انگیز. سفری در دل زمان. در حالیکه ساعت ۳ نیمه شب پروازمون شروع شد و ۱۵ ساعت هم تو راه بودیم ولی وقتی رسیدیم تازه ساعت ۱۱ صبح بود :)) ۸ ساعت اضافه آوردیم.

اگه بخوام کوتاه و مختصر درباره اینجا بگم٬ اینجا رو خیلی بیشتر از سوئد دوست دارم چون ادمای رنگارنگ اینجا هستن و از هر ملیتی دیده میشه. در عین حال بدون توجه به مذهب٬ سن و رنگ پوست هر کسی میتونه تو کارش پیشرفت کنهو چیزی تو سوئد خیلی کم دیدم.

اینجا اینقدر تنوع فرهنگی و قومیتی و ملیتی داره که مثل سوئد همه اسم ها شکل هم نیست. همه جور اسمی شنیده میشه. همه مدل آدمی دیده میشه.

مردم اینجا خیلی مهربونن. وقتی می بینن تو خیابون داری در و دیوار رو نگاه میکنی و دنبال چیزی میگردی سریع میان بهت کمک میکنن و راهنماییت میکن٬ چیزی که تو سوئد خیلی کم دیدم.

ولی ....

ولی چیزی که اینجا خیلی مهمه مساله کار هست. برای بدست آوردن یه پوزیشن کاری باید سابقه کار کانادایی داشته باشی٬ در عین حال برای داشتن سابقه کار کانادایی باید وارد بازار کار کانادا بشی که خب پر واضح هست که این یه لوپ بی نتیجه است. همین موضوع باعث میشه مهاجرا وقتی میان با مشکل روبرو بشن.

مهاجرا معمولا چیکار میکنن؟ یا میرن درس میخونن تا به جای سابقه کار کانادایی٬ تحصیلات کانادایی داشته باشن. یا اینکه یه دوستی آشنایی کسی رو تو زمینه کاری مورد نظرشون دارن و از رابطه استفاده میکنن. یا از کارهای پایین تر شروع میکنن٬ مثل کار تو فروشگاه و رستوران و ....

ما تو این ۳ ماه چیکار کردیم؟ من و همسرم رو هم دیگه نزدیک به ۱۰۰ تا کار اپلای کردیم که نتیجه نداده هنوز. تو این مدت کلاس فرانسه رفتیم تا بتونیم تو مونترال راحت تر زندگی کنیم. همین.

و همچنان دنبال کار هستیم.

برف

2010-11-01T00:12:00.002+01:00

پووووووووووف پوووووووووووف چه خاکی گرفته اینجا. دیگه باید یه دستی به سر و گوشش بکشم :)

دیشب اینجا برف اومد. اولین برف امسال. البته هنوز زمستونی نشده هوا. هنوز هم درختا پاییزی هستن. امروز هم چنان آفتابی شد که همه اون برفهایی که دیشب نشسته بود چلیک چلیک آب شدن.

البته سوئد از اینجا پیشی گرفته و دو هفته پیش برف سنگین رو شروع کرده. کارشناسا میگن امسال سردترین هوا رو تو اسکاندیناوی خواهند داشت. خوب شد ما در رفتیم :)))

پزشکانی که مدیریت نمیدانند

2010-06-30T17:33:00.001+02:00

به نظر شما یه پزشک و منشی اش برای وقت دادن به ۱۵ نفر مریض در یک روز چه سیستمی رو پیاده میکنن؟ به همه از قبل وقت میدن؟ یا همه میرن میشینن تا هر وقت فرصت شد برن تو؟ به نظرتون مدیریت کردن این حداکثر ۱۵ نفر خیلی سخته؟
تا حالا شده بدون وقت قبلی برید دکتر؟

از زمانیکه یادمه تا همین امروز سیستم تعیین وقت ویزیت تو ایران خیلی احمقانه و مسخره بوده و تنها چیزی که توش مهم نیست آیتم زمان هست. یعنی نه دکتر وقت شناس هست. نه مریض به موقع میاد نه منشی به وقت مریض ها اهمیتی میده!!

زن و شوهر پزشکی رو میشناسم که هر دو متخصص پوست هستن. من همیشه پیش خانم دکتر میرم. امروز ناچارا پیش آقای دکتر رفتم.
این خانم و آقای دکتر هر دو سیستم وقت دادنشون عجیب و غریبه.
خانم دکتر میگه: افرادی که دفعه اولشون هست که مراجعه میکنن. صبح ساعت ۷ بیان مطب اسمشون رو رو کاغذ بنویسن ساعت ۸-۸.۵ منشی میاد و اونا رو ما بین افرادی که از قبل پرونده دارن و از قبل (مثلا) وقت گرفتن میفرسته تو. اینطوری بار اول رو از ۷ تا تقریبا ۱۲ مهمون مطب دکتر هستین. از دفعات بعد اوضاع بهتر میشه و مریضا میتونن با تلفن وقت بگیرن٬ اینطوری مریض از ۹-۱۱ مهمون مطب دکتر هست. البته این خانم دکتر یه منشی خیلی مهربون داره که اگه بهش زنگ بزنن و بگن نمیتونن صبح اونجا باشم و سختشونه و .... یه وقت قبلی میده ولی برای روزهای دورتر.

اما آقای دکتر وضعش خیلی جالبتره
اولا که مریض جدید نمیپذیره مگر اینکه در موارد خیلی خاصی خانمش معرفی کنه ( مثل من)
ثانیا آدم هایی هستن که میتونن بدون وقت قبلی مراجعه کنن برای معاینه اما چطوری؟
ساعت ۱ تشریف ببرن مطب یه کاغذ زدن پشت در اسم بنویسن. بعد ساعت ۲ منشی میاد اسما رو منتقل میکنه تو دفتر. ساعت ۳ شاید آقای دکتر بیاد. تازه وقتی میاد ممکنه حال نکنه بلافاصله مریض ببینه چون لابد گرمشه٬ گرسنشه٬ چای میخواد و...
بعدش هم که شروع میکنه به مریض دیدن. مریضی که بهش ساعت ۳ وقت داده شده باید بشینه منتظر تا منشی های خنگ و بی تدبیرش مریض های بدون وقت قبلی رو بفرستن تو. وقتی مریض ها میبینن منشی خر تو خر میفرسته تو دیگه وقت نمیگیرن و این میشه که ۳ تا مریض با وقت قبلی هست و ۸ تا مریض بدون وقت قبلی!!!! و این وسطه به ضرر اون کسی میشه که همت کرده زنگ زده و وقت گرفته.
اگر فرض کنیم هر مریض بین ۱۲-۱۵ دقیقه وقت معاینه داره و دکتر بین ساعت ۳-۷ تو مطب هست. واقعا مدیریت کردن این تعداد مریض اینقدر سخته که مثل عصر حجر مریضا میان رو کاغذ اسم مینویسن؟
مضافا اینکه منشی آقای دکتر بر خلاف منشی خانم دکتر اصلا مهربون نیست و خیلی هم پاچه میگره و اصلا نمیشه چیزی بهش گفت. نتیجه این میشه که ما امروز ساعت ۱ رفتیم ساعت ۶ موفق شدیم بریم پیش دکتر جون.
تاااازه تو اون مطب ۳ تا دکتر بود که یکیش قرار بود ساعت ۴ بیاد که ساعت ۵.۵ اومد :))) تازه مریضای اون هم از ۱ اومده بودن. واقعا مسخره است.
یعنی وقت مریض پشیزی برای دکتر و منشی ارزش نداره. اصلا مریض به درک. اون منشی بیچاره چرا از ۲ باید بیاد مطب که دکتر تازه ساعت ۳ یا ۴ بخواد بیاد؟

تازه بدتر از همه اینا مریضای دکتر ماندگار بودن که مطبش تو همون ساختمون بود و امروز چون عمل داشت اصلا نیومد مطب و همه مریضا با اون قلب داغونشون برگشتن خونه

شاید این سیستم تو ایران هیچ وقت به حد عالی نرسه ولی میتونه خیلی بهتر از این باشه.

من تصمیم گرفتم دفعه بعد که میرم پیش آقای دکتر خیلی جدی بهش تذکر بدم و بهش بگم این روش عهد دقیانوسی رو عوضش کنه. به نظرتون جواب میده؟ یا با اردنگی پرت میشم بیرون؟

حضور نامحسوس

2010-06-03T11:20:00.000+02:00

طی چند ماه گذشته من متوجه شدم که عده ای تو وبلاگم حضور نامحسوس دارن و خودم هم بین دوستای آقای همسر حضور نامحسوس دارم :))

دیروز آقای همسر و دوستاش جلسه پرزنت تز داشتن و هر کس یا هر گروهی نیم ساعت وقت داشت برای پرزنت و همه گروه ها تو یه روز پرزنت کردن. تو زمان تنفس من چند تا از دوستای غیر ایرانی آقای همسر رو ملاقات کردم و همه شون بهم گفتن که ما درباره شما خیلی شنیده بودیم ولی تا حالا ندیده بودیمت. ضمن تشکر از آقای همسر که همیشه یاد و خاطره منو توی جمع حفظ میکنه٬ فمیدم که همیشه حضور نا محسوس داشتم.
مساله جالب دیگه اینه که هر کدومشون ما رو دیدن گفتن خب میرین کانادا؟ تقریبا الان همه میدونن دیگه حتی کساییکه ما اصلا فکرشم نمیکردیم که بدونن!!

تو این چند وقته هر کس رو که مدت ها بود ازش بی خبر بودم٬ دیدم یا باهاش چت کردم ازم پرسید که کارای کاناداتون چی شد؟ و من متعجب نگاهش کردم که تو از کجا میدونی؟ یکیشون گفت از وبلاگت خوندم و مطمئنم بقیه هم از وبلاگم خوندن. ولی جالبیش اینه که آدرس وبلاگم رو به دوستام ندادم هیچ وقت. این آی دی گوگلم رو هم به دوستای حقیقی ام ندادم و مخصوص مجازی هاست. تنها کاری که من کردم این بوده که یه بار لینک یکی از پست هام رو بر ای ۲۰ دقیقه زیر یه مطلبی تو فیسبوک کامنت گداشتم و بعدش هم دیلیتش کردم.
فکر میکنم تو همون ۲۰ دقیقه دوستای نامحسوس آدرس رو پیدا کردن

خب با توجه به اینکه من همه چیز رو تو وبلاگم نوشتم اصلا ناراحت نیستم که بقیه دوستانم هم بدونن صرفا برام جالبه که این همه انسان نامحسوس دور و برم هست.
دوستان عزیزم خب یه ردپایی نشونه ای چیزی از خودتون تو وبلاگ بذارید که من بدونم :))

و برای اطلاع همه محسوس ها و نامحسوس ها بگم که ویزامون رو گرفتیم و باید بریم برای لندیگ. بقیه اش رو هم بعدا که انجام شد میگم :)

بازارگرمی به سبک ایرانی

2010-05-04T14:41:00.000+02:00

این شنبه که میاد پرواز همای به همراه گروه مستان تو گوتنبرگ کنسرت دارن. بلیط های این کنسرت رو ۲ تا مغازه میفروشن. یکی جایی به اسم ویدئو رضا و یکی هم یه فرش فروشی که بلیط های دانشجویی رو میفروشه.

من امروز برای خریدن بلیط رفتم اون فرش فروشی.

به آقای فروشنده گفتم بلیط کنسرت میخوام و... ازم سوال کرد که چندتا؟ منم جواب دادم اول قیمتشو بهم بگین تا من از دوستام بپرسم.

بهم گفت: آخه صبح یه نفر زنگ زده تعدادی رو رزرو کرده میخوام که برای اونا هم چیزی بمونه. جون بلیط ها دیگه آخرشه.

بعد از پرسیدن قیمت و تماس با دوستان و مشخص شدن تعداد٬ موقعی که میخواستم پول رو بدم آقای فروشنده ۳ دسته بلیط (هر دسته مال یه ردیف بود) که هر دسته شامل حداقل ۲۰ تا بلیط میشد از تو کیفش درآورد. از این ۳ بسته فقط یکیش بود که رو به اتمام بود. اون دو دسته دیگه دست نخورده بودن.

حالا من نمیدونم برای اینکه منو تشویق کنی بلیط بخرم چرا باید بگی بلیط ها داره تموم میشه و آخرشه و میخوام برای اونا هم بمونه و.... من که دارم میبینم تو حداقل ۴۵ تا بلیط داری (فقط تو بخش دانشجویی) پس چرا اینطوری میگی؟

حداقل اون ۲ تا بسته دست نخورده رو از تو کیفت در نیار. خب ضایع است من میبینم :))

والبوری٬ جشن بهار

2010-05-01T14:05:00.000+02:00

Valborg یا همون والبوری جشنی هست که تو خیلی از کشورهای اروپایی روز ۳۰ آوریل یا ۱می برگزار میشه و ریشه مذهبی داره که البته الان دیگه حالت مذهبی نداره. تو سوئد میدونم که این جشن برای خوش آمد گویی به بهار هست. مردم میرن تو پارکها و... جمع میشن یه آتیش بزرگ روشن میکنن و یه عده هم موزیک میزنن و برای بهار و فرا رسیدن ماه می شعر میخونن و بقیه هم باهاشون همخونی میکنن.
دیروز هم که روز ۳۰ آوریل بود همین جشن تو سراسر سوئد برگزار شد.
معمولا تو شهرهایی که دانشگاه داره٬ دانشجوها همزمان یه کارنوال راه میندازن. تو این برنامه دانشجوها ماکتهای بزرگ یا ماشین یا عروسک و.... درست میکنن که هر کدومش نشونه یه چیز هست. یکی از چیزایی که من دیروز دیدم٬ مثلا میخواست عصر برده داری رو نشون بده. یا یدونه دیگه بود فیلم آواتار رو نشون میداد با تماشاگرها که عینک ۳ بعدی داشتن که در زیر میبینین.

اینجا تو گوتنبرگ هم دانشجوهای دانشگاه چالمرز برگزار کننده این کارنوال هستن. گویا امسال ۱۰۰مین سالی بوده که دانشجوهای چالمرز اینکار رو انجام میدن.
هر سال برا اینکار یه سری شرکتها اسپانسر میشن که به دانشجوها برای ساخت ماکت هاشون پول بدن. امسال اسپانسر اصلی شرکت "پرپیس بلو" بوده. ۲-۳ هفته ای هست که دانشجوها همه روپوشهای سفید با آرم این شرکت تنشونه و مشغول ساخت ماکت هستن.
البته شرکتهای دیگه ای هم اسپانسر بودن از جمله تویوتا که چند تا تویوتا پیریوس در اختیارشون گذاشته بود.

نمیدونم هر سال چند تا ماکت درست میکنن. ولی امسال ۶۰ تا به قول خودشون vagn یا به قول انگلیسی ها carriage یا به قول ما کالسکه ساخته بودن. کالسکه البته اصلا تعریف درستی نیست. چون خیلی از اینها روی تراک های بزرگ حمل میشدن. خیلی هاش هم اندازه یه ماشین سواری بودن.

من مطمئنم که شرکت ها به اینا خیلی پول میدن منتها اینا با اینکه پول خوبی میگیرن اصلا ایده های خوبی پیاده نمیکنن. ایده هاشون بیشتر در حد بچه مدرسه ای ها بود تا دانشگاهی. از این ۶۰ تا فقط چند تا بودن که هم ایده شون خوب بود هم روش خیلی کار کرده بودن و دقیقا ماشین ساخته بودن. بقیه در حد ساخت ماکت بود اونم خیلی ساده و ابتدایی.
ولی خب همینکه یه فضای شاد* رو برای دانشجوها فراهم میکنه و جرقه هایی از خلاقیت و اعتماد به نفس درشون به وجود میاره خیلی خوبه.

ایده هایی که داشتن اینا بود:
به شرکت گیلی (یه شرکت چینی هست) که بخش عمده ای از سلام ولوو رو خریده٬ گفته بودن محیط زیست رو فراموش نکن!
کودکان رو فراموش نکنیم.
گوشت قرمز نخوریم.
خوک ها رو نکشیم.
کلیسایی برای همجنس گراها.
کافی شاپ سیار.
طالبان.
آشوب و پلیس ضد شورش.
فیلم آواتار.
تماشای فوتبال.
مدرسه موسیقی.
داروسازی.
باشگاه بدنسازی.

تعدادی هم بودن که انواع ماشین ها رو درست کرده بودن. مثلا وان حموم٬ چمدون٬ توالت فرنگی و جکوزی رو تبدیل به ماشین کرده بودن.

یه عده شون یه ماشین درست کرده بودن که شکل بولبرینگ بود. یه ماشین دیگه بود که پا داشت و پاهاش مثل پای اسب حرکت میکرد و ماشینه یورتمه میرفت.

این وسط مسط ها ها گروهای موزیک و رقص میومد رد میشد و جالبیش این بود که بچه ها هم تو این گروه ها بودن. تو تمام گروه ها سنج زن ها پسر بچه های دبستانی بودن.

این طفلکی ها پرچم دار بودن که ۴-۵ ساعت زیر بارون این پرچم سنگین (با احتساب خیس شدن پارچه پرچم) رو حمل کردن.

حالا شما فکر نکنین جدی جدی اینجا بهار اومده ها. نه بابا هنوز همچنان سر و بارونیه. همون دیروز تمام مدتی که مراسم بود بارون بسیار شدید هم بود.

* از شاد بودن فضا اینقدر بهتون بگم که اون هفته عده ای از این دانشجوهای در گیر کار کارنوال با ضبط و باند و نوشیدنی٬ تو آسانسور ساختمون ما پارتی گرفته بودن. حالا فکر نکنید آسانسور ما چقدر بزرگه ها. نه بابا٬ ۶ نفره است منتها فکر کنم بالای ۱۰ نفر بودن که جیغ میزدن و سوت میزدن و شادی میکردن. آسانسور هم برای خودش بالا پایین میرفت!!!! بعدش هم که رفتن خونشون کف آسانسور پر بود از تشتک شیشه های آبجو.

دیوار برلین

2010-04-08T19:12:00.002+02:00

دیشب دوستم درمورد سفر زمینی از فنلاند به روسیه تعریف میکرد و در مورد بازرسی های سفت و سخت و در عین حال مسخره شون میگفت که یاد سفرمون به برلین افتادم و براش تعریف کردم که کلا پیشینه روس ها چطوریه.

امروز فکر کردم بد نیست اینجا هم بنویسم.

همه ما اسم دیوار برلین رو شنیدیم و میدونیم که این دیوار آلمان شرقی و غربی رو جدا میکرده. اما چرا شرقی و غربی؟ چرا دیوار؟ چرا یه مرز ساده نه؟ و خیلی سوال های دیگه که منم تا قبل از سفر به برلین جوابشون رو نمیدونستم چون نه هیچ وقت برام انگیزه شده بود که برم سرچ کنم و نه از نزدیک دیده بودم.

وقتی جنگ جهانی دوم تموم میشه و آلمانِ مدعی٬ شکست میخوره؛ ۴ تا کشور فرانسه و آمریکا و انگلیس و شوروی اداره آلمان رو دست میگیرن و آلمان به بخش شرقی و غربی تقسیم میشه. تو این ماجرا برلین هم که پایتخت اون زمان آلمان بوده هم تقسیم میشه به بخش شرقی و غربی. آلمان شرقی رو میسپرن به شوروی و آلمان غربی رو هم میسپرن به اون ۳ تا کشور دیگه (البته آلمان غربی اول به سه قسمت مجزا با ۳ حاکمیت جدا تقسیم میشه ولی بعدتر ۳ کشور یه آلمان یکپارچه رو ترجیح میدن)

به خاطر حالت کومونیستی که تو آلمان شرقی به وجود میاد در مقایسه با آلمان غربی روز به روز پسرفت میکنه. صنعت و اقتصاد در آلمان غربی رو به رشد بوده در حالیکه تو بخش شرقی خبر خاصی نبوده. بخاطر همین خیلی از متخصصین کم کم میرن سمت آلمان غربی که اونجا زندگی کنن یا اونجا کار کنن.

یه سری به صورت کامل مهاجرت میکنن به آلمان غربی یه سری هم خونه شون تو آلمان شرقی بوده ولی کارشون تو آلمان غربی.

کم کم که دولت آلمان شرقی میبینه که متخصصینش دارن میرن آلمان غربی کار میکنن٬ تصمیم میگیره جلوی اینکارو بگیره.

روز ۱۳ آگوست ۱۹۶۱ در حالیکه بعضی از ساکنان برلین شرقی برای کار به برلین غربی رفته بودن و به این امید بودن که عصر برمیگردن پیش خانواده شون٬ دولت آلمان شرقی ضمن اعلام منع عبور و مرور از مرز شروع به ساختن دیوار میکنه و از اون ساعت به بعد هرکی هر سمت دیوار بود٬ محکوم شد که همون سمت بمونه؛ برای ۲۸ سال.

دیوار غیر از اینکه از مناطق مرزی میگذشت٬ از یه ایستگاه مترو از وسط چندین آپارتمان هم میگذشت. یعنی با عبور دیوار برخی واحد های یه ساختمون شرقی و برخی هم غربی شدن!!!

طول دیوار ۱۵۵ متر بود و تمام گذرگاه های مرزی رو که قبلا آلمانی ها ازش عبور میکردن رو هم بستن.

اون زمان حدودا ۶۰ هزار از ساکنین بخش شرقی تو آلمان غربی کار میکردن که خب از ۱۴ آگوست دیگه نمیتونستن کار کنن!

کم کم دیوار بالا رفت و سیم خاردار های دارای جریان برق هم نصب شدن. نگهبان گذاشتن و برج مراقب و مراتب شدید امنیتی.

تنها ۴ نقطه باقی موند که محل عبور و مرور غیر آلمانی ها بود. اسم این ۴ نقطه بر اساس ۴ حرف اول انگلیسی انتخاب شد که معروف ترینش چک پوینت چارلی* هست که با حرف سی شورع میشه (یعنی سومین اسم)

ولی خب مردمی که کشورشون صنعت و اقتصاد نداره که بیکار نمی مونن. بالاخره دنبال راه فرار میگردن.

الان تو برلین موزه ای هست به اسم موزه دیوار که در محل چک پوینت چارلی درست شده و اونجا عکس ها و اسنادی هست که روش های فرار مردم رو نشون میده و اکثر این فرار ها به کمک مردم غیر آلمانی (مثلا لهستانی ها) بوده که اجازه عبور و مرور رو داشتن.

از روش های معمول فرار٬ ساختن اوراق هویت جعلی با ملیت لهستانی و مجارستانی و... ٬ قایم شدن تو ماشین هایی که عبور میکردن٬ شنا کردن بخش هایی که آب بوده٬ کایت و بالون و عبور از راه کانال آب بوده.

برای جلوگیری از فرار مردم و تحت کنترل داشتن امنیت دیوار دولت آلمان شرقی به فاصله ۹۱ متری از دیوار اصلی٬ یه دیوار موازی هم میسازه. فاصله بین این دو دیوار رو شن نرم میریزن که هرکس رد شد جای پاش بمونه و اون فاصله به کمک سگ هایی کنترل میکردن.

با همه این تدابیرشون تو این ۲۸ سال حدود ۵۰۰۰ نفر تونستن فرار کنن. ۱۲۸ نفر پای دیوار کشته شدن و ۲۰۰ نفر هم زخمی شدن.

سال ۱۹۸۹ دولت شرقی قبول میکنه که مردم بتونن به آلمان غربی برن. تصمیم بر این میشه که افراد با مراجعه به چک پوینت ها ویزا بگیرن و از مرز رد بشن. منتها اون زمان مردم اینقدر ذوق و هیجان داشتن و به سمت دیوار برای گرفتن ویزا حمله میکنن که افسر های پلیس قادر به کنترل وضع نیستن و با هجوم مردم مرز ها باز میشه و ۹ نوامبر ۱۹۸۹ میشه روزی که دیوار برلین فرو ریخت. ولی روزیکه دولت ها شروع به تخریب دیوار کردن ۳ اکتبر ۱۹۹۰ بود.

* در محل چک پوینت چارلی یه درخت کاج کریسمس هست که پرچم کشور های مختلف روش نصب شده. جریان از این قراره که هر سال کریسمس کشورهای مختلف دنیا یه کاج می آوردن میذاشتن اونجا به امید روزی که دیوار خراب بشه. بعد از تخریب دیوار یه کاج نمادین با پرچم کشورهایی که تو این مدت کاج می آوردن اونجا گذاشته شده. منتها متاسفم که بگم پرچم کشور من توش نبود!

عیدانه ۸۹

2010-03-26T02:30:00.002+01:00

امسال از اولش اصلا حس عید نداشتم. دیگه کم کم با دیدن تکاپوهای عیدانه دوستام تو ایران به این فکر افتادم که منم یه حرکتی بزنم منتها خیلی موفقیت آمیز نبود. در اولین حرکت عدس خیس کردم برای سبزه که اصلا جوونه نزد و ریختمشون دور :))

به همین دلیل سفره هفت سین بدون سبزه چیدم. ماهی گلی هم که نداشتیم. سنجد یا سمنو هم نداشتیم.

پس نتیجتا کوچکترین هفت سین زندگیمو که تازه ۱ سین هم کم داشت چیدم.

در عوضش که سبزه نداشتیم رفتیم اون دسته گل رو خریدم که هدیه بانک بود به من.

آقای فروشنده گلفروشی کلی برامون از تفاوت گلها و نحوه نگه داری گل های بهاری و.... گفت و من خیلی خوشم اومد و از اونجاییکه به شغل گلفروشی خیلی علاقه دارم دلم میخواست بهش بگم میشه من روزی ۲ ساعت بیام مغازتون شما برای من آموزش گل و گلفروشی بدین؟

روز اول فروردین هم رفتیم مهمونی که ایرانی های دانشگاه آقای همسر تدارک دیده بودن و در واقع بیشترش موزیک و حرکات موزون بود.

چیزی که تو این مهمونی برام خیلی جالب بود (قبلا هم بهش دقت کرده بودم. اینبار هم) این که من هر بار جشن و رقص این خارجکی ها رو دیدم با هر موزیکی همه افراد عین هم میرقصن. گوییکه قبلا تمرین کردن. اما ایرانی ها با هر آهنگی رقص خودشون رو میکنن و هیچ دونفری تو مهمونی عین هم نمیرقصن. مورد دوم اینکه همه ایرانی ها بلدن کردی برقصن :))

به والله که کردی رقصیدن اصلا کار آسونی نیست و خیلی هم سخته و کلی دنگ و فنگ داره و فقط پا کوبیدن نیست. من نمیدونم چه سری هست که تا آهنگ کردی میذارن همه دایره درست میکنن و پا میزنن و احساس رقص کردی بهشون دست میده؟

سومین موضوعی که هست اینه که ایرانی جماعت بسیار علاقمند به درست کردن قطار توی مهمونی هست. یعنی هر نیم ساعت یه بار یکی میاد جیغ زنان و فریاد کنان ازت میخواد که به قطار در حال تشکیل بپیوندی :))

از روز دوم هم که زندگی از سر گرفته شد و باز هم روزمرگی.

آغاز سال یکهزار و سیصد و هشتاد و نه

2010-03-20T18:32:00.003+01:00

دری دری دی٬ دری دری دی٬ دری دری دری دری دری دی

امیدوارم سال جدیدی که همین الان شروع شد برای همه سرشار از شادی و موفقیت باشه٬ همه به آرزوهای خوبشون برسن.

سال ۸۸ برای من از لحاظ امورات خودم خیلی خوب گذشت اما از لحاظ اجتماعی و.... خب همه میدونیم که اصلا سال خوبی نبود.

امیدوارم سال پیش رو از هر دو لحاظ خوب باشه.

هدف ما جلب رضایت شماست

2010-03-15T11:34:00.001+01:00

هر چند روز یه بار که میرم آمار وبلاگم رو نگاه میکنم حتما بودن کسایی که با سرچ بخشی از جمله «دانلود آهنگ ضربان قلب من تند میزنه» به وبلاگ من رسیدن.

گفتم حالا این شب عیدی برای اینکه ملت دست خالی از این وبلاگ نرن لینک دانلودش رو بذارم که سرچشون بی نتیجه نباشه. چه کنیم دیگه هدف ما همون تیتر بالاست :))

تاخیر

2010-03-10T17:38:00.000+01:00

تو سوئد برای رفتن از شهری به شهر دیگه مثل بقیه جاهای دنیا چند راه محدود هست: هواپیما٬ اتوبوس٬ ماشین شخصی یا تاکسی٬ قطار معمولی یا پر سرعت.

خب طبق تجربه تمام راه ها به جز راه آخر (قطار پر سرعت) اگه کنسل نشه معمولا به موقع راه میفته و به موقع هم میرسه و این سوئدی ها خیلی به جدول زمان بندیشون و حرکت به موقع وسایل نقلیه شون مینازن.

اما راه آخر که قاعدتا باید پر سرعت باشه یه وقتایی خیلی هم کم سرعت میشه. قطارهای پرسرعت اینجا وقتی زمستون میشه به شدت دچار تاخیر میشن طوریکه حتی مدت زمان سفر از اتوبوس هم بیشتر میشه.

طبق اخبار رسمی خود کشور سوئد٬ سیستم قطار های سوئد از بقیه کشورهای اروپایی ضعیف تره*. به همین خاطر دولت مردا یه جلسه میذارن که بررسی کنن چرا قطارهای سوئد اینقدر تاخیر دارن و برای رفعش چیکار کنن؟

فکر میکنین نتیجه اش چی بود؟ اون جلسه اصلا تشکیل نشد چون مدیر شرکت قطار ها نتونست به موقع به جلسه برسه چون قطاری که قرار بود اون رو به محل جلسه برسونه تاخیر داشت!!! :))

برای همین هنوز این مشکل حل نشده و همچنان قطارهای پرسرعت سوئد با تاخیر به مقصد میرسن.

* میگن ضعف سیستم ریلی ناشی از ضعف سیستم راه های سوئد هست و مدیر اداره راه های سوئد هم یه خانم ایرانی الاصل هست. آیا ژن ایرانی ما باعث شده؟ یا ربطی نداره؟ :))

هرچی گشتم نتونستم عکس خانومه رو پیدا کنم بذارم اینجا.

بهار بی بوی عید

2010-03-08T18:19:00.001+01:00

بالاخره آب و هوای اینجا بعد از اینکه قطار ما رو کنسل کرد و یه پول بلیط هواپیما گذاشت رو دستمون٬ بی خیال برف شد و تصمیم گرفت که آفتابی بشه.

۱ هفته است که کاملا هوا آفتابیه و حتی آفتابش گرمه. برفا دارن آب میشن و کاملا مشخصا که بهار داره میاد. اما بهاری که مردمش هیچ جنب و جوشی برای عید ندارن. سبزه سبز نمیکنن و تو فکر ماهی گلی نیستن.

صندوق میوه های حاوی پامچال رو گوشه کنار پیاده رو ها نمی بینی و کسی هم خونه تکونی نمی کنه.

کسی فکر چیدن برنامه سفر و خرید میوه و آجیل نیست.

اصلا بوی عید نمیاد.

منم هنوز تصمیمی برای سبز کردن سبزه نگرفتم. چی سبز کنم؟ عدس؟ گندم؟ ماش؟ یا چی؟

یه سین هم کم داریم برای سفره مون. از پیشنهادات سین دار شما استقبال میشه :))

اندر حکایت ممالک مترقی

2010-02-22T13:49:00.002+01:00

ساعت ۸.۳۰ بلیط قطار داریم که بریم استکهلم و از اونجا هم برای ساعت ۴ عصر بلیط هواپیما داریم به مقصد یه کشور دیگه. با خودمون حساب میکنیم٬ میبینیم اگه ساعت ۷.۳۰ از خونه بریم بیرون به موقع به قطار میرسیم و مشکلی پیش نخواهد اومد.

خب ساعت ۷.۳۰ مثل ۳ تا مسافر خوب و وقت شناس راه میفتیم به سمت ایستگاه تراموا که بریم ایستگاه قطار. از خونمون تا ایستگاه قطار ۳ تا ایستگاه راهه. تراموا ایستگاه دوم رو که رد میکنه یه چیزی به سوئدی میگه و نگه میداره. منتظر میمونیم تا ببینیم جریان چیه؟ بعد از چند دقیقه میفهمیم که یه تراموا اون جلوتر خراب شده و بقیه تراموا هم به تبعیت از اون تو ترافیک گیر کردن. مردم همه پیاده میشن که پیاده به کار و زندگیشون برشن. ما هم پیاده میشیم و ۳ ایستگاه باقی مونده رو توی برف چمدون کشان ادامه میدیم.

میرسیم ایستگاه قطار رو برد نگاه میکنیم و میبینیم قطار ما اصلا درج نشده.

میرم دفتر قطار از دستگاه شماره میگیرم شماره ام هست ۲۱۲ اما تا الان فقط تا ۷۸ رو صدا کردن!!!! حدودا ۱۳۰ نفر جلوم هستن. چاره ای ندارم باید وایسم منتظر. نزدیکای ۸.۳۰ میشه که بدون نوبت میرم سراغ یکی از باجه ها و تا اسم قطار میارم میگه: همه قطار ها تا ساعت ۱۲ ظهر کنسل شدن٬ چون یه مشکلی وسط راه به وجود اومده.*

بهش میگم خب من بلیط هواپیما دارم باید برم استکهلم چیکار کنم؟ میگه برو با اتوبوس برو. بدو بدو میریم سمت دفتر اتوبوس٬ خانومه میگه تا ساعت ۳ عصر هیچ اتوبوسی نداریم. میرم از تاکسی قیمت میگیرم٬ بعد از اینکه فکر میکنه من دارم باهاش شوخی میکنم و هی بهم میگه این مسیر خیلی گرون میشه و..... میگه ۸۰۰۰ کرون (۱ملیون و ۲۰۰هزارتومن) میگیرم شما رو میبرم استکهلم. خب طفلک حق داشت سوال من چیزی شبیه شوخی بود و قیمتش خیلی گرون بود.

میام با خودمون فکر میکنیم که چیکار کنیم؟ آیا همه سفر رو کنسل کنیم؟ بریم؟ نریم؟ خلاصه ۳ نفری کلی فکر میکنیم و تصمیم میگیرم با خرید یه بلیط جدید هواپیما سفرمون رو دیرتر شروع کنیم.

دوباره میرم دفتر قطار تا پول بلیط قطارم رو پس بگیرم. میرم از دستگاه شماره میگیرم ۳۱۸. آخرین شماره ای که رفته باجه چنده؟ ۴۸۷!!!! برام عجیبه. یعنی باید وایسم تا شماره ها یه دور صفر بشن؟ میرم از یکی از کارمندا میپرسم که آیا شماره من درسته؟ میگه بله درسته. خب پس چاره ای نیست باید منتظر بمونم.

هر کس که میاد از دستگاه شماره بگیره یه نگاه متعجبانه به شماره اش میکنه. یه نگاه به برد و میخنده. فکر میکنه شاید دارن باهاش شوخی میکنن که ۳۵۰ نفر جلوش هستن. یا شاید دوربین مخفیه؟ حتی دو نفر چنان با تعجب به شماره هاشون نگاه میکردن که من ناچارا** بهشون گفتم تعجب نکنید٬ شماره تون درسته.

این وسطه یه سری ها هم بودن که وقتی میدیدن شماره شون خیلی زیاده. دست میکردن تو سطل آشغال کنار دستگاه و یه شماره کمتر پیدا میکردن و برمیداشتن!!!!!!

حالا این وسطه این همه قطار کنسل شده. این همه آدم آلاخون والاخون شدن. کارمندای قطار هم یه خط در میون هی میرن استراحت میکنن و اگه بناست ۱۱ باجه کار کنه٬ همزمان بیشتر از ۶ باجه کار نمیکنه!!

بعد از ۲ ساعت انتظار بالاخره نوبتمون شد و رفتیم پول بلیطمون رو پس گرفتیم.

موقع برگشت به خونه دیدیم که تراموا ها همچنان تو ترافیک موندن و کار نمیکنن و مردم همه تو خیابون علافن. ناچارا تاکسی گرفتیم و برگشتیم خونه.

حالا من هیچ حرفی روی کنسل شدن قطارها ندارم. حرف من اینه که خب یه کاغذ بچسبونین رو شیشه دفتر قطار ها و روش بنویسین تا ساعت ۱۲ همه قطار ها کنسل هستن و پولتون برگشت داده میشه لطفا اگه سوال دیگه دارین نوبت بگیرین. کار سختی نیست به خدا!!

* از اواسط دسامبر اینجا یه بند داره برف میاد. شاید این وسط یه چند روزی استراحت کرده باشه اما باز برف اومده. این چند روز اخیر هم باز برف داشتم بدون هیچ استراحتی و همین باعث شده که رفت و آمد وسایل نقلیه با مشکل همراه بشه.

اینم شاهد ماجرا:

** اصولا سوئدی ها از اینکه بدون سوال کردن بهشون جوابی داده بشه یا اینکه بدون درخواست کسی بهشون کمکی بکنه خوششون نمیاد چون فکر میکنن طرف داره وارد حریم شخصیشون میشه!

قانون بی قانونی

2010-02-20T18:28:00.001+01:00

تا وقتی تو ایران هستیم فکر می‌کنیم تو بی‌قانون‌ترین کشور دنیا زندگی می‌کنیم و قوانین مسخره‌ای تو کشورمون جاریه.

اما یه چیزی رو نمی‌دونیم یا اگر می‌دونیم قدرشو نمی‌دونیم. اونم اینه که تو هر سازمان یا نهاد یا اداره که می‌ریم٬ هر قانون خوب یا بدی که وجود داشته باشه از پایین‌ترین رده‌های سازمانی تا بالاترین رده اون قانون رو بلدن و بهش اشراف دارن. برای مثال اگه می‌رین تو بانک و می‌خواین یورو رو به دلار تبدیل کنین٬ تو هر شعبه ای از اون بانک که برین با یک جواب یکسان روبرو خواهید شد. یا شدنیه یا نشدنی!

اما تو سوئد قضیه کمی (فقط کمی!!) متفاوته که تو ۴ اپیزود براتون تعریف می‌کنم:

اپیزود ۱:

۲ تا دوست می‌رن بانک٬ یکیشون می‌ره باجه شماره ۱ و یکی دیگه باجه شماره ۲. هر دو به کارمندی که تو باجه هست می‌گن: من دانشجوی کارشناسی ارشد هستم می‌خوام تو بانکتون حساب باز کنم و ویزاکارت یا مستر کارت هم می‌خوام. باجه ۱ در جواب می‌گه: بله بله حتما لطفا مشخصاتتون رو بگید. باجه ۲ می‌گه: اوه شرمنده من فقط می‌تونم براتون حساب باز کنم و طبق قانون نمی‌تونم بهتون کارت اعتباری بدم چون شما ۲ سال بیشتر تو سوئد نخواهید بود.

اینجاست که می‌گیم: از این باجه به اون باجه فرجه!

اپیزود ۲:

زوجی روی سایت یه خونه دیدن که می‌خوان اجاره اش کنن. پا می‌شن می‌رن دفتر اون شرکتی که صاحب خونه است. ۲ تا شماره از دستگاه می‌گیرن. خانومه می‌ره پیش یه کارمند و آقاهه پیش یه کارمند دیگه. کارمند اول با یه سری دلایل ظاهرا قانونی خانوم رو متقاعد میکنه که شما نمی‌تونین این خونه رو اجاره کنین ولی اون یکی کارمند سریع فرم قرارداد رو پرینت میگیره و امضا می‌کنه و می‌ده دست آقاهه و این زوج موفق می‌شن خونه رو اجاره کنن.

اینجاست که می‌گیم: از این کارمند به اون کارمند فرجه!

اپیزود ۳:

می‌رم یه کاپشن می‌خرم که چون یکی از دکمه‌هاش کنده شده و باید خودم بدوزمش بهم ۲۵کرون (معادل ۳۵۰۰ تومن) تخفیف می‌ده. میام خونه می‌پوشمش احساس می‌کنم تنگه. فردا می‌رم که با یکی دیگه عوضش کنم. صندوقدار وقتی رسید خرید رو می‌بینه می‌گه: شرمنده چون بهت تخفیف دادن دیگه نمی‌تونی عوضش کنی. براش توضیح می‌دم که تخفیف بابت چی بوده. می‌گه: به هر حال قانون فروشگاه ما اینو می‌گه. می‌گم: حالا هیچ راهی نداره؟ می‌گه: برو با رییسم صحبت کن طبقه پایین.

می‌رم طبقه پایین بدون اینکه داستان رو برای رییسش تعریف کنم بهش می‌گم می‌خوام این دو تا رو با هم عوض کنم. رسید رو می‌گیره و در مورد تخفیف سوال می‌کنه و جریان دکمه رو براش می‌گم و اونم بدون هیچ حرفی کاپشن رو عوض می‌کنه.

اینجاست که می‌گیم: از این صندوقدار به اون صندوقدار فرجه!

اپیزود ۴:

می‌رم دانشگاه برای همسرم کارنامه بگیرم. می‌پرسم که آیا میشه متنی که زیر کارنامه می‌نویسین رو به دلخواه من بنویسین؟ میگه نه نمیشه و ما متنمون ثابته و حق نداریم عوضش کنیم و منم قبول می‌کنم.

هفته بعد با همسرم دوباره می‌ریم دانشگاه که کارنامه بگیریم٬ همسرم یه متن میده به کارمند دانشگاه و می‌گه لطفا اینو زیر کارنامه‌ام بنویس. اونم قبول می‌کنه و متن دلخواه ما رو می‌نویسه و پرینت می‌گیره می‌ده بهمون!

اینجا چی می‌گیم؟ دقیقا درست حدس زدید؛ از این کارمند به اون کارمند فرجه!

تو ایران قانون (چه خوب و چه بد) مدون و مشخص هست وهمه قانون رو بلدن و تمام و زیر و بمش رو می‌دونن اما با احتساب شیرینی بچه‌ها٬ قانون رو هر جوری که شما دوست داشته باشین براتون تفسیر می‌کنن.اینجا قانون (هرچند که خیلی هم خوب باشه) مدون و مشخصی وجود نداره و هیچ کس به شیرینی بچه‌ها توجهی نداره٬ همه هم در چهارچوب قانون انجام وظیفه می‌کنن٬ اما قانون از باجه به باجه٬ از کارمند به کارمند٬ از صندوقدار به صندوقدار عوض میشه.

الان بعد از ۳.۵ سال که اینجا هستیم هنوز نفهمیدیم قانون دقیقا چی می‌گه و در کل اینجاقانون خاصی حاکم نیست یا اینکه هم قانون بی‌قانونی حاکمه!

از رنجی که می‌بریم و ادعایی هم نداریم!

2010-02-05T19:40:00.001+01:00

پیش‌نوشت ۱: بعد از ۳ هفته که می‌خوام یه چیزی بنویسم می‌خوام یکم غر بزنم. شایدم درد دل.

پیش‌نوشت ۲: اگه از دانشگاه یا رشته خاصی اسم می‌برم قصدم خدای نکرده زیر سوال بردن اون دانشگاه و رشته نیست. صرفا مثال می‌زنم.

من لیسانسم رو دانشگاه شریف خوندم. راهنمایی و دبیرستان رو هم توی مدارس سمپاد بودم. الان تقریبا ۱۷ ساله که تو هر جمعی رفتم شنیدم که این ۲ گروه اینقدر درس خوندن که مونگول شدن!!! تقریبا ۱۰ سال هم هست که می‌شنوم که شریفی‌ها و دانشگاه تهرانی‌ها خیلی پر مدعا هستن.

من تا ۱ سال پیش این فرصت رو نداشتم که دوست دانشگاه تهرانی داشته باشم. یعنی داشتم ها٬ اما ۲ نفر بودن فقط. اما الان تعداد زیادی دوست دانشگاه تهرانی دارم.

وقتی رفتار‌های هم کلاسی‌های خودم و دوستای دانشگاه تهرانیم رو با بقیه دوستام مقایسه میکنم میبینم ماها ادعایی که نداریم حتی خیلی وقت ها به صورت ناجوانمردانه ای همیشه مورد حمله کلامی بقیه هم بودیم.

من نمیگم این دسته از آدم ها ادعا ندارن. اما اگرم ادعایی دارن ادعای اون چیزی رو دارن که هستن نه ادعای کاذب.

خوب یه سری جوون یا بر اساس استعداد یا بر اساس پشتکاری که داشتن تونستن یه دانشگاهی قبول بشن و از سد کنکور ایران بگذرن. نباید به کاری که کرده یا به استعدادی که داشته مغرور باشه؟ نباید نسبت به این موضوع ادعایی داشته باشه؟ در خیلی موارد دیگه هم به همین شکل هست. مثلا برای امتحان های آیلتس و تافل و...

یکی از همکلاسی‌های لیسانسم که رشته اش هم زبان انگلیسی نبوده و شیمی بوده٬ امتحان آیلتس داده و نمره اورال ۷.۵ گرفته. حتی ۸ هم داشته اما بدون هیچ ادعایی به من میگه خوش بحالت الان ۳ سال به انگلیسی درس خوندی زبانت توپ شده. بماند که خیلی دیگه از دوستام هم نمره های خیلی بالا از تافل و آیلتس گرفتن و مثل همین دوستم فکر میکنن.از اونور یه دوست دارم اینجا که دانشگاه آزاد یکی از شهرای اطراف یکی از مراکز استان درس خونده و همیشه انگلیسی حرف زدن ملت رو مسخره میکنه و هی غر میزنه که فلانی نمره تافلش نرسیده ولی پذیرش گرفته و فلانی که اصلا تافل نداده و..... حالاخودش برای پذیرش دکترا باید تافل بده و رفته امتحان داده و بعد از ۳ سال انگلیسی درس خوندن٬ نمره اش نرسیده. حالا کی ادعا داره؟

همکلاسی‌های من هیچ کدوم تا قبل از اینکه یه اتفاقی محقق بشه روش حساب نمی‌کنن. اما افراد زیادی رو دیدم که هنوز سر جلسه کنکور ارشد ننشستن اما وقتی ازشون می‌پرسی چی خوندی؟ میگن لیسانس فلان٬ فوق بهمان!!! نمونه اش یه بنده خدایی دنبال کار می‌گشت ازش پرسیدم چی خوندی که اگه موردی پیدا کردم بهش خبر بدم. بهم گفت لیسانس نرم افزار فوق آی تی. بعد من فهمیدم ایشون فوق رو قبول شدن اما شروع نکردن٬ لیسانس رو هم هنوز تموم نکردن و کم کم قراره شامل سنوات بشن حتی!!! حالا کی ادعا داره؟

همکلاسی‌های من همه با هزار سلام و صلوات برای دانشگاه‌های خارجی اپلای میکنن و اینقدربه خودشون اطمینان نمیدن که حتما پذیرش میگیرن. اونوقت یه خانومی هی راه می‌رفت به من می‌گفت مگه چند نفر هم نمره تافلشون خوبه و هم امتحان GRE دادن؟ (در حالیکه الان دیگه هر کسی این دو تا امتحان رو داده و نمره هم آورده!) چرا نباید به من پذیرش بدن؟ خوب حالا کی ادعا داره؟

همسرم یه همکلاسی داره که لیسانسش رو تهران خونده! فوقش رو شریف. یه بار خیلی اتفاقی همسرم متوجه میشه که این دوستش فرانسه بلده. ازش می‌پرسه تو فرانسه بلد بودی چطور تا الان نگفته بودی؟ اونم میگه آره من ۶ سال فرانسه خوندم. خوب چی بیام بگم؟ از اون طرف یه دوستی دارم که شاید ۲ ترم فرانسه خونده و کلش رو هم فراموش کرده اما تو این ۳ سالی که سوئد هستیم بالای ۱۰ بار گفته من فرانسه بلدم. حالا کی ادعا داره؟

اون دانشجوی دانشگاه تهران که اینقدر مستعده که هنوز مهلت اپلای دانشگاه های آمریکا تموم نشده ۲ تا استاد زنگ میزنن باهاش صحبت میکنن و سعی دارن اونو دانشجوی خودشون بکنن٬ نباید ادعا داشته باشه؟ که البته من ادعایی ندیدم!

اون دانشجوی دانشگاه شریف که مدال طلای جهانی داره٬ به زیبایی بلده پیانو بزنه٬ زبان انگلیسی و فرانسه رو عالی بلده٬ بالاترین فاند دانشجویی رو از کانادا میگیره٬ نباید ادعا داشته باشه؟ که البته من ادعایی ندیدم!

بله قبول دارم که عده ای هستن که زیادی پر مدعا هستن. اما قبول کنیم که اونا فرهنگشون اینه. اونا اگه دانشگاه غیرانتفاعی فلان شهرستان هم برن کوه ادعا هستن. پس ربطی به محل تحصیلشون نداره.

بیایم یکم کمتر مردم رو بکوبونیم و برای بالا بردن خودمون بقیه رو پایین نیاریم. به خدا ثواب داره :))

یه قدم به جلو

2010-01-12T02:33:00.003+01:00

خوب حالا که به همه گفتیم به شما هم بگیم که در جریان باشید.

این نامه گران بها تر از صد زر کانادا بالاخره رسید و ما یه مرحله پیش رفتیم.

حالا باید بریم برای ازمایشات پزشکی و بعد نتیجه شو بفرستیم براشون و باز منتظر بمونیم.

تشکر

2010-01-10T03:30:00.004+01:00

این خونه جدید هم به لطف و کمک علیرضا رنگ و رو پیدا کرد.
دستش درد نکنه که همیشه در مقابل همه زحمت هایی که بهش دادم غر نزده و با لبخند به بهترین شکل برام انجام داده.

مرسی مرسی.

2010

2009-12-31T23:59:00.004+01:00

دینگ دینگ دینگ

در همین لحظه به وقت اروپای غربی سال میلادی نو شد و وارد سال ۲۰۱۰ شدیم.

نمیتونم بگم سال نو میلادی به من ربطی نداره٬ بالاخره بعد از ۳ سال و ۶ ماه زندگی تو بلاد کفر خواهی نخواهی رو زندگی من تاثیر داره.

آرزوهای متعددی دارم در این سال جدید که امیدوارم به تحقق بپیوندن. امیدوارم آرزوهای شما هم از کوچکترینش تا بزرگترینش محقق بشه.

و در نهایت آرزویی برای صلح جهانی.

On New year's Day let's pray for a world of peace and goodwill. May God's light enter the hearts of all men and convey truth, understanding, mercy and love. May we all join hearts and hands so that we can live together, grow together, and build a better world as brothers and sisters, united under God

پراکنده گویی

2009-12-25T14:18:00.008+01:00

این رو‌زها که عین برق و باد میگذرن عمر ما هستن. تند تند میرن و اصلا فکر نمیکنن یه کسایی مثل من منتظر یه سری اتفاقن و این روزها پیش خودشون میگن: ای بابا پس چرا اون اتفاقه نمیفته ۳ماه شد!!!

آره دیگه درست حدس زدین منظورم همون پرونده کاناداست که از ۷سپتامبر تا الان همینجور رو میز آفیسر مونده و آفیسر هم هنوز بررسیش نکرده و ما هم طبق قوانین مهاجرت اجازه هیچ‌گونه اعتراضی رو نداریم و کلا اجازه هم داشتیم دستمون از دنیا کوتاهه و کاری از دستمون بر نمیاد. تا همین الانش بالای ۳.۵ماه گذشته و هیچ اتفاقی نیفتاده. با احتساب تعطیلات سال نو که معمولا از ۶ام ژانویه کارها رو روال عادی میفتن دقیقا میشه ۴ماه که ما منتظریم.

قاعده و قانون زندگی میگه که وقتی بیکاری و وقتی منتظری زمان برات خیلی دیر میگذره اما برای من برعکس شده. امسال که بیکارم و ایضا منتظر هم هستم روزها به صورت باد شب میشن!! ( در اینکه من آدم متفاوتی هستم اصلا شک نکنید )

در روزهای گذشته یه مهمون داشتم. یه مهمون خیلی خوب و دوست داشتنی. زیاد نیست که باهاش دوست شدم. از اولین آشنایی تا به امروز ۱سال بیشتر نمیگذره٬ اما به مرور احساس کردم که عقایدم خیلی بهش نزدیکه و هی با هم صمیمی تر شدیم.

دو هفته مسافر سوئد بود و از این ۲هفته٬ ۳روزش رو هم به من اختصاص داد و اومد شهر ما و با هم رفتیم گشت و گذار. به من که خیلی خوش گذشت. به اون رو نمیدونم :))

شانس این مهمونمون دقیقا از روزی که اومد سوئد اروپا دچار برف و سرما شد و خوب مسلما سوئد خیلی شدید تر. دقیقا از همون روز یه تیکه برف اومد و دمای هوا افت شدیدی داشت. البته یه خوبی داشتم اونم اینکه این دوستمون محکوم به دیدن آسمان همیشه خاکستری سوئد نبود مخصوصا تو شهر ما. از این ۳روزی که با هم بودیم ۲روزش شهر ما کاملا آفتابی بود و این خیلی خوب بود.

این عکس رو هم خودم از پارک نزدیک خونمون گرفتم. فقط حیف که یه مشکل کوچیک تو عکس هست که خوب از دست من کاری بر نمیومد (هر کی مشکل رو پیدا کرد جایزه میگیره )

تو همین برف و سرما تقریبا خیلی کشورهای اروپایی دچار مشکل شدن. اما خوشبختانه تو سوئد هیچ اختلالی در رفت و آمد نبود و استثنائا سود از این لحاظ‌ خیلی خوبه.

روزهای آخر سال میلادی هم داره تموم میشه. من شخصا هیچ حس خاصی ندارم٬ اما امیدوارم سال نو میلادی برام حاوی یه سری اخبار خوب باشه. برای بقیه هم آرزو میکنم که اونا هم خبرای خوب داشته باشن و به دوستای مسیحی خودم هم کریسمس و سال نو رو تبریک میگم.

تو این مدت یه سری کتاب خوندم که دوست دارم در موردشون بنویسم. احتمالا به زودی دونه دونه در موردشون بنویسم.

و خلیج همیشگی فارس

2009-12-12T12:51:00.007+01:00

این همه نشستم گفتم اگه ابی کنسرت داشته باشه میرم. خوب دیشب تو گوتنبرگ کنسرت داشت و ما هم رفتیم. البته ابی تنها نبود و افشین هم بود.

اولش یکم تردید داشتیم که با وجود افشین پول رو دور بریزیم و بریم؟ یا نریم؟ خوب از اونجاییکه ما اینجا تفریحات بسیار بیشماری داریم و نمیدونیم از بین این همه تفریحات کدوماشو انتخاب کنیم٬ تصمیم گرفتیم که بریم.

حالا شما فکر نکنین که ما رفته بودیم کنسرت ابی و افشین. نه! این فکر و نکنین ما در واقع همزمان تو ۷ تا کنسرت شرکت داشتیم که حالا دونه دونه براتون میگم.

لازم به ذکر هم هست که اگه برنامه ای سر موقع شروع بشه ما ممکنه از بی‌جنبگی و ذوق‌مرگی دارفانی رو وداع بگیم پس برای همین کلا برنامه‌های اینچنینی سعی میکنن به خاطر حال ما هم که شده با ۱-۱.۵ ساعت تاخیر شروع بشن.

ساعت ۸.۳۰ د‌رهای سالن باز میشد و ما هم راس ساعت اونجا بودیم و دیدیم که خیلی خلوته و یکم هم نا امید شدیم گفتیم نکنه کنسرت‌های ابی واقعا خوب نیست که سالن خالی مونده؟ (البته بعدا خیلی شلوغ شد)

بعد کنسرت اول با حضرت دی جی شروع شد و یه ۲ ساعتی با اهنگ‌های ساسی‌مانکن و علیشمس و حسین مخته و ..... برامون هنرنمایی کردن و مردمان هم حرکات مروزون از خودشون نشون میدادن. دقیقا همون لحظه ای که ما تصمیم گرفتیم بریم حرکات موزون انجام بدیم دی جی یه آهنگی برامون گذاشت از مهرداد آسمانی با این عنوان «اگر میل حرم دارم. یه یار محترم دارم» که نه تنها مناسب حرکات موزون نبود که بیشتر مناسب شیون و زاری بود. این شد که ما هم ذوقمون کور شد و رفتیم نشستیم.

ساعت ۱۰.۵ بالاخره یکی از کنسرت های اصلی با حضور یه موجودی به نام افشین اغاز شد و این عزیز دل به زور خوندن آهنگ‌های تکراری و حرف‌های ما بین برنامه و جیغ جیغ و یه اهنگ هم از داریوش (کنسرت سوم) تونست بالاخره ۱ ساعت برنامه اجرا کنه. وگرنه که اگه میخواست مفید بخونه عمرا بیشتر از ۴۰ دقیقه نمیشد.

بعد از ایشون باز دوباره کنسرت دی جی شروع شد تا فرصتی بشه دوستان یه استراحتی بکنن و ابزار آلات موسیقی عوض بشن و صحنه برای خواننده بعدی اماده بشه.

در اینجا ما برای اینکه به حضرت ابی نزدیک تر باشیم سعی کردیم خودمون رو برسونیم به اون جلوها و برای اینکه جای خوبمون رو از دست ندیم ۴۵ دقیقه عین علم وایسادیم تا ابی تشریف فرما بشه. اما شما فکر میکننی همه چیز اینقدر ساده است؟ نه! هرگز!

دقیقا تا ابی گفت ستارههای سربی. من احساس میکردم جمعیت رو به اکسپند Expand شدن هست و من رو به له شدن. تا اینجای قضیه مشکلی نبود تا اینکه ۲ تا خانوم و یه آقا به زور خودشونو تو بغل من جا کردن و منم هاج و واج داشتم فکر میکردم که خوب آخه چرا؟ نه واقعا چرا؟ بعد آقاهه خیلی هم اصرار داشت که فیلم بگیره و عکس بگیره که خوشبختانه یکی از خانوم های همراهش منو نشون داد و گفت دست و پات تو صورت این خانوم هست!!!! و چه عجب!

کنسرت بعدی٬ کنسرت عزیز دلی بود که با دوستش دوان دوان اومدن تو جمعیت ببو ببو کنان انگار دارن مریض میبرن٬ خودشون رو رسوندن جلو که یه چیزی به ابی بدن. حالا بماند اون چیز چی بود. بعد از دادن اون شی به ابی این عزیز دل اومد وایساد ور دل ما آی به داد زدن و فریاد کشیدن. منظورم فریاد ها و حرف های بیربط بود٬ نه سوت و جیغ و ابراز احساسات. ایشون که ساکت شدن و ما بلاخره تونستیم به جو کنسرت برگردیم. تنها صدایی که من میشنیدم صدای مردم اطرافم بود که با ابی همخونی میکردن و من در اینجا به کشف بزرگی نایل شدم. اونم این که: اگه خواننده ای رو خیلی دوست دارین توی کنسرت هاش جلو نایستین. برین عقب که صدای خواننده رو بشنوین نه صدای مردم رو!!!!!

خوب منم رفتم عقب چون اون جلو هم خیلی گرم بود. همه مردم با آهنگای ابی میرقصیدن!!! و جمعیت هی اکسپند میشد.

در انتهای سالن بالاخره من موفق شدم صدای ابی رو بشنوم و خیلی خوب بود و دوت داشتم و همچین وقتی میگفت و خلیج همیشگی فاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااارس٬ فاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااارس و..... من یه حس خوبی بهم دست میداد مبنی بر اینکه عجب هنجره ای. آ ماشالا!!! :))

بین برنامه ابی هم یه خانومی به اسم شمیم با گروهش که اسمشون Red Band بود فکر کنم اومدن و ۲ تا آهنگ ۳۰یا۳۰ خوندن.

باز دوباره ابی خوند تا ۲ نیمه شب و بعدشم گفت شب بر همگی خووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووش :))

و اما حاشیه ها. ۲ تا دعوا که با مداخله سکیوریتی و بیرون بردن افراد همراه شد.

یک انسان عربده کش و احمق که در گوش من هی فریاد های بی ربط میزد.

تعدادی ژانرکه در حین حرکات موزون کشفشون کردم.

یک انسانی که در یه حرکت فوری و تیز و بز پرید روی سن و سکیورتی پرتش کرد پایین.

یک انسانی که از مستی زیاد وسط سالن غش کرد و افتاد زمین و دوستاش و سکیوریتی کشون کشون بردنش بیرون.

یک انسانی که در پایان برنامه و بیرون سالن تو دست سکیوریتی اسیر بود و هی فریاد میزد و حرفای نامفهوم و در هم برهم (خیانت کرده. روسری من کو. ولم کنین برگردم ایران بکشنم راحت بشم. من ایرانیم آبرو دارم و ......)

صحنه آخر خیلی صحنه دردناکی بود و همه ناراحت داشتن نگاه میکردن ببینن این چی داره میگه که البته آقای همسر میگه این همونی بود که تو سالن از فرط مستی غش کرد!

و اینست کنسرت های ایرانی. با تاخیر و با دعوا و ناراحتی!

بسیار قرمز

2009-12-02T02:15:00.003+01:00

امروزی که تموم شد روز جهانی ایدز بود.

راستش با اینکه امروز بیرون بودم و خیلی تو شهر چرخیدم نمیدونم چرا اصلا ندیدم کسی روبان قرمز به کیف یا لباسش زده باشه و عجیب اینکه حتی ندیدم دم صندوق فروشگاه‌ها روبان قرمز بفروشن (کاری که همیشه این وقت سال میکنن) و به جاش دیدم که هنوز دارن روبان صورتی میفروشن!!!!!!! از سوئدی ها بعید بود این حرکت!

به هر حال چیزیکه الان مهم و دردناکه اینه که : متاسفانه هنوز تو ایران «بسیاری ازمردم درباره روش‌های گسترش بیماری ایدز یا اطلاعی ندارند،یااطلاعات آنان کم‌است و یا حتی تلقی نادرستی از روش‌های گسترش این بیماری دارند.» و این دلیلش چیزی نیست جز آموزش و اطلاع رسانی ضعیف و ناقص تو ایران.

بر اساس سایت ایدز در ایران که نمیدونم چقدر معتبر باشه تا مهرماه امسال حدودا ۲۰۰۰۰ نفر تو ایران مبتلا هستن (عکس زیر) که آمار خیلی بالایی هست با توجه به اینکه این بیماری خیلی راحت منتقل میشه و متاسفانه هنوز درمانی هم نداره و بدتر از همه اون زمان ۶ ماه مخفی بودن بیماری هست که کسایی مبتلا میشن اما تا ۶ ماه هیچ علائمی در اونها دیده نمیشه٬ برای همین متوجه نیستن که بیمارن و حتی اگه مرام داشته باشن که به کسی منتقلش نکن ممکنه ناخواسته اینکارو بکنن.

حالا در کنار همه این آموزش ها و اطلاعات ناقص این هم جالبه که تو سایت مرکز آمار ایران اصلا چیزی در این مورد نوشته نشده. نمیدونم شاید جز مسائل مربوط به این سازمان نیست شاید هم هست و بهش توجه نمیکنن!!!

این پست رو هم ۲ سال پیش نوشتم که بیربط به این موضوع نیست.

پست سفارشی

2009-11-30T14:25:00.002+01:00

از اون وبلاگ چند باری شده بود که از من میپرسیدن چی شد که من نتونستم برای تزم برم هلند و من هی میگفتم که مینویسم اما نشد که بنویسم.

خوب حالا تصمیم گرفتم که بنویسم.

قاعدتا من ژانویه 2008 باید تزم رو شروع میکردم و خیلی هم دوست داشتم که تو یه شرکت انجام بدم. خوب تو گوگل گشتم و یه لیست از کمپانی های سوئدی رو پیدا کردم و به تک تکشون ایمیل زدم و.... که هیچ کدوم جواب ندادن با اینکه همشون تو سایتشون یه بخشی مربوط به همین قضیه داشتن.

همزمان چند تا جای دیگه رو هم گشتم و رسیدم به یه شرکت هلندی و برای اونا هم ایمیل زدم و به دو روز نکشید که جوابمو دادن و گفتن خیلی هم خوبه و استقبال میکنیم که بیای و..... و بعد بهم گفتن که بهت خونه میدیم و یه مقداری هم پول برای کمک هزینه زندگیت و ازم عذرخواهی کردن که پولی که میدن کمه.

یه پروژه داشتن که دفعه اولی بود که تو اروپا انجام میشد و بودجه شو از اتحادیه میگرفت و از چند کشور و چند دانشگاه تو این پروژه کار میکردن. خیلی موقعیت خوبی بود.

قرار شد که قراداد رو بفرستن من امضا کنم و منم اینجا با یه استادی صحبت کنم که کار های مربوط به تزم رو به عهده بگیره و.... تقریبا ۱ ماهی طول کشید تا ما این ایمیل بازی ها و اینکارا رو بکنیم. بعد قرار شد که اونا برای من تقاضای ویزای کار و اقامت هلند بدن و یه فرم برای من فرستادن که من پر کنم.

تو اون فرم نوشته بود هر کس بنا به هر دلیلی بخواد بیشتر از ۳ ماه تو هلند بمونه باید تقاضای اقامت هلند بکنه حتی اگه ویزای شنگن ۱ ساله داشته باشه. خوب منم برای اون پروژه قرار بود ۹ ماه هلند باشم.

به من گفتن که پروسه ویزای کار و اقامت ۱۰ هفته طول میکشه (۲.۵ماه) و قبل از اون هم من نمیتوم برم اونجا و کار رو شروع کنم. خوب من تصمیم گرفتم برم ایران و برگردم تا این کارا انجام بشه. خوب وقتی برگشتم باز یه سری امضا لازم بود و اونا رو هم راست و ریست کردیم و چند وقت بعدش ویزای کار اومد. کم کم داشت ۱۰ هفته تموم میشد که از طرف اون شرکت ایمیل زدن که متاسفانه اداره مهاجرت به شما ویزای اقامت نداده.

حالا بیان احساسات اون لحظه من و آقای همسر و اون آقاهه تو اون شرکت و اینا بماند.

چرا به من اجازه اقامت ندادن؟

تو هلند قانون بر اینه که هر کس که استخدام میشه شرکت باید درصدی از حقوق اون شخص رو برای بیمه پرداخت کنه که این مبلغ تقریبا ۱۰٪ هست. حقوقی که اونا به من میدادن به عنوان دانشجو و کارآموز خیلی کم بود و اون ۱۰٪ اش خیلی نا چیز میشد. این یکی از دلایل مخالفت اداره مهاجرت بود که گفته بودن این خانوم میخواد بیاد تو آزمایشگاه کار کنه و اگه یه اتفاقی براش بیفته اون پول برای درمانش کافی نیست. از طرفی هم من نمیتونستم بیمه و درمان رو خودم به عهده بگیرم چون وظیفه کارفرما هست.

از طرف دیگه پولی که به من میدادن زیر ماهی ۱۰۰۰ یورو بود و اداره مهاجرت گفته بود اگه این نیرو از اتحادیه اروپا بود (یعنی اگه پاسپورت اروپایی داشتم) مشکلی نبود ولی وقتی از خارج از اتحادیه کسی رو استخدام میکنین حداقل ماهی ۱۰۰۰ یورو باید بهش حقوق بدین و حقوق این خانوم خلاف قانونه. شرکته هم گفته بود خوب این دانشجو هستت و برای کارآموزی میاد و ما به عنوان نیروی تمام وقت استخدامش نمیکنیم. اداره مهاجرت هم گفته بود که خوب ما تاحالا مورد کاراموزی خارج از اتحادیه نداشتیم و براش قانونی نداریم در نتیجه با قانون کارمند تمام وقت باهاش برخورد میکنیم.

و این شد که من با اینکه ویزای کار داشتم اما موفق به دریافت ویزای اقامت نشدم و این وسطه با توجه به خونسردی بیش از حد اروپایی ها در نامه نگاری تقریبا ۵ ماه از ژانویه گذشته بود و من از دست از پا دراز تر بدون تز مونده بودم.

و این شرایط فقط برای من ایرانی نبود. چون اون آقایی که تو شرکت هلندی طرف صحبت من بود به من گفت ما یه دانشجوی دیگه هم داریم که قراره نیمه وقت دانشجو باشه و نیمه وقت هم بیاد شرکت ما کار کنه و حقوق اون هم زیر ۱۰۰۰ یورو هست و نمیدونیم با اون چیکار کنیم. بعد آقاهه گفت با این حساب ما مجبوریم دیگه کار آموز نگیریم.

اینجور قانون های عجیب غزیب هست که باعث میشه وقتی تو روزمه میخونن که طرف ایرانیه (غیر اروپایی) بیخیال استخدامش میشن.

من٬ ایران٬ سوئد٬ کانادا

2009-11-25T13:24:00.003+01:00

اوناییکه منو در دنیای حقیقی میشناسن و اونایی هم که وبلاگم رو میخونن میدونن جریان توالی این کشور‌ها چیه. اما برای اوناییکه در جریان نیستن مختصرا میگم.

من و همسرم سال ۸۵ به قصد تحصیل اومدیم سوئد و در سال ۸۷ هم از اینجا برای مهاجرت کانادا اقدام کردیم و در حال حاضر منتظریم تا مراحل مهاجرت کانادا تموم بشه٬ همچنین درس همسرم هم تموم بشه تا سوئد رو به مقصد کانادا ترک کنیم.

اون زمانیکه ما تصمیم گرفتیم از ایران خارج بشیم بعضی از دوستان و آشنایان و اقوام به ما میگفتن که خیلی خوبه خیلی خوبه برین٬ حالا که این فرصت پیش اومده برین و همون جا بمونین و اصلا برنگردین و..... بعضی ها کاملا برعکس میگفتن برا چی میخواین برین مگه همین جا چش بود و اگرم میرین بعد از درستون حتما برگردین و...... دسته سوم هم میگفتن هرچی خیر و صلاح باشه و خدا بخواد.

من خودم جز هیچ کدوم از ۳ دسته بالا نیستم. ۲ دسته اول رو به خاطر صفر و یکی بودنشون قبول ندارم. خیر و صلاح رو قبول دارم اما خودم نظرم این بود که برم ببینم اصلا اوضاع چه جوریه جای موندن هست یا نه.

من نه ایران گریزی داشتم که بگم برم و دیگه برنگردم و نه اون عرق سابقم رو داشتم که نخوام از ایران تکون بخورم اما در کل هدفم بر این بود که اگر کار مناسب و خوبی اینجا پیدا کردم برنگردم ایران.

خوب تو این مدت که اینجا بودیم انصافا نهایت تلاشمون رو کردیم برای پیدا کردن کار؛ از خیلی درس خوندن و نمره خوب گرفت و پروژهای سخت تو دانشگاه انجام دادن جهت بهبود رزومه بگیرین تا روزی ۳-۴ ساعت زیر رو کردن سایت های کاریابی و رزومه فرستادن و...... حتی در این میون من و همسرم برای تزمون موفق شدیم هر کدوم یه موقعیت خوب تو یه شرکت خوب پیدا کنیم که به دلایل سیاسی اجتماعی و..... موفق به راهیابی به شرکت ها نشدیم (در پست جداگانه ای تعریف میکنم).

تو این مدت حتی چند باری برای دکترا اقدام کردیم که تا مرز پذیرش هم رفتیم اما پذیرفته نشدیم (شانس نداریم که :))) )

هر بار رفتیم ایران با این سوال ها مواجه شدیم: اونجا خوبه؟ راحتین؟ مردمش چطورن؟ میمونین؟ برمیگردین؟ وضع کار چطوره؟

وقتی هم که میگفتیم وضع کار خیلی جالب نیست سوال های جدید مطرح میشد: تصمیم ندارین برگردین؟ حالا چه اصراری دارین که بمونین؟ نمیشه خودتون یه بیزنس دست و پا کنین؟ چطور کار نیست؟ (در ادامه میگن: فلان کسک فلانی رفت کار پیدا کرد٬ موند الان خیلی هم راضیه)

از وقتی هم که مساله کانادا رو مطرح کردیم سوالات جدید تری مطرح میشه: فکر میکنی بری کانادا بهتره؟ اونجا خیلی سرده ها٬ مطمئنی میتونی دوام بیاری؟ دور نیست؟ چرا برنمیگردی همین ایران؟ مگه ایران چشه؟ اصلا چرا از اول نرفتین کانادا؟ حالا سوئد رو چرا انتخاب کردین؟ و.........

در کنار همه این موارد که منجر به سوالاتی از قبیل«چرا برنمیگردین؟ یا نمیخواین برگردین؟» میشه یه مساله دیگه هم باعث به وجود اومدن این سوالات میشه اونم وقتیسیت که ما برای ایران و ملحقات و مشتقاتش ابراز دلتنگی میکنیم و از شرایط فرهنگی و آب و هوایی اینجا قدری مینالیم. اون موقع است که جماعتی به سوی ما رو میکنن و هم صدا میگن: خوب چرا بر نمیگردین؟

حالا من میخوام توضیح بدم که راجع به این مساله تو دلم چی میگذره

همونطور که گفتم من جز هیچ کدوم از ۳ دسته بالا نیستم. پس خیلی اصراری ندارم که خارج از ایران زندگی کنم اما شرایط کاری ایران حقیقتا روز به روز داره بدتر میشه حقوق‌های کم. حقوق‌های عقب افتاده. پست‌های در شرف اخراج. قرارداد‌های تمدید نشده و..... نمیگم اینجا اینطور نیست. اما اینجا وقتی خانوم یا آقای ایکس رو اخراج میکنن دولت حمایتش میکنه. بیمه‌اش قطع نمیشه و همچنان از همون مزایای شهروندی سابق برخوردار هست. اما یه ایرانی وقتی اخراج بشه تا قبل از اینکه کار جدید پیدا کنه بیمه‌اش رو خودش باید تقبل کنه وگرنه دیگه بیمه نداره. دولت هم بهش حقوق بیکاری نمیده (اگرم بده برای ۲ هفته‌اش هم کفایت نمیکنه).

در عوضش ایران مامان و بابا داره. ایران خاله و دایی داره. ایران دوستای زیاد زیاد داره. ایران مهمونی‌های کوچیک آخرهفته داره. ایران دربند و درکه داره. ایران شیراز و اصفهان داره. ایران انار و لیموشیرین و نارنج داره. ایران نایب و البرز و شاندیز داره. ایران آفتاب همیشه تابان داره که اینجا هیچ کدومش رو نداره.

به جاش اینجا یه چیزای دیگه. رفاه اجتماعی داره. احترام به ارباب رجوع داره. کمترو آسونتربودن کارهای اداری و بانکی داره. هوای پاکیزه و بیمه درمانی خوب داره. یه جورایی آرامش و آسایش داره. حمل و نقل آسون داره. اجاره نشینی خیلی دل انگیزی داره (وقتی با یه ایمیل از صاحبخونه میخوام که تعمیرکار بفرسته برای لامپ هال). اگر کار پیدا کنی حقوق به موقع و مکفی داره. مرخصی به جا داره و.....

در ازای چیزایی که اینجا داره خوب واضحه یه چیزایی رو هم نداره. آفتاب تابان نداره (الان بیش از ۱ ماهه که دریغ از خورشید). جمع‌های پر تعداد باحال نداره. گپ دوستانه با ۴ تا همزبون خوب نداره و.......

به هر حال هر جایی یه سری خوبی داره یه سری بدی داره. هر کسی باید ببینه دنبال چی میگرده. من خودم در حال حاضر بیشتر از اینکه دنبال مهمونی فامیلی و برگ و کوبیده باشم دنبال یه کار خوب هستم*. نه زندگی خیلی سطح بالا میخوام نه خیلی سطح پایین. یه زندگی آروم متوسط برام کافیه. پس فعلا اینجا‌ها رو ترجیح میدم حتی اگه هر روز بارون بیاد و من از دیدن خورشید محروم باشم.

اما از طرفی اگر تو اون مدتی که من و همسرم برای خودمون تعیین کردیم موفق به پیدا کردن کار نشیم برمیگردیم ایران. ما مثل خیلی از دوستایی که اینجا داریم معتقد به موندن تحت هر شرایطی نیستیم.** خوب برمیگردیم ایران و مثل قبل با بد و خوبش و کم و زیادش زندگی میکنیم.

در مورد کانادا هم عقیدمون همینه. هنوز نرفتیم و نمیدونیم چه چیزی در انتظارمون هست. خوب طبیعتا اونجا شرایطمون بهتر از اینجا خواهد بود. اونجا شهروند درجه ۲ محسوب میشیم ( بعد از اینکه ۳ سال تو خاک کانادا باشیم میتونیم سیتیزن بشیم) که از دانشجو بودن به مراتب بهتره. اجازه کار تمام وقت داریم و شرکت‌ها نمیتونن برامون بهانه بیارن که نه شما به خاطر نوع ویزاتون نمیتونین استخدام بشین و.....

حرف‌هایی که از کانادا میشنویم خیلی ضد و نقیض هست و هنوز نتونستیم وضعیت بازار کار رو پیش بینی کنیم. شاید بریم اونجا و ببینیم کار پیدا کردن مستلزم ۲ سال وقت گذاشتن هست که خوب ما تصمیم نداریم بیشتر از این وقت رو از دست بدیم. پس برمیگردیم مملکتمون :)

حالا که چی این همه حرف رو اینجا نوشتم؟ خودمم نمیدونم. ولی از این به بعد که با سوالی مواجه بشم میتونم افراد رو به همین جا ارجاع بدم :))

*دوستی میگفت برای این از ایران خارج نمیشم چون خودم بلد نیستم ابرو بردارم :))

** بعضی از دوستای ایرانیمون تو سوئد٬ دوست دارن با باز کردن یه سوپر یا رستوران تو سوئد موندگار بشن که ما نه هزینه شو داریم و نه علاقه داریم اینکارو بکنیم . چون فکر میکنیم اگه میخواستیم اینکارو بکنیم چرا این همه درس خوندیم؟ خوب همون روز اول اینکارو میکردیم. راحت تر هم بودیم :)

خسته و منتظر

2009-11-16T16:42:00.005+01:00

آب و هوای اینجا سال به سال بیشتر داره روی روان من تاثیر منفی میزاره. کوتاه بودن روز از یه طرف و ابری بودن هوا از طرف دیگه بسیار آزار دهنده است و متاسفانه شهر ما از این لحلظ در بدترین شرایط قرار داره چون توی دره هست و در بهترین شرایط اینجا ابریه.

این قضیه آب و هوا یه طرف٬ مساله بیکاری منم هست. تزم که تموم شده و کلاس هم که ندارم و کلا بیکار بیکار هستم. تصمیم داشتم اینجا برم کلاس فرانسه اما از اونجاییکه اینجا سوئد هست و قوانین بسیار خاص و منحصر به فردی داره موفق نشدم تو کلاس فرانسه ثبت نام کنم. خلاصه که بیکار بیکارم.

شهر هم کوچیکه و همه جاشو تا حالا ۲۰۰ بار دیدم و سیستم حمل و نقل بین شهری هم خیلی آسون و ارزون نیست که بخوام راه بیفتم برم شهرای دیگه رو کشف کنم.

آدم زیادی هم دور و برم نیست که برنامه مون با هم جور بشه همدیگرو ببینیم. یه دوستی داشتم که با شوهرش خیلی میومدن پیشمون و ما خیلی میرفتیم پیششون منتها اونا هم بچه دار شدن و این دوستم همش درگیر دختر کوچولوشه.

من یه آدمی هستم که خیلی شر و پر سر و صدا هستم و عادت به این وضع زندگی ندارم. هیچ وقت عادت نداشتم که بیکار باشم. اون زمان که دانشجو بودم هم زمان حتما دو تا کلاس جانبی هم داشتم و کلی هم تو دانشگاه کارای اضافه بر برنامه میکردم. زمانی هم که کار میکردم همزمان دو جا مشغول بودم وخیلی راضی بودم که وقتم پر میشه. اون مدتی رو هم که بعد از فارغ التحصیلیم بیکار بودم و دنبال کار میگشتم هم باز بیکار نبودم و کلاس میرفتم.

اما الان یه وضعیتی دارم بسیار اسفناک کاملا بیکار! و این شرایط با روحیه من اصلا سازگار نیست و من اصلا این شرایط رو دوست ندارم.

چقدر تو فیس بوک بگردم و تو یوتیوب ویدئو ببینم و تو فرندفید سر به سر ملت بذارم؟

از وضعیت خسته ام در حالیکه حداقل ۷-۸ ماه دیگه هم به همین صورت خواهد بود. الان که بعد از گذشت ۲ -۳ ماه وضعیتم اینه خدا به داد ۷-۸ ماه دیگه برسه که نمیدونم واقعا چه حالی داشته باشم.

از طرف دیگه برای پرونده مهاجرتمون به کانادا منتظریم تا سفارت لندن مدارکمون رو بررسی کنه و نامه بده بهمون که بریم برای مدیکال تست. این اتفاق قاعدتا باید ۱ ماه پیش میفتاد اما از اونجاییکه در مورد ما قاعده معنی نداره باید بگم که لندن هنوز حتی چک ما رو نقد نکرده چه برسه به اینکه مدارکمون رو بررسی کنه (همراه با مدارک یه چک هم میفرستیم که بخشی از هزینه های مهاجرت هست).

ما همچنان منتظر لندن هستیم و هیچ خبری نیست وبه نظر میاد حالا حالا ها باید منتظر بمونیم.

آیا نوشیدن قهوه شما را چاق میکند؟

2009-11-15T18:44:00.006+01:00

تحقیقاتی که بر روی میزان کالری انواع قهوه های کافه ها انجام شده نشان میدهد نوشیدنی های مخلوط (هر چیزی به جز قهوه یا چای خالص) معمولا دارای ۲۰۰ کالری (یا حتی بیشتر) هستند. نوشیدن روزی یکی از اینها باعث افزایش وزنی حدود ۹ کیلوگرم (۲۰ پوند) در سال میشود.
نسبت به دهه های قبل٬ همه ما روزانه ۲۰۰ کالری بیشتر جذب میکنیم که از طریق نوشیدنی های شیرین شده (مثل سوداها و آب میوه‌ها) و قهوه های مخلوط تامین میشود.
قهوه های مخلوط مثل: کاپوچینوها cappuccino ٬ لاته ها latte و فراپه ها frappé .

چای یا قهوه ای که خودتان با مقداری شیر و شکر مخلوط کنید سالم تر از قهوه ایست که در کافه ها سرو میشود و هر وعده آن تنها ۶۰ کالری انرژی دارد.

7 سال گذشت

2009-11-11T16:00:00.008+01:00

هفت سال پیش تو همچین روزی تقریبا همین ساعت ها اولین شام مشترک رو با آقای همسر صرف کردیم و از همون موقع عشقمون شروع شد.

روز به روز هم بیشتر و بیشتر شد.

و ای کاش عشقمون 70 ساله بشه .

زیاده؟ نه بابا زیاد هم نیست این 7 سال که عین برق و باد اومد و رفت. 63 سال بعدش هم میاد و میره!

1-2-3 امتحان میکنیم

2009-11-11T11:14:00.003+01:00

1-2-3 صدا میاد؟

88.8.8

2009-10-30T19:32:00.004+01:00

امروزی که داره تموم میشه. یه روزی بود با یه تاریخ خاص و یه مناسبت تقویمی خاص تر. خوب اینکه این روز تولد امام هشتم باشه و اون امام هم برای ایرانی ها خیلی عزیز باشه باعث میشه این روز به شدت مورد توجه همه قرار بگیره.

تقریبا تمام وبلاگستان پر شده از پست هایی در مورد این روز. اما برای من جالب ترین پست، پستی هست که پرهام نوشته و منتظرم تا نتیجه رو اعلام کنه :)

برای من امروز یه روز خیلی خیلی عادی بود با همون دغدغه های همیشگی. همون طور که 77.7.7 هم یه روز معمولی بود برام. احتمال میدم 99.9.9 هم به همین شکل باشه ولی چون میبینم که همه دارن پست مینویسن که 11 سال بعد بهش رجوع کنن و خاطرش براشون زنده بشه. گفتم منم ثبتش کنم :))

شما چطور؟ امروز روز خاصی بود براتون؟

شانس 95 درصدی

2009-10-29T13:31:00.003+01:00

امروز 2 تا اتفاق برام افتاد که برای خودم خیلی جالب بود و برای ثبت در تاریخ اینجا مینویسم. شاید برای شما هم جالب باشه.

1- دیشب موقع خواب یادم رفت موبایلمو بذارم بالاسرم و ساعتش رو برای صبح تنظیم کنم. در عالم هپروت که بودم داشتم با خودم فکر میکردم من که حال ندارم برم موبایلو بیارم. کاش لااقل به آقای همسر میگفتم صبح از دانشگاه بهم زنگ بزنه و منو بیدار کنه (که اونم نگفتم چون آقای همسر خوابش برده بود). خلاصه با امید به پروردگار و آرزوی اینکه فردا هوا خیلی ابری نباشه که اتاق تاریک باشه و من تا لنگ ظهر خواب بمونم، خوابیدم.

ساعت حدودای 8.30 بود که با زنگ موبایلم بیدار شدم و مجبوری رختخواب رو ترک کردم تا ببینم کیه. کی بود؟ اگه گفتین؟ آفرین. اقای همسر بود که میخواست از من یه سوال بپرسه :))

خدایی کاش دیشب قبل خواب به چیزای بهتری فکر میکردم. نه؟

2- دوران راهنمایی یه دوستی داشتم که با هم خیلی صمیمی بودیم و از بد روزگار برای دبیرستان از هم جدا شدیم و اون رفت یه مدرسه دیگه. اول دبیرستان که بودیم با هم تلفنی در ارتباط بودیم و خونه هم میرفتیم. تا اینکه 29 اسفند (روز تولدش) زنگ زدم خونشون که بهش تبریک بگم که یه خانومی گفت از اینجا رفتن و هیچ شماره ای ازشون نداره :( از اون روز من خیلی دنبال این دوستم گشتم. هرچی ادرس و شماره تلفن بود رو امتحان کردم و بیفایده بود. از روزی که با پدیده اینترنت آشنا شدم همیشه هی اسمش رو به زبان های مختلف سرچ کردم و نتیجه نگرفتم. حتی دیگه تصمیم داشتم اسمشو توی وبلاگم و توییتر و فیس بوک و فرندفید و ..... بنویسم و از ملت بپرسم که ایا خانومی به این اسم میشناسین یا نه؟

چند شب پیش خواب دیدم که خیلی اتفاقی همدیگرو پیدا کردیم. با خوشحالی از خواب بیدار شدم و دیدم که خواب بوده و بیفایده :(

امروز داشتم داستان خوابم رو توی فرندفید مینوشتم و به این فکر میکردم. خوب اونا خونشون رو عوض کردن ما که عوض نکردیم. اسم اون تو اینترنت نیست اسم من که هست. شاید اون دیگه نمیخواسته با من دوست باشه و همین جور که فکر میکردم بازم با نا امیدی اسمشو تو گوگل سرچ کردم و در عین ناباوری یه آگهی روزنامه رسمی پیدا کردم که به تازگی یه شرکت تو اهواز ثبت شده و اون نایب رییسشه!!!! تازه آدرس و تلفن شرکت هم بود.

من خدا رو به خاطر دیدن این خواب بسیار سپاسگذارم :)

حالا جریان شانس 95درصدی: تازگی ها سرگرمی جدیدی تو فیس بوک پیدا کردم به نام Check Out How Lucky You Are Today

این سرگرمی جدیدم به من گفت که امروز 95٪ شانس دارم و الحق که درست گفت :)

توییتر با چاشنی زلزله

2009-10-17T14:36:00.002+02:00

وقتی تو سایتهایی مثل توییتر فعالیت داشته باشین زودتر از وقوع یه اتفاق ازش باخبر میشین. مثل همین چند دقیقه پیش که تهران زلزله اومد. اون موقع من داشتم تو سایت فرند فید یه ای بوک آپلود میکردم که به سرعت برق و باد توییت هایی میرسید با مضمون "زلزله اومد"

این در حالی بود که سایت موسسه ژئو فیزیک داون شده بود و هیچ خبر گزاری ای هم خبری مخابره نکرد. اما من تو سوئد در همون لحظه که اتفاق میدونستم که تهران زلزله اومد و شدتش هم خیلی نبوده.

تکنولوژی چه کرده

بانوان برتر

2009-10-11T15:50:00.003+02:00

در این لینک به 5 وبلاگ برتر بانوان رای بدین

سرطان سینه

2009-10-03T21:41:00.003+02:00

در مورد روبان صورتی چقدر میدانیم؟

در سال 1985 ماه اکتبر به عنوان ماه آگاهی از سرطان سینه نامگذاری شده و الان تقریبا تمام دنیا تو این ماه (چهارمین دوشنبه این ماه هم روز آگاهی از سرطان سینه هست) برای آگاه کردن خانوم ها تبلیغ میکنن. تبلیغش هم به این شکله که ار این روبان های صورتی به لباس ها یا کیف هاشون میزنن.

تو این ماه تمام فروشگاه ها کنار صندوق یه سبد از این روبان ها دارن که از 2 یورو به بالا میفروشن و احتمالا عوایدش میره برای این بیمارن.

برای اجناس صورتی هم تبلیغ میکنن. مثلا برای بلوز صورتی. لاک صورتی و......

تو این یک ماه من هم تو وبلاگم حمایت میکنم. شما هم اگه دوست داشتین اینکارو بکنین.

اینم یه لینک مرتبط.

این روبان ها رنگهای دیگه هم دارن که لیست کاملشو میتونین اینجا بخونین.

10 سال پیش از من هم استقبال شد

2009-09-25T01:42:00.002+02:00

یهو دلم چقدر اونجا بودن رو خواست. چه ازم استقبال بشه چه استقبال بکنم. نمیدونم چرا هنوزم که هنوزه وقتی میگم دانشگاهم منظورم شریف ه!!!

مطلب از بسا نیوز/ عکس ها از ایسنا

به گزارش خبرنگار صنفي آموزشي ايسنا، جشن دانشجويان جديدالورود دانشگاه صنعتي شريف روز سه‌شنبه با حضور 2554 دانشجو در سه مقطع كارشناسي، كارشناسي ارشد و دكترا در حالي برگزار شد كه رنگ و بويي از مراسم‌هاي خشك و رسمي ساير مراسم‌هاي استقبال نداشت. شكل برگزاري اين جشن با هر جشن استقبالي كه تا به حال ديده‌بودم متفاوت بود. در اين مراسم دانشجويان سال بالايي كليه رشته‌هاي دانشگاه با سروصداي بلند و تكان دادن پرچم‌هاي رنگي هر رشته به استقبال دانشجويان تازه وارد آمدند، دانشجويان رشته‌ها با سر دادن شعارهايي به تبليغ رشته‌ خود مي‌پرداختند و براي ساير رشته‌ها به اصطلاح كري مي‌خواندند. جشن استقبال از دانشجويان جديد دانشگاه شريف در سالن تربيت بدني كه محل اتصال چهارسالن ديگر بود، برگزار شد، ‌جمعيت انبوهي از دانشجويان رشته‌هاي صنايع، برق، عمران، مكانيك، علوم پايه، كامپيوتر، هوا و فضا و غيره با پوشيدن لباس‌هاي رشته‌هاي خود و در دست گرفتن ابراز آلات صنعتي و تكان دادن پرچم‌هاي رنگي، به استقبال هم‌رشته‌اي‌هاي جديد خود آمدند. « صنايع شريفي، تو همه را حريفي»، «مامان بابا ميگن شريف، معلمها مي‌گن شريف، شريف ميگه برق شريف»، «برقي بيا اينجا، توپ تانك فشفشه برق شريف اوله»، « هوافضا اول، رشته گل پرور»، «بيل و كلنگ و تيشه، عمران سر هميشه» يا «اين عمران شريفه هميشه بي حريفه»، « نهايت مكانيك، تنظيم باد لاستيك»، «توپ تانك فشفشه برقي همون سيم‌كشه»، «نون و پنير و پسته، CE همون تايپيست»، «موادي حيا كن، صنعتي را رها كن» بخشي از شعارها و كري‌ها دانشجويان رشته‌هاي مختلف برق، صنايع، هوافضا و ... دانشگاه صنعتي شريف بود كه با صداي بلند تكرار مي‌شد. جلوي در سالن تربيت بدني، دانشجويان رشته برق لباس‌هاي موسوم به بابا برقي (لباس زرد و كلاه ايمني قرمز) را پوشيده بودند و با كوبيدن بر روي بشكه‌اي ابراز وجود مي‌كردند. دانشجويان كامپيوتر هم برگه‌هاي شعري را بين والدين و دانشجويان تازه توزيع مي‌كردند كه روش نوشته بود لطفا با آهنگ خونه مادربزرگه خوانده شود: «دانشكده كامپيوتر شادي و خنده داره، دانشكده كامپيوتر سه تا زير رشته داره، نرم افزار و IT و سخت تو هشت طبقه داره،‌تو طبقه پنجمش هم يه سايت گنده داره ...» جشن استقبال دانشجويان جديد دانشگاه‌ صنعتي شريف در حالي برگزار شد كه دانشجويان ابتدا با تعجب و سپس با شادي به جمع دانشجويان سال بالايي پيوستند و در نهايت با شعار يك صداي «خوش آمدي اي‌همسفر، خوش آمدي به خانه‌ات، خانه‌اي دور از هر خزان، كز علم دارد صد نشان، خوش آمدي به خانه‌ات، تو اي شريفي جوان» راهي كلاس‌هاي خود شدند تا پس از آشنايي با محيط دانشكده چمدان‌ها را بردارند و راهي اردو زيارتي مشهد مقدس شوند.

هم شاگردی سلام

2009-09-23T11:47:00.004+02:00

همیشه اول مهر رو دوست داشتم. همیشه از یه هفته قبل از اینکه قرار بود برم مدرسه خوشحال بودم. پنجم دبستان که بودم به خاطر اورتودنسی دندونام مجبور بودم 3-4 روز اول مهر رو بمونم تهران. یادمه هر روز با سر و صدای بچه هایی که تو کوچه بودن بیدار میشدم و میرفتم دم پنجره نگاهشون میکردم و دلم میسوخت که الان من مدرسه نمیرم. حتی می ایستادم دم پنجره و سعی میکردم حرفایی سر صف مدرسه ای که نزدیک خونه عموم اینا بود رو بشنوم. دیدن اوهمه دختر بچه با لباسا و کیف های نو و تمیز تو هوای اول مهر خیلی دلچسب بود.

برای من روز اول مهر حتی اب و هوای متفاوتی داشت. یعنی احساس میکردم همیشه روز اول مهر هوا همین قدر گرم یا همین قدر خنک هست و هیچ سالی با اون یکی فرق نداره.

از اون سالی که بهمون گفتن از 15 شهریور بیاین دیگه علاقه ای به شروع مدرسه نداشتم. بدتر از اون سالی که پیش دانشگاهی بودیم و مدرسمون کلاسای ما رو از اول شهریوز شروع کرد. دیگه اصلا علاقه ای نداشتم.

اما وقتی دانشجو شدم باز هم از شروع ترم لذت میبردم. البته هیج وقت از پایان ترم لذت نبردم :)

ولی الان مدرسه رفتن یه جذابیت دیگه ای داره. مانتو های رنگی. روز شکوفه ها. امتحان هایی که نمره 20 و 19 نداره و فقط خوب و بد داره و..... که زمان ما نبود.

آخی چه اشکی میریزه

اینم شعر معروف و مشهور شروع مدارس :

آغاز سال نو، با شادی و سرور
هم‌دوش و هم‌زبان، حرکت به سوی نور

آغاز مدرسه، فصل شکفتن است
در زنگ مدرسه، بیداری من است

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

مهر از افق دمید، فصلی دگر رسید
فصل کلاس و درس، ما را دهد نوید

شد فصل کسب علم، فصل تلاش و کار
دانش به نسل ما، می‌بخشد اعتبار

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

ای در کنار ما، آموزگار ما
چون شمع روشنی، در روزگار ما

روشن ز نور توست، کاشانه دلم
در کار من تویی، حلال مشکلم

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

فردا از آن توست، ای نسل چاره‌ساز
با یاری خدا، آینده را بساز

فردای روشن است، با وحدت کلام
از ما تو را درود، از ما تو را سلام

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

اصفهان نصف جهان

2009-08-08T10:42:00.003+02:00

شاید کمتر کسی باشه که تا حالا اصفهان نرفته. اما اصفهان رفتن با ماشین شخصی در حالیکه به شهر آشنا نیستین یه عالم دیگه ای داره.

فقط کافیه یکبار تصمیم بگیرین مسیر مورد نظرتون رو از اهالی شهر سوال کنین. وای به روزگارتون که باید بیش از 2-3 ساعت تو شهر بچرخین و آخرشم برگردین سر جای اولتون.

در دو روز گذشته ما برای مجلس ترحیمی رفتیم اصفهان. مسیری رو که باید میرفتیم رو گم کردیم* و مجبور شدیم از یه آقای محترمی سوال کنیم. ایشون هم فرمودن برید راست . انتهای حیابون دوباره برید راست و..... و در آخر فرمودن: راهش شلوغِس اما بِیتِرِس !!!!! و ما رفتیم وارد یه خیابونی شدیم که چشمتون روز بد نبینه چیزی شبیه پارکینگ بود از بس که ترافیک بود. بعد از گذشت 1.5 ساعت که از اون خیابون نجات پیدا کردیم. مسیر پیشنهادی اون آقا رو رفتیم و فهمیدیم که اصلا اینوری نباید میومدیم. باز از یه آقای دیگه پرسیدیم و ایشون هم باز یه راهی رو پیشنهاد داد و باز هم دیدم که نه نمیرسیم. بعد رفتیم از یه گز فروشی سوال کردیم و باز هم همون برنامه. بعد از یه آقای رهگذر سوال کردیم و ایشون یه آدرسی رو دادن و فرمودن مستیقیم که میرین یه خیابون هست به اسم خلیفه سلطان که نباید برید توش و باید از خیابون بغلیش برید. ما هم از اونجاییکه دیگه خیلی گم و گور شده بودیم گفتیم از یه نفر دیگه هم بپرسیم که اینبار ایشون گفت: مستقیم که برید خیابون خلیفه سلطان هست و باید برید توش!!!!!!! بالاخره ما بریم تو خلیفه سلطان یا نریم؟

خلاصه دردسرتون ندم آخرش صاحب عذا زنگ زد و گفت 3 ساعته رسیدین اصفهان. پس کجا موندین؟ و بالاخره با راهنمایی های اونها بود که ما رسیدیم به منزل و من خوب دقت کردم دیدم این راهی که داریم میریم شبیه هیچ کدوم از راههای پیشنهادی مردم نبود!!!! به عبارتی گویا اونها ما رو اصلا به مقصد راهنمایی نمیکردن. شاید به جاهای دیگه راهنمایی میکردن. خدا داند!

گفتم جای دیگه یادم افتاد یه بار یه بنده خدایی میره اصفهان از مردم میپرسه جاهای دیدنی شهر کجاست؟ یکی از مردم هم بهش میگه تخت فولاد. خلاصه پرسون پرسون میره تخت فولاد. وقتی میرسه اونجا تازه میفهمه که تخت فولاد قبرستونی بیش نیست!!!!

* چرا ما راه رو گم کردیم؟ چون دارن توی اصفهان اتوبان های خیلی خفن و یا به عبارتی تقاطع های غیر هم سطح خیلی خفن درست میکنن و تقریبا همه شهر در حال پل سازی هستن و ما گیج شده بودیم و همه جا شکل هم بود. من نمونه این پل سازی ها رو تو تهران ندیدم و الحق که عالی دارن کار میکنن.

یک روز در خیابان های پایتخت

2009-08-04T20:36:00.003+02:00

اگر فقط یه روز از صبح تا ظهر به یکی از مراکز خرید شهر (مثل میدون ولیعصر ، نارمک ، تجریش و...) برین یک چنین گفتار هایی رو خواهید شنید:

*خانوما کمک کنید. خانوما کمک کنید. خانوم یه کمکی بکن

*بچه هام گرسنه ان یه کمکی بکنین. به یتیمشون رحم کنین و یه کمکی بکنین

*خانوم یه فال بخر. خانوم یه فال بخر. یه فال میخری؟

*یا حسین. یا ابوالفضل. یا امام غریب. کمکم کنین

*(با صدای پچ پچ بخونین) خانوم یه کمکی به من بکن

یا اینکه صحنه هایی میبینید که شنیداری نیست و تنها و تنها دیداریه:

*مردی که پا نداره و با دستاش و به صورت نشسته فاصله بین دو تا میدون تجریش رو طی میکنه

*پسر بچه ای که توی خیابون ویلا یه ترازو گذاشته جلوشو و تابستون و زمستون داره مشق مینویسه و معلوم نیست که چی داره مینویسه

*پیرمردی که بساط لیف و سنگ پا جلوش گذاشته و امیدواره که کسی چیزی ازش بخره بخره

*مردی که فقط ساق پا داره و کف پا نداره و همیشه یه گوشه دیوار کز کرده و پاچه های شلوارشو بالا زده تا عابرین مشکلشو ببینن و به عابرین نگاه میکنه

*دختر بچه ای که تو میدون ولیعصر با صدای ساز و آواز برادرش برای عابرین میرقصه و تنها تماشاگرانش پسر های 18-20 ساله هستن و الحق که چه زیبا میرقصه و همش نگران اینه که وقتی 15 سالش شد دیگه حق نداره تو خیابون برا مردم برقصه

*زنی که توی آریا شهر خودشو لای چادر مشکی کهنه ای قایم کرده و یه نوزادی رو که 24 ساعته خوابه رو روی یه مقوای درب و داغون گذاشته و چشمش به کاسه است که مردم براش پولی بندازن

و بسیار موارد دیگه که من ندیدم و شاید شما دیده باشین و یقین داریم که تو همه محله ها و همه شهر های کشورمون هست

همیشه وقتی اینا رو میبینم پیش خودم فکر میکنم آیا واقعا در توان دولت ما نیست که اینها رو به یه نوعی سازمان دهی کنه؟ آیا اینا رو هم نمیشه زیر پوشش انجمن های خیریه قرار داد؟ آیا بهتر نیست دولت محترم به جای پخش کردن یارانه ها بین مردم پولش رو صرف اینها بکنه. این صحنه ها غیر از خراب کردن چهره شهر، دل آزاری هم داره. مردم که نمیتونن روزانه به همه اینها کمک کنن. شاید روزی به یکیشون اما از اون طرف با دیدن اینها فقط ناراحت میشن و دلشون به حالشون میسوزه.

در اینکه بعضی از اینها از خیلی ها متمول تر هستن و از همین راه پول زیادی به جیب زدن که هیچ شکی نیست اما خیلی هاشون هم واقعا فقیرن.

شاید بعضی هاشون بهتر باشه که برن کار کنن اما اونی که پا نداره چه جوری بره کار کنه؟

واقعا چرا هیچ کس هیچ فکری برای اینها نمیکنه؟ چرا؟

ضربان قلب من تند میزنه...

2009-08-02T10:07:00.002+02:00

عرض شود که آیا در این ایام اخیر هیچ سفری به خطه سر سبز شمال داشتین؟ آیا تو جاده ها رو دیدین؟ منظورم مسافرا هست.

آیا هیچ متوجه شدین که گویا جاده شمال جایی غیر از ایرانه؟ علامت های ویکتوری و انواع وسیله های سبز رو دست مردم دیدن؟

آیا دیدین که مردم حاضر در جاده به صورت کاملا شرطی به محض دیدن یک شی سبز علامت ویکتوری نشون میدن؟

خوب باید بگم یکبار سفر تو این جاده ها خالی از لطف نیست و خیلی هم جالبه و کسی که در جریان نباشه و ندونه که هر روز و هر هفته همین برنامه هست، فکر میکنه نکنه یک تحول سیاسی عظیم تو ایران رخ داده!!!

حالا چرا عنوان این پست اینقدر بی ربطه دلیلش اینه که ما 2-3 روز گذشته رو کلاردشت بودیم و توی مسیر برگشت این آهنگ رو گوش میدادیم و سبز بازی های مسافرا رو میدیم و این اهنگ بد مدل افتاده تو مغزم و..... خلاصه به بزرگی خودتون ببخشید که عنوان پست بیربط میباشد :)

مردا اینور/ زنا اونور !

2009-07-27T12:02:00.002+02:00

این یه داستان خدایی دیگه خیلی باحاله.

دیروز رفتم از این دفتر های پلیس + 10 چیذر (خدایی نمیدونم این اسم از کجا پیدا شده و چه معنی میده؟) میخواستم در مورد مراحل گرفتن عدم سو پیشینه سوال کنم.

خانومه خیلی جدی بهم گفت که مدارک مورد نیاز رو به برد زدیم اما اینجا برای خانوما صادر نمیکنیم!!!!! باید بری دفتر تجریش. ازش پرسیدم که خوب اونوقت دفتر تجریش برای خانوم و آقا صادر میکنه یا اینکه این دفعه اون برا آقایون صادر نمیکنه؟ فرمودن که تجریش فقط برای خانوم هاست.

پرسیدم هیچ دفتری نیست که هم برا خانوما صادر کنه و هم برا آقایون؟ فرمودن چرا. پاسداران!

و من از دیروز حیرون موندم که این دیگه چه داستانیه؟ یه فرم پر کردن و اثر انگشت زدن هم زنونه و مردونه داره؟ خدا داند!

چهارمین سال

2009-07-18T17:23:00.007+02:00

دوشنبه که بیاد سه سال از زندگی زیر یه سقف من و آقای همسر میگذره و وارد چهارمین سال میشیم. ازدواجمون فعلا در مرحله چرمی یا به عبارت دیگه شیشه ای هست و هنوز راه درازی داریم تا به ازدواج طلایی برسیم.

شما الان تو چه مرحله ای هستین؟ از اینجا ببینین و برام بگین

چه غم انگیز

2009-07-07T16:04:00.001+02:00

شهر من. من به تو می اندیشم.

شهر من اهواز با اون رود کارون و اون پل معروفش که زمانی برای خودش ابهتی داشت الان غرق در خاک و غباریه که سرشار از آرسنیک و سرب و بقیه فلزات سنگین هست. این پست رو بخونین و عکس ها رو ببینین تا عمق فاجعه رو درک کنین

http://gonahkar.com/archives/1388/04/15/khak-khouzestan-tehran/

خبر خوش

2009-07-04T11:54:00.001+02:00

سلام سلام

بعد از مدت ها اومدم بگم که اون امتحانی که 1ماه پیش دادم نتیجه اش اومد. اون جایی هم که از من خواسته بود امتحان بدم منو پذیرفت. هوراااااااااااااااااااااااااااااااااا

بالاخره زحمت های 3ماهه من جواب داد.

2009-06-15T12:18:00.000+02:00

این روزها حرفم نمیاد

دقیقه 90

2009-06-11T09:13:00.000+02:00

خوب دیگه همه دیدین که این
روزا تو ایران چه خبر بود و مردم چه میکردن. هرچند تو این ایام من برای
رفت و امدم به شدت دچار مشکل بودم اما باز خیلی خوشم میومد که میدیدم مردم
اینطوری دارن از کاندیداشون حمایت میکنن. خوب درسته یه عده واقعا حمایت
میکردن و یه عده هم برای تفریح میومدن تو خیابون. اما خوب بازم خوبه که
حداقل دوهفته تو ایران شور و هیجان به راه بود.

خوشحالم که این ایام رو
ایران بودم و تونستم از نزدیک شور و هیجان مردم رو ببینم و صدای بوق ها رو
تا 1 نصف شب بشنوم و تو تجریش 1 ساعت منتظر تاکسی بمونم.

برا ماها که تو اروپا زندگی میکنیم این همه هیجان و استرس و..... دست نیافتنیه بس که این اروپایی ها ساکت و آرومن.

حالا من که خیلی فعالیتی
نداشتم و فقط فعالیت ها رو دنبال میکردم. اما دو تا دوستام که یکی از
انگلیس اومده بود و یکی دیگه هم از فرانسه ، خیلی فعالیت میکردن و من جدا
نگرانشونم که اینا وقتی برگردن حتما دچار خلا میشن و خیلی بهشون سخت
میگذره.

تو این مدت وبلاگستان و بالاترین و فرندفید و توییتر همه با هم فضاشون کاملا انتخاباتی بود و تک و توک میشد مطلب متفرقه پیدا کرد.

این سری اینقدر شور
انتخاباتی بالاست که حتی منم میخوام برم رای بدم. البته من همیشه رای دادم
چه مجلس چه ریاست جمهوری. کلا شناسنامه من پر از مهره. شاید فقط 1 یا 2 تا
انتخابات باشه که رای نداده باشم.

شما هم برید رای بدید. همه جا چه مسجد چه مدرسه. زود هم برید که به شلوغی اخر شب نخورید و رایتون مثل پست من دقیقه 90 ی نشه!

امریکا امریکا مرگ به نیرنگ تو!

2009-06-05T17:48:00.000+02:00

این یه اصله که هر چیزی که دسترسی بهش سخت تر باشه اشتیاق مردم هم براش بیشتر میشه. ویزای امریکا برای مردم ایران هم جز همین دسته و رده قرار میگیره.
علاوه بر اینکه امریکا سرزمین فرصت هاست و شاید واقعا زندگی در اونجا با بقیه جاهای دنیا واقعا فرق داشته باشه، مردم ایران هم خیلی بیشتر از اونچیزی که باید به این قضیه اشتیاق نشون میدن.
الان تو بچه هایی که با ما سوئد هستن تقریبا اکثریت یا برای ویزای امریکا اقدام کردن یا دارن مقدماتش رو فراهم میکنن که اقدام کنن یا دارن حسرت اون دو دسته رو میخورن. و جالب اینکه تا حالا هیچ کس نا امید از سفارت امریکا تو سوئد بر نگشته حتی یکی از دوستامون که پرونده گرین کارت داره هم تونسته بود یه ویزای توریستی کوتاه مدت بگیره و بره خانوادش رو ببینه (که البته به خاطر اینکه تاریخش مناسب نبود و..... نرفت)
در بین این دوستان کسی بوده که رفته سفارت و رزرواسیون هتل نشون داده و تقاضای ویزای توریستی کرده و اتفاقا ویزا هم گرفته. اما بعد از 24 ساعت اقامت توی فرودگاه امریکا توسط آفیسر های نازنین امریکایی برگردونده شده.
فکر میکنین چرا؟ چون ما ایرانی ها همیشه فکر میکنیم که خیلی زرنگیم و باحالیم و خیلی بلدیم و میتونیم سر هر کسی رو کلاه بذاریم.
این دوست عزیزمون که یه ویزای توریستی گرفته بوده زمانیکه میرسه امریکا به در خواست آفیسر محترم چمدونشو باز میکنه و آفیسر هم میبینه که به به ، این دوست عزیز علی رغم سفرش در طول تابستون با خودش کلی هم لباس زمستونی آورده . همچنین با خودش مدارک مربوط به جی آر ای (1) و پذیرش و ..... رو آورده. آفیسر محترم هم به این دوستمون گفتن که. اون که در مورد ما فکر کردی ، خودتی. عزیزم شما گویا اومدی اینجا که بمونی و قضیه توریستی و .... همش فیلمه. حالا که اینطور شد تشریف ببرید برگردید همون جایی که بودید تا یاد بگیرید دیگه سر ملل خارجی رو گول نمالید.
حالا جا داره از قول خودم به این عزیز بگم که امریکایی ها سوئدی نیستن که همه جیز رو بر منبای اعتماد بذارن و به هر حرفی که ما میگیم اطمینان کنن. فرودگاه های امریکا هم آرلاندا(2) و لندوتر(3) نیستن. خوب عزیز دل شما که میخواستی بری اونجا بمونی سعی میکردی که لااقل بهتر نقش بازی کنی و لا اقل لباس زمستونی با خودت نمیبردی. خوب این کارت خیلی ضایع هست. ای بابا ای بابا.

1-GRE

2-Arlanda

3-Landvetter

دا

2009-05-31T20:18:00.000+02:00

از طریق دوستی کتاب "دا" رو گرفتم و الان دارم میخونمش.
چند وقت پیش بحث این کتاب رو توی فرندفید دنبال میکردم و فهمیدم مجموعه خاطرات یکی از اهالی خرمشهر هست. دوستی که مادرش هم خرمشهری هست میگفت به شدت سعی میکنم مانع مادرم بشم که این کتاب رو نخونه چون خیلی اذیت میشه و میگه تمام این صحنه رو خودش از نزدیک دیده. دوستان دیگه ای هم که کتاب رو خونده بودن یا به طریقی در موردش شنیده بودن هم تایید کرده بودن که کتاب خیلی تاثیر گذار هست و وجه ناجوانمردانه جنگ رو خیلی عالی توصیف کرده. همینا منو مشتاق کرد که برنامه ریزی کنم تا بعد از امتحانم به یه طریقی کتاب رو گیر بیارم و بخونم. دوستان فرندفیدی که این موضوع رو فهمیده بودن با چند واسطه کتاب رو به من رسوندن.
کتاب خاطرات خانمی به اسم سیده زهرا حسینی هست که اصالتا کرد دهلران هستن اما طی اتفاقاتی اول در بصره و بعد هم در خرمشهر زندگی میکردن. تقریبا از زمان حسن البکر (رییس دولت عراق قبل از صدام حسین) رو توی خاطراتش گفته تا ..... به این دلیل این قسمت رو کامل نکردم چون کتاب تقریبا 800 صفحه هست (البته 50 صفحه اخرش فهرست الفبایی اسامی افراد و مکانهاست که توی کتاب عنوان شده). از این 800 صفحه من تا الان که دارم این مطلب رو مینویسم 200 صفحه رو خوندم*. تا اینجا که من خوندم تازه رسیدم به روز سوم یا چهارم جنگ ایران و عراق.
دلیل حجم بالای کتاب این هست که این خانم خاطرات رو خیلی ریز و با جزییات کامل توضیح داده حتی از ذکر ساعت اون اتفاق هم کوتاهی نکرده. اینجا من یکم دچار تردید هستم نمیدونم این خانوم این همه خاطرات رو با این جزییات از حفظ بازگو کرده یا از روی دست نوشته ای چیزی باز گو کرده یا اینکه با مشورت اون کسایی که کتاب رو تدوین کردن کمی هم چاشنی به قضیه اضافه کرده؟ به هرحال چیزی که هست اینه که جایی مطرح نشده که این خانوم در اون زمان خاطراتش رو مینوشته و حالا همونا رو داره بازگو میکنه. خلاصه یکم رو این قضیه مشکوکم.
این کتاب به شدت داره فروش میکنه (علیرغم قیمت بالای 11000تومانی خودش) و تا الان شماره چاپش به بالای 50 هم رسیده. اینکه دست منه چاپ 52 ام هست و نمیدونم بعد از این باز هم چاپ شده یا نه. این تعداد چاپ همه در طول تنها 6 ماه اتفاق افتاده. خیلی ها در موردش حرف میزنن. اما نمیدونم این همه نسخه (112500نسخه تا این سری چاپ که دسته منه) تا حالا واقعا خونده شده؟ چون هم تعداد خیلی بالاست و هم قیمت کتاب خیلی گرونه. خیلی از دوستای من که خیلی هم اهل کتاب خواندن هستن میگن با اینکه تو نمایشگاه به جای 11000 تومن 10000 تومن فروخته میشد اما باز هم گرون بود و دلمون نیومد بخریم. پس این همه نسخه رو کی خریده؟ چه کسایی خریدن و دارن میخونن؟ صاحب این کتابی که دست من هست میگه احتمالا این کتاب به خاطر مربوط بودنش به مسائل جنگ به تعداد خیلی بالا برای ارگان ها و نهاد های دولتی خریداری شده که کلا باز هم این تعداد خیلی بالا برای من جای سوال داره.
کتاب نثر خیلی رونی داره و مصائب مردم در اون زمان رو به خوبی به تصویر کشیده که باعث میشه خواننده اصلا خسته نشه و علی رغم مسایل اذیت کننده ای که توی کتاب هست به خوندن ادامه بده. اما از طرف دیگه جزییات زیاد و بعضا تکراری خاطرات گاهی باعث از کف رفتن حوصله خواننده میشه. مثلا تا اینجایی که من خوندم ازخاطرات این خانوم که مربوط به از شروع جنگ به بعد هست تماما خلاصه میشه توی وقایع مربوط به قبرستان قدیمی خرمشهر که شهدا رو به اونجا منتقل میکردن برای دفن. تقریبا از صفحه 100 تا 200 کتاب همش مربوط به همین قضایاست که خوب کمی خسته کننده است.
چیزی که تا اینجا برام جالب بوده اینه که این خانوم در اون روزهای اول جنگ بیشتر از اینکه فکر زنده ها باشه فکر شهدا بوده. تو بخشی از خاطراتش که مربوط میشه به زمانی که قبرستان خرمشهر دیگه جا نداشته و مجبور بودن شهدا رو ببرن ماهشهر برای دفن، اینطور عنوان میکنه که تو جاده آبادان که داشتن میرفتن هواپیماهای عراقی حمله میکن و داشتن بمباران میکردن که در اون لحظه این خانوم به جای اینکه به فکر زنده هایی باشن که داشتن تو جاده میرفتن فکر شهدایی بودن که پشت وانت رو هم گذاشته شده بودن که برده بشن ماهشهر (که مبادا این شهدا بمباران بشن و اگه بشن اونوقت تکلیف چیه؟) خوب این 3 حالت داره یا در اون زمان این خانوم واقعا به ذهنش نمیرسیده که بیشتر از افرادی که شهید شدن، افرادی که زنده هستن اهمیت دارن. یا به خاطر اینکه این کتاب توسط دفتر ادبیات و هنر مقاومت گرداوری شده اینطور توش بیان کردن. یا در خوش بینانه ترین حالت چون روزای اول جنگ بوده و فکر میکردن که به زودی جنگ تموم میشه بیشتر از اینکه به فکر زنده ها باشن به فکر اونایی بودن که از دست رفتن.
فعلا که من دارم میخونم و میرم جلوتر تا ببینم که ادامه خاطرات چگونه خواهد بود. بقیه اش رو هم میام تعریف میکنم. منتظر باشید.
*احتمالا تا روز انتشار این پست من 200 صفحه دیگه هم میخونم

نتیجه

2009-05-25T20:45:00.000+02:00

امتحانی که دادم خیلی گنگ و نا مفهوم بود. اطلاعاتی که از قبل داشتم با خود امتحان اصلا هم خونی نداشت. دو قسمت داشت که هر کدومش به نوعی نامردی بود.

دقیقا نمیتونم بگم چه نمره ای میگیرم. اما میتونم بگم رو مرز اون نمره مورد نظر خودم وایسادم. نه بد دادم نه خیلی خوب. همچین لب مرزیم. یعنی رو لبه تیغم. امیدوارم بیفتم اینور مرز. نه اونور.

1 ماهه دیگه جوابشو میدن. حتما بهتون خبر میدم. از دعاهای همه ممنونم.

21 روز دیگه همسر محترم میاد ایران. از امروز شمارش معکوش رو شروع میکنم. دلم تنگیده حسابی. نمیدونم آقای همسر هم دلش تنگیده؟

روز واقعه

2009-05-24T06:35:00.000+02:00

یادتون که نرفته بود که من یه امتحان مهم دارم؟!

امروز روز امتحانه. ساعت 2 امتحانم شروع میشه و تا بیام به خودم بجنبم نیم ساعت بعدش تموم شده. پس خیلی وقتی برای عرض اندام ندارم.

پس برام دعا کنین.

جمعه

2009-05-15T19:40:00.000+02:00

این چند وقته اینقدر همش تو خونه بودم که همه روز ها برام جمعه است. منم که از جمعه ها متنفرم.

تقریبا اکثر غروب ها عین غروب جمعه دلم گرفت.

دلم فعالیت بیرون از منزل میخواد. خدایا الان شنیدی چی گفتم؟

دعا کنید

2009-05-09T07:21:00.000+02:00

یه امتحان دارم. یه جورایی سرنوشت سازه. تو مایه های کنکور.

فقط 14 روز دیگه مونده. برام دعا کنید. هم اکنون نیازمند دعای سبزتان هستم.

قول میدم بعد از این 14 روز به همتون سر بزنم و کامنت بذارم و.....

بحث شیرین ف ی ل ت ر

2009-05-02T08:53:00.000+02:00

دیشب میخواستم مراحل تهیه کاغذ رو به زبان خیلی ساده بنویسم. منتها دنبال کلمات تخصصی انگلیسیش میگشتم برای همین توی گوگل به انگلیسی سرچ کردم.

چشمتون روز بد نبینه تقریبا اکثر سایت های مربوطه فیل تر بودن و من دست از پا دراز تر ترجیح دادم خودم از فارسی به انگلیسی برگردونم.

این در حالی بود که دوستی یه لینک برام فرستاده بود که از سایت یکی از فعالین سیا سی بود که اتفاقا از ایران رفته (یعنی کسی که عقایدش ضد دولت هست) و اتفاقا اون لینک اصلا فیل تر نبود.

حالا بیابید پرتقال فروش رو.

چرا یه سایت سیا سی ضد دولت فیل تر نیست اما یه سری سایت اموزشی و علمی فیل تر هست؟

فیس بوک

2009-04-23T16:00:00.000+02:00

دوستان عزیز تنها تا ساعت 10.5 شب فرصت دارید تا زنجیره دوستی هاتون رو توی فیس بوک نگه دارید

از چند روز پیش فیس بوک توافق نامه جدیدی را برای رای گیری توسط کاربرانش
ارائه کرده. هر فرد با ثبت نام در فیس بوک اعلام می کند که این توافق نامه
را پذیرفته ولی از چندی پیش این سایت تغییراتی در این توافق نامه ایجاد
کرد که به علت اعتراض کاربران مجبور شد توافق نامه جدید را به رای گیری
بگذارد. اما نکته ای که در توافق نامه جدید به چشم می آید بند 4.3 این
قرار داد جدید است که در آن ذکر شده کشورهایی که توسط ایالات متحده شامل
تحریم هستند اجازه استفاده از فیس بوک را نخواهند داشت. این به این معنی
است که کاربران ایرانی از "آی پی" های درون ایران هنگام مراجعه به این
سایت، پا پیغام دسترسی به این سایت ممنوع مواجه خواهند شد.
http://www.facebook.com/topic.php?uid=67758697570&topic=7569

در حال حاضر 283 هزار نفر در این رای گیری شرکت کرده اند. که از این تعداد
73 درصد به توافق نامه جدید و 26 درصد به توافق نامه قبلی رای داده اند.
با توجه به رتبه بیست و سوم و اینکه ایرانی ها دارای بیش 150 هزار اکانت
در فیس بوک هستند در صورت شرکت همه آنها در رای گیری توافق نامه جدید
تصویب نخواهد شد. در غیر این صورت ایرانی ها مانند گذشته باید توسط فیلتر
شکن به سایت فیس بوک متصل شوند و امکان اتصال مستقیم از ایران برای آنها
ازبین خواهد رفت (توسط خود فیس بوک ایرانی ها فیلتر خواهند شد). شایان ذکر
است که تحریم شدن ایران توسط فیس بوک باعث پاک شدن اکانت ایرانی ها نخواهد
شد و فقط دسترسی آنها از داخل ایران به این سایت محدود می شود.

برای شرکت در این رای گیری به این آدرس مراجعه کنید و فقط تا سه روز دیگر
یعنی 23 آپریل ساعت 11:59 دقیقه می توانید رای بدهید،در آنجا باید به
گزینه Existing doucuments رای بدهید:

http://apps.facebook.com/fbsitevote

کپی کردن از این نوشته تنها در صورت ذکر نام نویسنده آن مجاز می باشد
Aydin Jamshidi

جمله سازی

2009-04-21T08:21:00.000+02:00

تا حالا شده براتون پیش بیاد که با یه نفر بخواین راجع به یه موضوعی بحث کنین ، یا مثلا بخواین یه چیزی رو به یه نفر بگین که محتواش اصلا قشنگ نیست. یعنی میظورم اینه که حرفی که میخواین بزنین یا حاوی یه پیام دردناکه یا شخصیت یه نفر رو میبره زیر سوال یا یه جورایی بیانگر یه حرکت ضد اخلاقیه.

اینجور مواقع معمولا هر دو طرف میدونن تو ذهن اون یکی چی میگذره. نگفته حرف همدیگه رو خوندن اما برای اینکه هم با شخصیت رفتار کنن هم از کلمات بهتری استفاده کنن و یا اینکه سعی کنن که طرف مقابل رو زیاد ناراحت نکنن، از یه سری کلمات زیبا و قشنگ به عنوان ویترین اون جمله استفاده میکنن.

یعنی یه جمله با کلمات زیبا در ظاهر اما با مفهوم نازیبا در باطن.

در این موارد من یکی میمیرم و زنده میشم تا بیام یه جمله رو به طرفم بگم. هی تو ذهنم دنبال کلمه میگردم. هی من و مون میکنم. یه وقتایی هم اخرش کم میارم و یه چیزی میگم که نباید بگم. کلا خیلی برام سخته.

کاش میشد حرفامون ظاهر و باطن یکسان داشته باشن. نه؟

البته من کلا از بچگی با جمله سازی مشکل داشتم

جیگیلی دوست دارم بیا بشن ور دلم

2009-04-20T17:34:00.000+02:00

بالاخره بعد از 9 روز دوری از لپ تاپ عزیزم ملقب به جیگیلی به هم رسیدیم. طفلک بچم کلی مریض بود و من نمیدونستم. یه هفته بستریش کرده بودن.

الان که فعلا حالش خیلی خوبه. امیدوارم همیشه خوب باشه.

هاردش فرمت شده و من فعلا در حال جمع اوری نرم افزار های مختلف از اقصا نقاط اینترنت هستم.

اسمايلي آه

2009-04-16T19:31:00.000+02:00

رفتم تجريش چه شلوغ يود.

چه همه گل دستشون بود و من نميفهميدم چرا.

چه همه
خوشتيپ بودن و من چه دهاتي.

چه همه خوشحال بودن و من چه بي احساس.

چه همه
با انگيزه بودن و من چه بي هدف.

چه همه خريد ميكردن و من هيچ چيزي به نظرم
زيبا نميومد.

چه همه دسته جمعي بودن و من چه تنها.

دست نگه داريد. دست نگه داريد

2009-04-11T08:45:00.000+02:00

ديشب مهمون بوديم خونه يكي از فاميلاي اقاي همسر. اونجا شوهر خاله اقاي همسر داستاني رو تعريف كرد كه بد نيست شما هم بشنوين.

ميگفت كه ديروز صبح (تقريبا هم زود بوده) رفته بوده پمپ بنزين كه بنزين بزنه. بعد يهو تا اومده دست به پمپ بشه يه 206 به سرعت اومده به سمت ماشينش و يه خانومي از تو 206 تند تند ميگفته كه اقا دست نگه دارين بنزين نزنين. اين بنده خدا هم مات و مبهوت مونده بوده كه اين چي ميگه.

تا اينكه خانومه نزديك ميشه و به ايشون ميگه اقا من شوهر خدابيامرزم و خواب ديدم گفته كه به اولين ماشيني كه ديدي 60 ليتر بنزين بده. الانم شما لطفا به خرج من بنزين بزنين.

اقاي شوهر خاله هم 28 ليتر جا داشتن و بنزين زدن و خانومه هم هي ميگفته كه اقا باك رو پر كن. تا جاييكه جا داره بزن و.....

اينم از خيرات بنزيني. دوره زمونه اي شده ها.

البته ديشب بحث بود خاله همسر ميگفت شايد اين اقا به كسي بدهكار بوده كه نميتونسته پيداش كنه خواسته اينجوري جبران كنه. دختر خاله همسر ميگفت شايد طرف راننده كاميوني چيزي بوده براي همين با بنزين نذر كرده!!!!

بي ربط نوشت: دوستاني كه اومدن و براي من كامنت گذاشتن كه تو از كجا ميدوني كه پله پله به خدا نزديك ميشي؟ شايد داري به جهنم نزديك ميشي.

ميخوام بپرسم كه مگه جهنم خدا نداره؟ خدا فقط مال بهشته؟ جهنمي ها خدا ندارن؟ بعد يادتون رفته كه اول بايد بريم برزخ خدا رو ببينيم و نامه اعمالمونو بگيريم و بعد تقسيم بشيم؟

ف ي ل ت ر

2009-04-08T07:47:00.000+02:00

سلام دوستان

با ف ي ل ت ر شدن سايت تايني پيك اكثر عكس هاي وبلاگ من به باد فنا رفتن. نميدونم چيكارشون كنم. اپلود كردن اون همه عكس تو يه سايت ديگه كه اصلا نميدونم چه سايتي ميتونه باشه كار اسوني نيست.

فعلا صبور باشيد تا من يه فكري براي اين قضيه بكنم. البته اميدوارم كه براي شما هنوز ف ي ل ت ر نشده باشه.

روزگار

2009-04-01T20:39:00.000+02:00

از روزگار دلم گرفته
از این تکرار دلم گرفته
دلم می خواد گریه کنم
بارون ببار دلم گرفته

برای گم کردن خویش
رها شدن از کم و بیش
برای در خود گم شدن
جدا از این مردم شدن

بهانه ی گریه می خوام
بهانه ی فریاد زدن
بیا تو باش ای مهربان
بهانه ی گریه ی من

از روزگار دلم گرفته
از این تکرار دلم گرفته
دلم می خواد گریه کنم
بارون ببار دلم گرفته

از من دیگه هیچی نمونده
یه قصه ام صد باره خونده
امروز هوا هوای گریه س
گونه هامو بارون پوشونده

ابر غمم بارون نمی شه
درد سکوت درمون نمی شه
بخون برام از پشت شیشه
درد سکوت درمون نمی شه

از روزگار دلم گرفته
از این تکرار دلم گرفته
دلم می خواد گریه کنم
بارون ببار دلم گرفته

ثبت در تاريخ

2009-03-31T08:56:00.000+02:00

امروز از صبح خيلي زود بارون ميومد. بعد يهو تبديل شد به يه برف تند و درشت. الان ولي نه تنده و نه درشت اما برفه يه برف نازنين.

هوا اصلا تو خونه موندني نيست. تو خونه دلم ميگيره. اما حيف كه كلي كار دارم نميتونم برم بيرون. كاش امروز فردا بود كه من ميرفتم بيرون. كاش

كاش فردا هم بارون يا برف اين شكلي بياد.

رونوشت به خدا

2009-03-30T14:18:00.000+02:00

خدايا به حق همين سال جديد هر چي عيد ديدني ه از رو زمين بردار.

آمين

لحظه عزيمت تو ناگزير ميشود!

2009-03-28T06:17:00.000+01:00

حرف هاي ما هنوز نا تمام

تا نگاه ميكني،

وقت رفتن است.

باز هم همان حكايت هميشگي!

پيش از انكه با خبر شوي

لحظه عزيمت تو ناگزير ميشود!

آي....

اي دريغ و حسرت هميشگي

ناگهان

چقدر زود دير ميشود!***

از وقتي اومدم هرروز جلو چشمم هست و دارم ميبينمش و آه ميكشم براي كساني كه شايد ديگه نبينمشون. براي دوستاي دانشگاهم كه الان هركدومشون 1 گوشه اي از دنيا هست. آمريكا. كانادا. آلمان. فرانسه. هلند. استراليا. سنگاپور. دوبي و................

باز خدا رو شكر لااقل دوستاي دانشگاهم يه رد پايي از خودشون تو اوركات و فيس بوك و ياهو مسنجر گذاشتن. دوستاي مدرسه ام رو كه به كل از دست دادم. به جز تعداد محدودي از بقيه هيچ خبر ندارم. حتي نميدونم ايرانن؟ ايران نيستن؟ ازدواج كردن؟ ازدواج نكردن؟ و......

متاسفانه دوستاي مدرسه ام يا اصلا اي ميل ندارن يا اگه دارن دكوري و سالي يه بار هم چك نمي كنن و من جدا دوست دارم كه باز هم همشون رو ببينم و باهاشون حرف بزن. حتي شده يه خط براشون بنويسم و يه خط ازشون يگيرم.

پيش از انكه با خبر شوي

لحظه عزيمت تو ناگزير ميشود!

*** اين متني هست كه دانشكدمون روي لوح هاي فارغ التحصيليمون نوشته كه به زودي عكسشم ميذارم

خبر خوب

2009-03-26T18:21:00.000+01:00

امروز اقاي همسر زنگ زد و يه خبر خوب رو بهم داد. خبر حاكي از اين بود كه خدا داره برامون يكاري ميكنه كه به هدف امسالمون زودتر و اسونتر برسيم.

خدا جونم، مرسي كه حواست به من هست. مرسي كه داري به من حال مي دي و كارامو رديف ميكني.

خدايا هميشه گفتم كه خيلي چاكرتم (حتي اون موقع كه هيچ بهم محل نميدي) يادت كه نميره؟! به هر حال من خيلي چاكرتم.

سالي كه گذشت ... آخر پاييز ميشمرن

2009-03-19T17:08:00.000+01:00

امسال هم ديگه داره تموم ميشه.

اينجا همه در تكاپوي عيدهستن جز من. آخه من به خاطر عيد نيومدم ايران و به يه هدف ديگه اي اومدم كه ايشالا در اينده براتون كامل توضيح ميدم. صبر داشته باشيد.

خلاصه كه هفت سين من رو چيز هايي غير از سير و سماق و سركه تشكيل ميدن. (البته جاي نگراني نيست ها . اتفاق بدي نيوفتاده كه نگران بشين)

امسال ما زودتر از موعد هفت سين چيديم تقريبا دو هفته زودتر. اينم عكسش.

در سالي كه ديگه داره تموم ميشه من و اقاي همسر كلي هدف داشتيم كه بهشون نرسيديم علي رغم تلاش زيادمون. تو اين سال جديد هم يه هدف داريم كه اميدوارم لااقل به اين يكي برسيم وگرنه خيلي ديگه ميخوره تو ذوقمون.

اميدوارم تو اين سال جديد همتون و هممون به اضافه همه خانواده هامون سالم و سلامت باشن. اهدافي كه مي خواين و مي خوايم محقق بشن. و خلاصه كلي ارزوي خوب ديگه.

عيد و نوروز و سال نو به همتون مبارك باشه.

اندر افرينش ماه

2009-03-15T20:10:00.000+01:00

امروز شاهنامه 999 ساله شد

برا همين من يكي از شعر ها رو كه در مورد افرينش ماه هست اينجا گذاشتم

چراغست مر تیره شب را بسیچ
به بد تا توانی تو هرگز مپیچ

چو سی روز گردش بپیمایدا
شود تیره گیتی بدو روشنا

پدید آید آنگاه باریک و زرد
چو پشت کسی کو غم عشق خورد

چو بیننده دیدارش از دور دید
هم اندر زمان او شود ناپدید

دگر شب نمایش کند بیشتر
ترا روشنایی دهد بیشتر

به دو هفته گردد تمام و درست
دان باز گردد که بود از نخست

بود هر شبانگاه باریکتر
به خورشید تابنده نزدیکتر

بدینسان نهادش خداوند داد
بود تا بود هم بدین یک نهاد

همه شاهنامه رو ميتونين اينجا بخونين

استسقا

2009-03-11T23:14:00.000+01:00

از وقتي اومدم همش اب ميخورم. نميدونم چه دردم شده.

تو اين 1 هفته قدر 2.5 سالي كه سوئد بودم اب خورم شايدم بيشتر. نميدوم چرا!!!

كسي ميدونه؟

خاطرات هواپيمايي-ادامه

2009-03-07T08:29:00.000+01:00

خوب حالا ادامه داستان.
تقريبا 1 ساعت مونده بود كه برسيم باز برامون خوردني آوردن. اين دفعه يه
سيب بود و يه كيك كوچيك و يه اب پرتغال و يه پاكت كوچيك بادام. كه اينم
ملت تا تهش خوردن!!!!!!!!!!!!! من فقط آب پرتغالشو خوردم.
حالا نزديك نشستن هست. اعلام ميكنن كه لطفا كمربند هاتون رو ببندين. منتها
يه اقايي هنوز سر پاست و داره اون بالا با بارش ور ميره و دنبال يه چيزي
ميگرده. آقا پسر كناري ميشونتش و كمر بندشم مي بنده.
بعد كه هواپيما ميشينه و مهماندار ازمون ميخواد كه تا هواپيما كانلا توقف
نكرده از جامون بلند نشيم. كه همون اقا سريع بلند ميشه كه بارش رو برداره.
آقا پسر كناري از ترس جون خودش دوباره ايشون رو ميشونه.
بالاخره پياده ميشيم و ميريم براي گرفتن بار . كنار تسمه كه ايستاديم يكي
ار اين اقايوني كه بار جا به جا ميكنن مياد سمت تسمه و يه چرخ خالي كه
نزديك تسمه هست رو ميگيره دستش كه همون خانومه كه يه شيشه بزرگ داشت بهش
ميگه كه اقا اين چرخ منه تو اين يكي رو بردار. حالا هر 2 تا هم خالي هستن
ها. اقاهه ميگه مگه فرقي داره؟ اونم ميگه كه نه فرقي نداره همين طوري
گفتم. بعد من فهميدم كه اين اقاهه قرار بوده چمدوناي دختر همون خانومه رو
جا به جا كنه. الله و اكبر يعني آدم با دختر خودش هم رقابت ميكنه؟ خدايا
اين مردم چه جورين؟
بعدشم كه اومديم خونه. دلمون براي همسرمون به شدت تنگيده شد.

من يه سفر داخلي هم انجام دادم كه براي خودش كلي خاطره داره كه براتون تعريف ميكنم.

بخشي از داستان سفر رو هم ميتونيد اينجا بخونيد

مشكل وبلاگ

2009-03-06T22:32:00.000+01:00

سلام والا نميدونم چرا بعضي ها ميتونن پست اخرم رو ببينن بعضي ها نميتونن. در اسرع وقت درستش ميكنم.

در ضمن دليل غلط هاي املايي اينه كه من اينا رو تو هواپيما با نور كم لپتاپ نوشتم و دست نخورده كپي كردم تو وبلاگ.

به زودي هم پست قبلي رو درست ميكنم هم ادامه اش رو ميذارم

خاطرات هواپيمايي

2009-03-03T23:12:00.000+01:00

پيش نوشت: من روز دوشنبه به مقصد ايران پرواز كردم. اينهايي كه ميخونيد رو تو هواپيما نوشتم. بقيش رو هم به زودي ميذارم

غلط هاي املايي اين متن تصحيح شده

الان من تو هواپيما هستم رو يه صندلي كنار پنجره. خانومي كه كنارم نشسته خوشبختانه خيلي آروم هست. از اسلو اومده و تو صف هم پشت سر ما بود.

خوشبختانه اضافه بار نداشتم كه 600 گرم هم كم داشتم. هر بار كه ميخوايم بريم ايران آقاي همسر هي به آدم استرس ميده. ديوونه ميكنه آدم رو. ولي خوشبختانه همه چيز خوب بود. هم تو صف خيلي معطل نشديم هم اينكه جام خوبه. ميخواستم به خانومه بگم كنار پنجره بده بهم. منتها يادم رفت. طبق معمول كه حرفام يادم ميره. اما خوب امروز تو بغل خدا بودم صندليم يكي از رديف هاي دو تايي بود. كه خوشبختانه هيچ كس هم كنارم نبود. منتها اين خانومه سر جاي قبليش معذب بود و اومد پيش من بشينه منم از فرصت استفاده كردم و پريدم پيش پنجره. منتها تو اين جا به جايي سر هدفونم گم شد. من كمي غمگين شدم. به خانومه گفتم وقتي چراغ كمربند خاموش شد. لطفا بلند بشيم من يكم بگردم. اينكارو هم كرديم اما پيدا نشد كه نشد. ديگه بي خيالش شدم و نشستم سر جام كه يه اقاي جواني از پشت سر برام پيداش كرد.
در حال حاضر بوي غذا خيلي حال به هم زن هست. نميدونم چي ميخوان بهمون بدن. گرسنه كه هستم منتها بوش اصلا جذاب نيست.

الان هم خلبان داره حرف ميزنه . آب و هوا رو توضيح ميده و مسير رو. ميگه ساعت 9 ميرسيم. اب و هواي تهران هم ابري هست. اوه ماي گاد انگليسي اقاي خلبان در حد پري اينتر مديت هست. تا حالا نديدم كه خلبان اين مدلي حرف بزنه. اوه شت.بسه بابا بي خيال.

غذا هم اومد من ميرم دوباره ميام.

بعد از غذا هم كه طبق معمول چاي ميارن ميدن. من نميدونم اينا چه اصراري دادن تند تند همه رو بدن ما بخوريم؟ البته جداي من كه معمولا فقط غذاي اصلي رو ميخورم و حواشي غذا رو نميخورم. بقيه ماشالا هزار ماشالا تمام موجودي خوردني توي سيني رو ميخورن. چايي بعدشم ميخورن. اگه بازم بدن حتما ميخورن.

حالا موچودي تو سيني چي هست؟ معمولا يه غذاي گرم كه يا مرغي هست يا گوشتي!!!! (امروز ميتونستيم بين خوراك فيله مرغ با سبزيجات و چلو كباب يكي رو انتخاب كنيم كه من مرغ رو انتخاب كردم) ديگه عرض شود كه يه ظرف كوچولو سالا د هست با زيتون و خيارشور. يه نوشيدني. يه ماست كوچيك. يه شيريني خامه اي كه با چايي بعد از غذا خورده بشه. اون شيريني كه منو كشته. قيافشم حتي منو آزار ميده چه برسه به خوردنش. منتها ملت با اشتهاي هر چه تمام تر ميخورن.

"چند سال پيش ها يه شركت هواپيمايي تو امريكا با حذف كردن تنها يه زيتون از منوي غذايي تونسته از ورشكستگي جلو گيري كنه. اونوقت اينا با اينكه ورشكسته خدايي هستن بازم سفره هفت رنگ برا مردم پهن ميكنن."

پروازاي ايران خدايي همه جوك و خنده هستن. از اولش بگم. تا رسيديم فرودگاه ديدم يه اتوبوس از اسلو رسيد (آخه نروژي ها هم بايد بيان با پرواز ما برن ايران) خلاصه به آقاي همسر گفتم اوه اوه تا اينا نرفتن صف رو دراز كنن بدو خودمون رو برسونيم به صف. شايد تنها يكي دو تا شون از من جلو افتادن. تا تو صف جا گير شديم ديدم كه يه جفت چشم داره دنبال شكار ميگرده. فهميدم كه ميخواد وسيله قالب كنه. اخه ماشالا ماشالا ايراني ها اينقدر ساك و چمدون دارن كه واويلاست. زود اومد سراغم و گفت كه خانوم شما بار كم دارين. منم گفتم ما فقط يكيمون مسافره. بار كم نداريم. اونم يه نگاه انداخت و گفت بارتون همينه؟ اينكه خيلي كمه. (من يه چمدون بزرگ داشتم و يه ساك دستي و لپتاپ) به من گفت كه ميشه برا من يه 2 بسته پوشك بيارين؟ من اولش نفميدم چي گفت. دوباره كه تكرار كرد كلي رفتم رو مود تعجب و بهش گفتم كه من اين ساكمو ميخوام تو دست بيارم و نميتونم برا شما پوشك بيارم.

به قول آقاي همسر مگه ايران پوشك نيست؟ لابد اينا از اونايين كه بچشون به پوشك هاي ايراني حساسيت داره. اوه مامانم اينا. خلاصه كه بگم همه رفتن بارشون رو دادن و تمام، اين خانواده پوشك زاده هنوز دم كانتر علاف بودن. نه فقط به خاطر پوشك ها. نه. بلكه به خاطر يه خروار چمدون و ساكي كه داشتن و تمومي نداشت.

بعد هم كه رفتيم تو صف بازرسي بدني. اوه ماي گاد همون موقع بود كه اختراع شد. ملت هر كدوم 4-5 تا كيسه و ساكي كه درش بسته نشده بود و كار به چسب كاري كشيده بود داشتن. يه خانومي كه اون جلو بود و سوئدي هم بلد نبود و( گويا مهمون بود چون بعدش رفت براي تكس فري) يه شيشه بزرگ با خودش داشت مثل مثلا شيشه بزرگ سس (سس خانواده) نميدونم چي بود. ولي هر چي بود كه اصطلاح اوه ماي گاد رو ميطلبيد. يه آقايي پشت سر من بود كه مهلت نميداد من لباسم رو در بيارم بذارم رو دستگاه. 3 دفعه لباسش رو گداشت تو سبد كه ديد من هنوز وسيله دارم. خوب من يه ژاكت تنم بود و روش كاپشن كه بايد در بياريم بذاريم رو دستگاه. شالم هم بايد در ميوردم. لپتاپ رو هم بايد از تو كيفش در بياريم جدا بذاريم. يه ساك دستي هم داشتم.

بعد تو صف سوار شدن. من تا رسيدم رفتم تو صف شايد تقريبا 10-15 نفر بوديم تو صف. همچين كه خانومه شروع كرد نفر اول رو راه بندازه يهو نميدونم چطور شد كه 25 نفر جلوي من سبز شدن. اي بابا خوب اينكه شما رو صندلي نزديك به صف نشستين كه دليل نميشه آخه.
بعد كه سوار شديم. ملت تو پيدا كردن جاي نشستنشون هم مشكل داشتن. جاي هم ديگه مينشستن. بعضا اينقدر بار دستي دارن كه علاوه بر بالاي سر خودشون بالاي سر ديگران رو هم پر ميكنن. خيلي ها هم از جاشون ناراضين و ننشسته ميخوان جاشونو عوض كنن. خلاصه من دلم نيومداين مكالمات توپ بين مسافرا و مهماندار ها رو رها كنم و اهنگ گوش بدم.

البته هرچي هم كه من بگم باز شنيدن كي بود مانند ديدن.

فعلا حالم خوبه. گريه نميكنم. و كلا آروم هستم. اينا همش نتيجه اون گريه سيري هست كه 2 تا جمعه پيشتر انجام دادم. اگه اين اطرافيان بزارن ادم به موقع خودش رو خالي كنه خيلي خوبه. اگه اون روز گريه نميكردم تا همين الانش بغض داشتم و حالم خراب بود.

الان هم مي خوام يه ذره بخوابم. چون باتري لپتاپ خيلي ياري نخواهد كرد.

الان كه از خواب پاشدم تصميم گرفتم كه مجله هما رو ورق بزنم يه چيزايي ديدم كه دلم نيومد ثبت در تاريخ نشن.

صفحه دومش يه تبليغ هست براي كلينيك دندان پزشكي كه نوشته "همسفر عشق و اصفهان، همقدم دهان و دندان"
The outfit of love and Isfahan, the partner of mouth and teeth
حالا يعني من به اين شعار مزخرف گير ندم؟

بعد يه سري مطلب داره براي دهه فجر و محرم. در مورد تبريز نوشته با اين تيتر" نبود شهر در افاق خوشتر از تبريز". اينو خوندم ياد نباتي افتادم.
بعد در مورد كوير نوشته و آه كه من چقدر دوست دارم كوير رو ببينم. آه

يه تبليغ داره تحت اين عنوان: اخذ مدرك معتبر دانشگاهي. معادل سازي سوابق كاري و مهارت هاي تخصصي شما به مدارك معتبر و قابل استناد دانشگاهي.در 300 رشته دانشگاهي از اروپا و امريكا. هه هه هه نشاني هم هست تهران امير اباد شمالي. اين منو ياد يه چيز خاصي ميندازه شما رو چطور؟

باتري داره تموم ميشه و ما تا 1.5 ساعت ديگه ميرسيم فكر كنم به اسمون ايران خيلي نزديك هستيم شايد هم الان تو اسمون ايران باشيم

10 انديشه ....

2009-03-02T00:20:00.000+01:00

اين مطلب رو با ايميل گرفتم منبعش هم معلوم نيست كه چيه!!!

۱۰ اندیشــــــــه‌ای که مـــسیر تاریخ را عوض کرد

نشریه گاردین بخشی دارد به نام تاپ تن (Top 10) که در آن چهره‌هاس سرشناس ۱۰ کتاب یا موسیقی یا فیلم و یا اندیشه‌ی برتر یا بدتر را در زمینه‌ای مشخص انتخاب کنند. یکی از این موارد، انتخاب ۱۰ اندیشه‌ی تاریخ است. سه گزارش‌گر گاردین در گفت و گو با اساتید دانشگاه، ۱۰ اندیشه‌ای که مسیر تاریخ را عوض‌ کرده‌اند، به بحث گذاشته‌اند.

فلسفه‌ی افلاطون
در گفت و گو با انجی هابز، استاد فلسفه در دانشگاه واردیک

‌افلاطون اعتقاد داشت که همه‌ی آدم‌ها می‌خواهند به سعادت برسند و فلسفه‌ راهی است برای فهمیدن این‌که چطور می‌توان سعادتمند شد. فلسفه‌ی او در زمان خودش نظم جدیدی را پیشنهاد می‌کرد. یکی از رادیکال‌ترین افکار او، برابر انگاشتن سعادت و خوشبختی با هارمونی درونی روان انسان‌هاست.
اگر به اشعار هومر و دیگر شاعران یونانی که قبل از او زندگی می‌کردند، نگاه کنید؛ متوجه می‌شوید که پیش از افلاطون، خوشبختی مساله‌ی بیرونی بود و نه ذهنی. افلاطون گفت که عدالت و فضیلت در حقیقت در باطن ماست و در روح ما جا دارد.
ایده‌ی او پس از آن توسط مسیحیان بسط داده شد که نتیجه‌ا‌ش مفهوم «آگاهی» بود. این ایده، یکی از مهم‌ترین جریانات در تاریخ اخلاق و مذهب غرب است که تاثیر قابل توجه‌ای بر گسترش مسیحیت گذاشت.

نظریه‌ی مرکزیت خورشید در جهان (کوپرنیکی)
در گفت و گو با رابرت مسی، عضو انجمن سلطنتی ستاره شناسی

اگرچه گالیله اولین کسی نبود که گفت زمین به دور خورشید می‌چرخد (حتا کوپرنیک هم اولین نفر نبود، طبق اسناد موجود، ستاره شناسی یونانی به نام آریستاکوس ۱۲۰۰ سال پیش از گالیله، این نظریه را مطرح کرده بود) اما کشف او به تئوری گردش زمین به دور خورشید، سندیت بخشید.
نظریه او پایه‌های اثباتی قدرتمندی داشت. او لکه‌های روی خورشید را کشف کرد و یکی از اولین افرادی بود که به وجود ماه‌هایی در سیاره‌ی مشتری پی برد.
این یافته‌ها نشان داد که زمین، تنها مرکز جهان نیست. او همچنین متوجه شد که کهکشان راه شیری، صرفاً یک مرکز تابش ندارد، بلکه متشکل از ستارگان متعددی است. این‌ها بزرگترین دستاوردهای عرصه‌ی ستاره شناسی است. مهم‌ترین کاری که گالیله انجام داد گشودن راه اندیشه‌ی کنکاش علمی در ستارگان با تلسکوپ و توانایی دیدن چیزهایی است که با چشم غیر مسلح نمی‌توان دید.

نظریه گرانش عمومی
در گفت و گو با مارتین ریز، پروفسور کیهان شناسی و فیزیک نجومی و استاد دانشگاه کمبریج

تئوری نیوتن، اولین سند برای اثبات این فرض بود که ریاضیات می‌تواند در فهم جهان طبیعی نقش داشته باشد.
حالا می‌توانیم کسوف را از یک قرن قبل، پیش‌بینی کنیم چون نظم مدار سیاره‌ها بسیار ساده است. اگر نیوتن نبود، شاید یک قرن یا بیشتر طول می‌کشید تا کسی پیدا شود و این نظریه را مطرح کند.
مفهوم نظم جهان (این‌که جهان تابع قواعد ریاضی است) در فرهنگ قرن هجدهم بسیار مهم بوده، نظریه‌ی جاذبه‌ی نیوتن هنوز هم اساس برنامه‌هایی است که هدف‌شان فرستادن کاوشگران فضایی به سیاره‌هاست.

می‌اندیشم، پس هستم
در گفت و گو با جان کاتینگهام، پروفسور رشته‌ی فلسفه در دانشگاه ریدینگ و همکار گروه «یاران دکارت» کمبریج

دکارت با اعلام «‌می‌اندیشم، پس هستم»، موضوع اندیشیدن را در موضوع اصلی کنکاش قرار داد. او به جای آغاز بحث وجودی از فیزیک و جهان طبیعت، به سراغ اهمیت اندیشه‌ی فردی رفت و بین ذهن و ماده تفاوت قائل شد: محدوده‌ی علم که قابل اندازه‌گیری است و بخشی از واقعیت که نمی‌توان آن را به علم تعمیم دارد. این بخش اندیشه و آگاهی نام دارد.
دکارت را به درستی پدر فلسفه‌ی مدرن دانسته‌اند. دیدگاه او درباره‌ی اندیشه و آگاهی که آن را خارج از حوزه‌ی علم قرار داد، ایده‌ی بسیار مهمی بود که هنوز هم به آن می‌پردازیم. تفکر دکارت، امکان مطالعه‌ی جدی درباره‌ی ادراک و روانشناسی را فراهم آورد.

اقتصاد آزاد آدام اسمیت
در گفت و گو با جوزف استیگلیتز، برنده جایزه‌ی نوبل اقتصاد در سال ۲۰۰۱

ایده‌ی بزرگ اقتصاد آدام اسمیت، یا یکی از لایه‌های آن، این بود که اگر افراد، شخصاً تمایل داشته باشند، توسط دست نامرئی به خیر عمومی می‌رسند. این نظریه، انقلابی در عرصه‌های اقتصادی بود. چون می‌گفت که برای تامین رفاه عمومی، نیازی به یک دیکتاتور خیرخواه نیست، بلکه فقط تجارت می‌تواند این هدف را محقق کند.
تئوری اسمیت زمینه‌ساز تاچرسیم و ایده‌هایی است که بانک جهانی در اختیار کشورهای در حال توسعه قرار می‌دهد. همچنین در لابه لای سیاست‌های بوش هم می‌توان تاثیر افکار اسمیت را دید. اما نظریه‌ی آدام اسمیت لایه‌ی دومی هم دارد که فعالان اقتصاد آزاد کمتر درباره‌اش حرف می‌زنند. این لایه از افکار اسمیت بر لزوم مداخله‌ی دولت‌ها در بعضی از زمینه‌ها تاکید می‌کند.
اگر‌ چه ایده‌ی «دست نامرئی» حالا دیگر اعتبارش را از دست داده است، اما همچنان تاثیرات بد و خوب زیادی دارد.به کمک ایده‌ی اسمیت، ما قدرت تجارت را درک می‌کنیم اما کم‌رنگ شدن مرزهای تجارت، با هجوم سوبسیدهای کشاورزی‌به کشورهای درحال توسعه همراه بوده است که در نتیجه‌ی آن، ظرفیت‌های کشاورزی در این کشورها نابوده شده و خط وقوع خشکسالی افزایش یافته است.

جنبش آزادی زنان
در گفت و گو با لین سگال، پروفسور روانشناسی و مطالعات جنسیتی در دانشگاه برک‌بک

«احقاق حقوق زنان» (۱۹۷۲) بسیار مهم است چون نشان می‌دهد که زن‌ها همیشه یک پای تفکر رادیکال و اندیشه‌های آزادی‌خواهانه بوده‌اند. مری ولستون‌کرافت، منتقد همه‌ی ایده‌هایی بود که به زعم او، مفاهیم زنانه را تحقیر می‌کرد.
تا پایان قرن نوزدهم، زنان درگیر رادیکالیسم ولستون‌کرافت بودند(او اعتقاد داشت که زنان هم مثل مردان باید زندگی آزادانه را انتخاب کنند.) اما ظهور موج‌ دوم فیمینستی، تا دهه‌ی ۱۹۶۰ طول کشید تا زنان بار دیگر به اندیشه‌های ولستون‌کرافت باز گردند. سال‌های زیادی طول کشید تا این ایده در کل جهان گسترش یابد.
ولی فکر می‌کنم اگر ولستون‌کرافت هم نبود، کس دیگری پیدا می‌شد که این ایده را مطرح کند. او نقش مهمی داشت اما در مورد این ایده خاص، معتقد نیستم که تک‌چهره‌ها مسیر تاریخ را عوض کرده‌اند.

تحلیلِ مارکسیستی از کاپیتالیسم
در گفت و گو با تونی بن، نویسنده و سیاستمدار

این تحلیل مارکس، اهمیت زیادی دارد، چرا که توسعه‌ی کاپیتالیسم در جهان مدرن را مورد مطالعه قرار داد. به گفته‌ی مارکس، تضاد اصلی در جهان بین نژادها و جنسیت‌ها اتفاق نمی‌افتد، بلکه تضاد اصلی بین ۹۵ درصد کسانی که ثروت جهان را تولید می‌کنند، با پنج درصدی است که مالک آن همه ثروت هستند.
تحلیل او درباره‌ی منشا قدرت، به وضوح نشان می‌دهد که مردمی که استثمار می‌شوند، خود در شکل‌گیری آن نقش دارند. او بهترین توضیح را درباره‌ی آن‌چه در زمان خودش در جریان بود ارایه داد، تحلیلی که حتا در مورد وضعیت امروز هم صادق است. اگرچه کاپیتالیسم امروز قوی‌تر از هر زمانی است، اما مردم دارند می‌فهمند که منشاء قضیه کجاست.
برای مثال او به مردم کمک کرد که بفهمند آمریکا، برای به دست آوردن نفت به عراق حمله کرد. و قضاوت اخلاقی او را فراموش نکنید، هر کسی می‌تواند کتابی درباره‌ی کاپیتالیسم نوشته باشد، اما او گفت این اشتباه است. من فکر می‌کنم اندیشه‌های مارکس، ارتباط تنگاتنگی با دموکراسی دارد.
استالین با تحریف اندیشه‌های مارکس، به توجیه دیکتاتوری خود پرداخت. اما به خاطر آن نمی‌توان مارکس را مقصر دانست. همان‌طور که تفتیش عقاید کلیساهای اسپانیا (در قرن نوزدهم) ربطی به عیسی مسیح ندارد، استالین هم قرابتی با مارکس ندارد.

نظریه‌ی ناخودآگاه
در گفت و گو با سوسی اورباک، روانکاو و پروفسور در رشته‌ی جامعه شناسی در مدرسه‌ی اقتصاد لندن

فروید درباره‌ی این مساله تحقیق کرد که رفتار انسان، توسط ناخودآگاه شکل می‌گیرد و به واسطه‌ی آن، فرد به سمت انجام اعمالی می‌رود که شاید در خود آگاه فرد لزومی بر انجامش نیست یا احساس نمی‌شود که خود فرد علاقه‌ای به انجامش داشته باشد.
فروید، اولین کسی بود که گفت اگر به انسان‌ها اجازه دهیم در یک محیطی حرف بزنند، در خواب‌ها و لغزش‌های زبانی خود چیزهایی را کشف می‌کنند که بسیار پیچیده‌تر و مهم‌تر از ماجرایی است که درباره‌اش صحبت می‌کنند.
او این فکر را مطرح کرد که ما می‌توانیم در ارتباط با دیگران کنجکاو باشیم، او ارتباط شخصیت با ذهن خود و ذهن دیگران را موضوع مطالعه قرار داد. تقریباً هر چیزی که ما درباره‌ی داستان‌های عاشقانه، هنر، فرهنگ، سینما، مشکلات جنسیتی می‌فهمیم، به نوعی لحظه‌ی فرویدی ربط پیدا می‌کند، لحظه‌ای که در آن ما متوجه می‌شویم که پیچیده‌تر از چیزی هستیم که فکرش را می‌کنیم.
حالا همه‌ی ما پسا‌فرویدی هستیم. ما معتقدیم که احساسات، بخش انتقادی چیزی است که فرد را بر می‌انگیزاند. حالا دیگر تمام بحث‌های مبتنی بر نژاد‌پرستی بی‌اعتبار شده‌اند.

نظریه نسبیت
در گفت و گو با پروفسور برایان کاکس

نظریه‌ی انیشتین به طور کل جهان را تغییر داد. شاید در نگاه اول به چشم نیاید اما نسبیت، نظریه بسیار محکمی است. نظریه نسبیت می‌گوید همچنان که چیزی به نام زمان جهانی وجود ندارد و اگر در یک جای مشخص صدای تیک تیک ساعت را بشنوید، صدای تیک تیک در مکانی دیگر، سرعتی متفاوت دارد؛ بنابراین همه چیز غیرقطعی و مبهم است.
و البته این نظریه بنیاد همه‌ی نظریه‌های مدرنی است که درباره‌ی عملکرد جهان ارایه شده است: مغناطیس، تراشه‌های سیلیکونی، ترانزیستورها و... همه نظریه‌هایی است که بر پایه‌ی نظریه‌ی نسبیت مطرح شده‌اند.
بدون نسبیت، ما نمی‌توانیم نگاه مدرنی‌ به جهانی که هم اکنون در آن زندگی می‌کنیم، داشته باشیم. برای مثال، سیستم جی پی اس (جهت‌یاب ماهواره‌ای) بسیار شگفت‌انگیز است، چون بر اساس اندازه‌گیری تاخیر زمانی بین حرکت ماشین شما و حرکت ماهواره‌ها برمدار خود، عمل می‌کند.

وب جهان‌گستر
در گفت و گو با پروفسور جان ناوتون، استاد دانشگاه اوپن

در کمتر از دو دهه، فضای جهانی اینترنت از صفر به صدها و بلیون صفحه (هیچ‌کس نمی‌داند چقدر!) رسید و به هر فردی امکان داد که ناشر یا گوینده باشد. فضای جهانی اینترنت، موزه‌ی لوور را به لپ‌تاپ‌های شما آورد و حفظ رازها و چیزهای محرمانه را بسیار بسیار دشوار ساخت.
تیم برنرزلی، کسی که در سال‌های ۱۹۸۹-۹۰ به تنهایی فضای جهانی اینترنت را خلق کرد، گوتنبرگ زمان ماست. گوتنبرگ دستگاه چاپ با حروف متحرک را در سال ۱۴۵۵ اختراع کرد و به اصلاح‌طلبی دینی کمک کرد، اتوریته‌ی کلیسای کاتولیک را زیر سوال برد و امکان پیشرفت علوم مدرن را فراهم ساخت و جهان را شکل داد.
وب، فضا و دستاوردی مثال‌زدنی است. تلاش برای برآورد اهمیت بلند مدت ‌وب مثل تلاش برای پیش‌بینی تاثیر اختراع دستگاه چاپ است. کافی‌ست ۳۰۰ سال به عقب برگردیم تا اهمیت این دو را درک کنیم

يعني ميگين نخندم؟

2009-02-25T12:37:00.000+01:00

دانشجویی در هلند که به علت بوی بد پا اجازه حضور در کلاس نداشت،پس از 10 سال مبارزه بالاخره اجازه پیدا کرد به دانشگاه برگردد و ادامه تنحصیل دهد.

به گزارش جهان ، تیونیس تنبروک- دانشجوی دانشگاه ارسموس روتردام هلند- 10سال پیش به دستور رئیس دانشگاه به علت بوی بد پاهایش که برای استادان و دانشجویان ایجاد مزاحمت می کرد،حق حضور سر کلاس های درس را از دست داد.

این دانشجو سعی کرد مشکلش را از طریق قانونی حل کند تا اینکه بالاخره بعد از 10 سال قاضی حکم داد که او می تواند سر کلاس درس حضور پیدا کند.

بنا به حکم قاضی از این به بعد هر کدام از استادان و دانشجویان که بوی بد این آقا آزارشان می دهد،می توانند بینی خود را بگیرند!

طبقه 28

2009-02-24T12:16:00.000+01:00

من ديروز طبقه 28 ام زندگيم رو تموم كردم و پا گذاشتم روي اولين پله طبقه 29. يه طبقه ديگه به خدا نزديك شدم.

تو اين طبقه اي كه طي شد به من خيلي سخت گذشت. يعني پله هاي اولش خيلي زيبا و جالب و گول زنك بود ولي پله هاي اخر رو جدا با سختي طي كردم ديگه هن هن و نفس نفس و نااميدي و .....

اميدوارم اين طبقه جديد برام خوب باشه. شما هم برام دعا كنيد

بنفشه جونم تولد تو هم مبارك باشه. عزيزم

نميدونم چرا من اين دانشگاه سوئدم رو اصلا دانشگاه به حساب نميارم. وقتي ميگم دانشگاه صرفا منظورم دانشگاه ايرانم هست. كه خيلي دوسش دارم و بهش افتخار ميكنم. ديروز برام تبريك تولد فرستادن.

از همه دوستاي حقيقي كه تو فيس بوك و اوركات من رو مورد لطف خودشون قرار دادن ممنونم.

از همه دوستان دنياي مجازي كه تو فرند فيد بهم تبريك گفتن تشكر ميكنم. بعضي از تبريكاتشون رو اينجا گذاشتم كه شما ها هم ببينيد. در ادامه مطلب

من ديروز طبقه 28 ام زندگيم رو تموم كردم و پا گذاشتم روي اولين پله طبقه 29. يه طبقه ديگه به خدا نزديك شدم.

تو اين طبقه اي كه طي شد به من خيلي
سخت گذشت. يعني پله هاي اولش خيلي زيبا و جالب و گول زنك بود ولي پله هاي
اخر رو جدا با سختي طي كردم ديگه هن هن و نفس نفس و نااميدي و .....

اميدوارم اين طبقه جديد برام خوب باشه. شما هم برام دعا كنيد

بنفشه جونم تولد تو هم مبارك باشه. عزيزم

نميدونم چرا من اين دانشگاه سوئدم رو
اصلا دانشگاه به حساب نميارم. وقتي ميگم دانشگاه صرفا منظورم دانشگاه
ايرانم هست. كه خيلي دوسش دارم و بهش افتخار ميكنم. ديروز برام تبريك تولد
فرستادن.

از همه دوستاي حقيقي كه تو فيس بوك و اوركات من رو مورد لطف خودشون قرار دادن ممنونم.

از همه دوستان دنياي مجازي كه تو فرند
فيد بهم تبريك گفتن تشكر ميكنم. بعضي از تبريكاتشون رو اينجا گذاشتم كه
شما ها هم ببينيد.

هورااااااااااااااا

2009-02-23T12:40:00.000+01:00

ديشب به حول و قوه الهي و با رمز يا خرس مهربون ادركني نصف گزارشم رو فرستادم رفت

دوراهي بهشت و جهنم

2009-02-21T00:31:00.000+01:00

اوا؟ شما هنوز وايسادين اينجا منتظر من؟ خوب شد زود برگشتم ها.

حالا بفرماييد تو. دم در بده!

چند شبه كه اصلا خواب ندارم. همش خواب ميبينم كه دارم كِرسِر رو روي دياگرام ها جا به جا ميكنم و اناليز ميكنم و عدد ها رو تو جدول مينويسم.

امروز از صبج كه پاشدم حالم خراب بود. يه حس بدي داشتم. يه حس ناتواني. عجز يا خستگي يا يه چيزي تو همين مايه ها. يه چيزي راه گلومو بسته بود. يه چيزي اندازه توپ بسكتبال. نميدونم چرا ولي خلاصه حالم خراب بود ديگه اما مجبور بودم كه براي انجام اخرين ازمايشام برم موسسه تحقيقاتي سوئد پيش همون خانم ايراني كه هم ازمايشم رو انجام بدم هم اينكه بقيه دياگرام ها رو نشونش بدم. خلاصه بعد از اينكه ازمايش رو گذاشتم برا خودش انجام بشه رفتم يه مقداري سرچ كردم و بعد حدود ساعت 3 بود كه رفتم پيشش دياگرام ها و نتايج سرچ رو بگم كه گفت دياگرام هاي تو خيلي عجيبن. من اصلا ازشون سر در نميارم. بعد به من گفت كه چرا يكي از نمونه هاتو نمياري اينجا ازمايش كني؟ منم همون موقع گفتم اتفاقا اولين نمونه رو من همين جا ازمايش كردم تو كامپيوترت هست. خلاصه اورد و ديديم كه بله با اوني كه تو ازمايشگاه با اون دستگاهي كه خراب بود و بعد درستش كردن انجام دادم خيلي فرق دارن. همين طور كه خيره به دياگرام نگاه ميكردم بهم گفت كه بايد نمونه هاتو بياري اينجا ازمايش كني. منو بگين؟ رفتم تو كما. ديگه داشتم ميرفتم كه ملكوت رو زيارت كنم كه خانومه خودش منو از دو راهي بهست و جهنم برگردوند. وگرنه جدي جدي رفته بودم ها!

ديگه خودش قيافه منو كه ديد گفت نميخواد دوباره انجام بدي بيا از تو همين دياگرام ها با زور بدبختي هم كه شده عدد پيدا كنيم.

خدايي شما فكر كنين من تصميم داشتم دوشنبه سه شنبه يه نسخه از گزارشمو براي استادم بفرستم بعد يهو بهم بگن 8 تا نمونه رو كه هر كدو رو هم بايد 2 بار انجام بدي و هركدومش هم 2 ساعت وقت ميبره رو بيار دوباره ازمايش كن. خوب چه حالي ميشيد؟ تازه با اون بك گراند صبح من!!!! يعني خيلي خودمو نگه داشتم كه همون جا نزدم زير گريه.

اين چه اومدن و رفتني بود؟

2009-02-19T17:57:00.000+01:00

سلام خوبين همه؟

منم خوبم مرسي.

واي من اصلا وقت ندارم بايد برم.

به زودي ميام

خدافظ

پست برفي

2009-02-10T14:14:00.000+01:00

3-4 روزه كه اينجا تازه يادش افتاده كه زمستون بشه. شب ها برف مياد و صبح كه بيدار ميشيم تقريبا همه جا سفيده و خوشبختانه هنوز بارون نگرفته كه بزن همه جا رو ليز و لغزنده كنه.

پريشب قبل از خواب از پنجره بيرون رو نگاه كرديم با شدت و سرعت از اسمون برف درشت و پنبه اي ميومد.

ديروز هم تو راه برگشت به خونه يه چيزاي ريزي به قطر 2 ميليميتر از اسمون ميومد. خيلي عجيب بود. تا حالا نديده بودم. انگار داشتن از اسمون رو زمين نمك ميپاشيدن. خيلي جالب بود.

امروز هم باز برف ريز و كمي ميباريد.

خلاصه كه تازه يادش افتاده زمستون بشه.

هوا هم از صفر پايين تر نمياد.

درست اومدي

2009-02-08T23:28:00.000+01:00

به كمك دوستي در دنياي مجازي سومين قالب وبلاگم رو نصب كردم.

الان خوشحالم كه فقط منم كه اين قالب رو دارم.

شما دوست عزيز هم تعجب نكن. درست اومدي.

خونه همون خونه است منتها رنگ اميزيش عوض شده. همين!

عليرضا جان مرسي.

مجازي و حقيقي در هم

2009-02-07T00:06:00.000+01:00

پيش نوشت: هدفم از اين پست صرفا اشنا كردن خواننده ها با عقايدم هست

از اينكه وبلاگم خواننده هاي خيلي زيادي نداره خوشحالم. چون باعث ميشه بتونم وبلاگ همين چند نفري كه لطف ميكنن و بهم سر ميزنن رو بخونم و باهاشون ارتباط برقرار كنم. الان تقريبا احساس ميكنم كه خيلي با هم نزديك شديم .

هيچ وقت به ازدواج اينترنتي يا وبلاگي اعتقادي نداشتم. يا حتي به دوستي هاي چتي. اما به دوستي هاي وبلاگي اعتقاد دارم. احساس ميكنم متوني كه نوشته ميشن برگرفته از خود خود نويسنده است و دروغي توش نيست. پس ميشه باهاشون از نويسنده شناخت پيدا كرد. پس اگر من احساس ميكنم ميتونم با نويسنده فلان وبلاگ ارتباط برقرار كنم پس حتما ميتونم باهاش تو دنياي حقيقي هم دوست باشم.

براي همين هم هست كه خيلي دوست دارم كه بعضي از خواننده هاي وبلاگمو از نزديك ببينم. مثل الهه. شادونه. ياسمن. نوشين و دزيره

حتي دوست دارم يه سري ديگه از دوستان مجازيمو كه شايد وبلاگم رو ميخونن اما كامنت نميذارن رو هم دوست دارم كه ببينم. دوستاني كه تو فرندفيد* باهاشون اشنا شدم. مثل انجل. ساغر.(اونا مثل من در غربستان هستن) انا. سارا. ميريام. سلما. ويدا. سازدهني. اتل متل. دنيا. گيلاسي. مهتاب. اوپيوم. روژ.دوشيزه شين. پرستو و خيلي هاي ديگه

شما چطوري هستين؟ هيچ دوست دارين كه دوستاي مجازيتون رو تو دنياي حقيقي ببينين يا نه؟

* اگر نميدونيد كه فرندفيد چيه ميتونيد اين لينك رو بخونيد

به پاس صداقت

2009-02-03T21:09:00.000+01:00

امروز حدوداي ساعت 11 صبح كه داشتيم كم كم خودمون رو پاي لپتاپ جاسازي ميكرديم كه به امورات تز محترم رسيدگي كنيم يهو يه صدايي تو مايه هاي "تق" شنيده شد. پستچي محترم يه نامه پرتاب كرده بودن تو خونمون. اقاي همسر رفت اوردش و ديدم كه از بانك به اسم من نامه اومده!!!؟؟؟؟ من فكر كردم حتما يه نامه فرستادن كه تاييد كنن اون 1000 كروني كه بهشون پس دادم همون پولي بوده كه اونا دنبالش بودن!

اما اينطور نبود. تو پاكت يه نامه بود و 2 تا كارت هديه براي خريد گل!!!

بله. تو نامه نوشته بود كه ما به پاس صداقت شما براي برگردوندن پولي كه اشتباها به شما زياد داده شده بود. براي شما كارت هديه به مبلغ 150 كرون براي خريد گل فرستاديم.

ما هم بعد از اينكه شور و شعفمون فروكش كرد. كار و زندگي رو رها كرديم و رفتيم تو سايتش ديديم اوووووووووووو عجب سايتي چه تشكيلاتي. به به!

والا دسته گل هاش كه خيلي گرونه. اما حالا ما تا 200 كرونش رو هم راضي هستيم كه بخريم (كه 50 تا رو هم از جيب خودم بذارم).

از امروز ميشه براي فردا اينترنتي سفارش داد. فردا در خونه هست. به ايران هم حتي ميفرسته!

تو همين شهر فسقلي ما به تنهايي 8 تا نماينده داره.

خلاصه بگم كه الكي نيست ها!!!! الان وبلاگستان به وبلاك نويس صادقي چون من افتخار ميكنه!!!!

حالا شما بريد تو سايتش ، قسمت سوئدش ، سمت چپ تو قسمت MORE يه دسته گل براي من انتخاب كنين برم براي خودم سفارش بدم. تا حالا ديده بودين كسي براي خودش گل سفارش بده؟ حالا ببينين

اينم نمونه كارت هاش

پي نوشت: والا روم به ديوار من با ديدن قيمت دسته گل ها به اين نتيجه رسيدم كه اگه 1000 كرون رو نگه داشته بودم خيلي به صرفه تر بود.

مرام ايراني

2009-01-29T19:42:00.000+01:00

ديروز رفتم بانك 200 دلاري رو كه دوستي جهت كاري برام فرستاده بود تبديل كنم ، بنا به دلايلي نميخواستم اين پول بره تو حسابم برا همين از صندوقدار خواستم كه بهم پول نقد بده. به پول اينجا 200 دلار معادل حدود 1600 كرون هست.

امروز كه داشتم كيفم رو مرتب ميكردم ديدم كه 1000 كرون پول زياد دارم. كلي تعجب كردم هي از اول شمردم و بررسي كردم . اخرش به اين نتيجه رسيدم كه بانك بهم 1000 كرون زياد پول داده. اولش گفتم بيخيال به اون 18000 كروني كه اشتباهي از حسابمون رفت، در!!!

ولي از اونجاييكه من يه ميم درستكار و با مرام هستم گفتم نخير يالا پاشو برو بانك ببين جريان اين پول چيه؟؟؟

والا ما درست زندگي ميكنيم وضعمون اين جوريه و 8مون گرو 9مونه. حالا اگه نخوايم درست زندگي كنيم ديگه چي ميشه!!!

ولي خدايي اون بيخيال بالا رو كه شوخي كردم. من به هيچ وجه اهل اين حرفا نيستم. خلاصه بدو بدو شال و كلاه كردم به سمت بانك (به همون سرعتي كه براي 18000 تا رفتيم) طوريكه يادم رفت اشغال ها ببرم بندازم تو شوتينگ!!!

رفتم بانك و ديدم صندوقدار ديروزيه نيست. به خانوم مهربوني كه جاش نشسته بود گفتم من فكر ميكنم ، مطمئن نيستم البته كه همكار شما به من پول زياد داده. ازم پرسيد چقدر؟ تا گفتم 1000 كرون يهو گل از گلش شكفت. زود يكي از همكاراشو صدا كرد كه بيا 1000 كرون پيدا شد. اونم رفت مافوقش رو اورد. كه يه اقاي جوان و جنتلمنگ بود.

اقاهه ازم پرسيد جريان چيه؟ منم دوباره توضيح دادم و گفت كه ما خيلي از شما متشكريم. از صبح تا حالا داريم دنبال اين 1000كرون ميگرديم. شما خيلي خوبين كه زود به ما خبر دادين و امدين گفتيم . ما جدا سپاسگزاريم و......

خلاصه كه اينقدر ذوق و هيجان و سپاس و تشكر از خودش در كرد كه من ديگه مونده بودم چي بگم. بعد ازش پرسيدم حالا مطمئني اين 1000 تا همون 1000تاييه كه تو دنبالشي؟ گفت كه ما شماره تلفن تو رو ميگيريم كه اگر اشتباه شده بود بهت خبر بديم.

بعد يه كاغذ اورد كه مشخصات منو بنويسه. تا شروع كردم كه شمارمو بگم. باز شروع كرد به تشكر و .... بعد از نوشتن شماره و... بلند شد از پشت باجه دستشو دراز كرد كه دست بده و باز تشكر كنه.

خلاصه اينكه به شدت از اينكار من خوشحال شد. كم مونده بود بياد منو بوس بارون و بغل بارون كنه. شانس اوردم به دست دادن رضايت داد.

اونجا بود كه به قول اقاي همسر بايد برميگشتم بهش ميگفتم. ببين اقا من ايرانيم. مرام دارم. من از همون كشوري اومدم كه تو و همكارات براي دوستاي من حساب باز نميكنين و براشون كارت شناسايي صادر نميكنين*!!! اما من با اين سوئدي هاي كپك زده فرق دارم. هرچند من اگه پول رو نميبردم اب از اب هم تكون نميخورد. چون من پول رو نقد گرفته بود و نرفته بود به حسابم كه بشه ردشو گرفت!!

همه جاي دنيا هم خوب داره هم بد. اما خدايي تعريف از خودم نباشه. اين چيزا از گلوم پايين نميره و اين ژنتيك خانواده مونه. چون پدر و مادرم هم مثل خودم هستن (بهتره بگم من مثل اونا هستم) و خوشبختم كه خانواده همسرم هم مثل ما هستن و اصلا اهل اين رند بازيا نيستن. كما اينكه ميبينيم اينجا هموطنان عزيز از نمونه هاي كالباس و پنيري كه تو فروشگاه براي تست قبل از خريد گذاشتن هم نميگذرن!!!

راستي شما بودين چيكار ميكردين؟

* اينجا 3 تا نهاد براي مردم كارت شناسايي صادر ميكنن. پست. بانك و اداره پليس. اين بانكي هم كه ما حساب داريم. اولش خوب بود. تا اينكه احساس كرد كه مشتري هاي ايرانيش دارن زياد ميشن. در عرض يه روز قانون رو عوض كرد و ديگه براي ايرانيها حساب باز نكرد!

پاريس-5

2009-01-26T01:18:00.000+01:00

خوب این آخرین پاریس رو هم بنویسیم که دوستان علاقمند استفاده کنن.

عرض شود که سری دوم که رفتیم پاریس، نزدیک هتلمون یه جای خیلی‌ بزرگی‌ بود که ما هیچ نمیدوستیم چیه، وقتی‌ رسیدیم هتل به قول خارجی‌‌ها اسمشو گوگل کردیم و فهمیدیم که جايي هست مربوط به علم و علوم و از این چیزا، تصمیم بر این شد که فرداش که بقیه میرن لوور رو ببینن، منم برم اینجا، اگه راهم دادن که برم اگه نه برم برا خودم مغازه گردی کنم. چون میدونین که تجربه شهرداری و اینا دیگه.
خلاصه یکم تو سایتش گشت زدیم و هیچی‌ نفهمیدیم. تصمیم گرفتیم حضوری اقدام به پرسیدن کنیم. صبحش شال و کلاه کرديم به سمت اونجا و رفتیم بلیط خریدیم و رفتیم تو (جالبه که به عرض برسونم فاصلش با هتل ۱ دقیقه پیاده بود)
از قبل از ورود فقط میدونستم که یه سینمای ۳ بعدی داره، منم که یه بار این سینما رو تو سوئد و یه بار هم تو آلمان تجربه کرده بودم عاشقش شده بودم، گفتم هیچی‌ هم نداشته باشه میرم سینما.
ولی‌ همچین که رفتم تو اینقدر خوشم اومد که نمیدونید.
یه جايي بود که من بهش میگم موزه، حالا نمیدونم خودشون چی‌ میگن. اما ۳-۴ طبقه بود و بسیار وسيع، بخش شیمی‌، فیزیک، زیست، فضا نوردی، مکانین، کامپیوتر، نجوم، گیاه شناسی‌، ریاضی‌ و .... داشت، تو هر بخش تمام اصول اون رشته به صورت عملی‌ با انواع دستگاه‌هایی‌ که بود آموزش داده میشد، مثلا تو قسمت فیزیک، میشد ترکیب رنگ ها، انواع اینه، آونگ، میرا بودن صوت،.... رو دید. تو بخش ریاضی‌، دستگاه هايی بود که میرفتی پاش مینشستی و سوال‌ها رو جواب میدادی و ریاضی‌ یاد میگرفتی، تو بخش زیست مثلا مراحل رشد انواع جنین رو نشون داده بود . خلاصه برای من که خیلی‌ جذاب بود. جالبیش به این بود که همهٔ دستگاها ها رو خودم شخصا امتحان کردم، کسی‌ نبود که برام توضیح بده. حتي یه تیکه کوچولو باغ داشت توش، که چند مدل گیاه رو توش کاشته بودن. اونجا بود که فهمیدم محبوبه شب به انگلیسی‌ می‌شه queen of the night
از طرف مدارس کلی‌ دانش آموز آورده بودن به هر کدوم هم یکی‌ یه دفترچه سوال داده بودن، اونا هم گروهی با دستگاه ها ور میرفتن و جواب سوال‌ها رو مینوشتن.
پیش خودم فکر کردم که اگه به منم فیزیک رو اینجوری یاد میدادن الان اینقد فراری نبودم. خدایی غبطه خوردم، حسودیم شد.
انگار نه انگار که من دانشجوی فوق هستم و این درسا رو همه رو قبلا خوندم. چنان با ذوق و شوق میرفتم با دستگاه‌ها ور میرفتم که انگار اول راهنمایی‌ هستم. شانس من هم لانگ ویک اند بود، اونجا پر بود از بچه مدرسه یی منم با دوربین فیلم برداریم تابلو بودم.
اینقدر اونجا به من خوش گذشت که حتي بیخیال سینما شدم، چون لیست فیلماشو که دیدم، به این نتیجه رسیدم که من که خوباشو قبلا دیدم، پس ولش کن، میرم هتل کمی‌ استراحت می‌کنم به جاش.

پشت اون موزه هم یه پارک خیلی‌ بزرگ و خوشگل بود، که عصرش همراهان محترم رو بردم اونجا حالی‌ به حولی.

متاسفانه اون روز امکانات تقسیم شده بود، دوربین عکاسی رو آقای همسر برده بود، فیلمبرداری رو من. برا همین عكسی از اونجا ندارم، یه چند تايی‌ عکس هست که از رو فیلم گرفتمشون، کیفیتشون خیلی‌ خوب نیست، اما به از هیچی‌ هست.
اينجا ميتونين اطلاعات جالبي در موردش بخونين اما انگليسي هستhttp://ctrautmann.blogspot.com/2007/09/la-cite-de-la-sciences-et-lindustrie-in.html

یه کلیسا هم رفتيم که من حتي تلفظ اسمش رو هم بلد نیستم، فقط میدونم خیلی‌ به مولن روژ نزدیک بود، محله اش به شدت داغون بود، مهاجر نشین، کثیف، قدیمی‌، شلوغ، وای وای وای، اصلا بهش نمیخورد که بخشی از پاریس باشه. کلیسا هم که کلیساست دیگه، تعریف کردن نداره، محراب. مجسمه مریم و عيسي، تابوت اسقف های‌ درگذشته، شمع، فضای خنک و آروم، منبر، جایگاه توبه ،..... ولی‌ آي شلوغ بود آي شلوغ بود، با جمعیت رفتیم تو با جمعیت اومدیم بیرون.
اما این کلیسا یه چیز جالب داشت اونم این بود که رو ارتفاع بود و از اون بالا همهٔ پاریس دیده میشد، اونجا بود که میشد الودگی هوا رو دید و یاد تهران افتاد.

و اما یه سری مسائل کلی‌.

اول اینکه باید بگم پاریس شهری شلوغ، با هوائی آلوده، تو خیابون گدا میبینیم، صدای بوق میشنویم، موتور به تعداد زیاد، پارک دوبل به شدت،....

شهر بسیار گرونی هست، ارزون‌ترین غذا که املت هست یا‌ هات داگ، نزدیک ۵-۶ یورو هست. آب شهر به شدت بد مزه است و توصیه می‌شه که نخورین، آب معدنی هاشون شوره. اینطور بگم که سری اول که ما اونجا بودیم، من که هیچ نوشابه نمیخورم، مجبور بودم برای رفع تشنگی دست به دامن نوشابه بشم. سری دوم هم صبح‌ها چای رو با کراهت میخوردیم چون همیشه یه لایه چربی‌ روش نقش بسته بود.

در مورد هتل هاش بگم، سری اول هتلمون تقریبا مرکز شهر بود، که چشمتون روز بد نبینه، هتل که چه عرض کنم دخمه، یه اسانسور داشت که ۱ نفر و نصفی بیشتر توش جا نمیشدن، به جز یه خانوم تو رسپشن و آشپز هتل کس دیگه‌ای انگلیسی بلد نبود!!!! اینترنتش پولی‌ بود، صبحانه اش پولی‌ بود، تازه اتاقشم اینقدر کوچک بود که برای رفت و آمد باید از رو چمدونمون میپریدیم، تازه حرفهاي اتاق بغلي رو ميشنيديم تنها چیزی که باعث میشد من تو هتل بمونم تمیزی ملافه‌ها بود و دیگر هیچ وگرنه فرار می‌کردم.

در فرانسه رسم بر اینه که توالت باید حتما از حموم جدا باشه، حتي شده با یه تیغه نازک، در کنار توالت به هیچ عنوان دستشوی نمیذارن، توالت‌ها آب ندارن (تنها آبی که هست آب ورودی به سیفون هست) خلاصه که خودتون درک کنین دیگه، من که نباید تا تهشو بگم.

هتل اولی‌ که رفتیم اینقدر حمومش کوچک بود که تا دوش رو باز کردیم همهٔ اتاقمون شد آب! تصور کنین که شب اول خسته کوفته میرین حموم، وقتی‌ میاین بیرون میبینین موکت کف خیس خیس شد. از شب بعد یاد گرفتیم که آب رو به اندازهٔ یه نخ باز کنیم تا به بیرون نشط (نشت؟!) نکنه.

از حموم که میومدیم بیرون اول ۶۰ تا کیسه رو یه صندلی‌ میکشیدیم بد حولمونو مینداختیم رو اون کیسه ها، وای نمیدونین چی‌ بود آخه. تازه فکر نکنین ما جای بد رفتیم ها. همین دخمه رو شبی‌ ۸۳ یورو میدادیم. در حالیکه سال بعدش تو آلمان یه هتلی به مراتب از این بهتر رفتیم شبی‌ ۴۵ یورو.

از صبحانه اش هم بگم که ما نفری ۹ یورو میدادیم برا صبحانه، اونوقت چی‌ بود؟ پنیر، کره مربا، شیرینی‌ دانمارکی، شیر چایی، تخم مرغی که خودمون باید میذاشتیم بپزه. در حالیکه تو آلمان، صبحانه شامل تخم مرغ آبپز، نیمرو، کالباس، سوسیس، انواع پنیر، شیر ، کورن فلکس، میوه، آب پرتغال، قهوه، چایی، انواع مربا، کره ،...... بود و البته رو اتاق حساب شده بود.

سری دوم هتلمون دیگه مرکز نبود، حاشیه شهر بود، نو تر بود اما سنت توالت که حفظ شده بود، کثیفی ،.. اینا هم که تا حدودی بود. گرونی که جای خود داره دیگه

در کل بگم که فرانسوی‌ها خیلی‌ کثیف و گدا هستن.

مردم فرانسه مثل ایرانی‌‌ها دوست دارن روز‌های تعطیل دست زن و بچه رو بگیرن و برن پارک ناهار بخورن. اینو از اونجایی فهمیدم که روز شنبه بود که ما رفتیم پارک پشت هتل دیدیم همینجور دسته دسته ادم که عمدتا هم خانواده هستن دارن میان که بساط پهن کنن و ناهار بخورن

در فرانسه به شدت دیده می‌شه زن و شوهر هايی که یکیشون سفیدن، یکیشون سیاه. و کلا نژادشون قاطی‌ شده دیگه.

اینم بگم که تو فرانسه فروشگاه هايی هست به اسم سفورا که عطر و لوازم آرایش میفروشه و هر کدومش به بزرگی میدون آزادی (یعنی‌ خیلی‌ بزرگ) و توش انواع عطر و لوازم آرایشی‌ بهداشتی هست، و خانوم‌ها و آقایونی که آماده به خدمت وایسادن تا شما رو مجانی آرایش کنن! البته این فروشگاه تو کشور‌های دیگه هم هست، تو آمریکا که میدونم هست! اما گویا اصلش فرانسویه! گفتم گویا، بعدا نیاین اعتراض کنین که اطلاعات غلط دادی،...

منم اونجا از فرصت استفاده کردم و هی‌ به خودم عطر زدم، هی‌ به خودم عطر زدم، تازه می‌خواستم بدم آرایشم هم بکنن، اما نمیدونم چرا اینکارو نکردم.

عكس ها در ادامه

سينماي سه بعدي "Geode" از سايز ادم ها ميشه فهميد كه چقدر بزرگه

گياه تنباكو در باغچه كوچيك موزه علم

تو اين حلقه اب هست با گرم شدن اب درون حلقه به وسيله لامپ ها اين حلقه شروع به چرخيدن ميكنه

بخش مربوط به صتعت سينما

شبيه سازي منظومه شمسي (اين كره ها دائم در حال چرخش بودن)

پاريس از بالا

كليسا Sacre Coer

سفورا

بايد خجالت كشيد

2009-01-22T18:20:00.000+01:00

اين مطلب رو با ايميل گرفتم. شايد 100% صحت نداشته باشه اما 99.99% صحت داره چون از اين موارد كم نيستن

پرده اول

زمان: پنج شنبه شب
موضوع: مراسم خواستگاري

شب هنگام است، يك pent house به مساحت حدود 1000 مترمربع در طبقه بيست و چندم يك آسمان خراش در خيابان الهيه براي حضور مهمانان در نظر گرفته شده است. حدود 150 نفر از افراد با لباس هاي شيك و با دسته هاي گل و بعضا هدايايي در دست به پنت هاوس وارد مي شوند. در اين مراسم طبق سنت كهن ايراني با مراسم خواستگاري، شربت، شريني، ميوه و شام سرو مي شود. تنها هزينه ي شام 150 نفر مهمان، رقمي حدود 170 ميليون ريال (شام هر نفر حدودا 113 هزار تومان) برآورد مي شود. مراسم خواستگاري در محيطي صميمي و بدون نگراني انجام مي شود.

در پايان مراسم مهمانان از ميزبانان به خاطر پذيرايي تشكر كرده و به سوي خانه ها پرواز مي كنند.

پرده دوم

مراسم: سفر

موضوع: صرف شام

همان پنجشنبه حدودا همان ساعات
مادري با دختر 9-8 ساله اش كه به شدت معصوم مي نمايد و از چالوس عازم تهران هستند، از «در» رستوران شهرام واقع در جاده چالوس وارد مي شوند. مادر كه بسيار موقر است به آرامي به پيشخوان نزديك مي شود و از مدير رستوران مي پرسد:
ـ ببخشيد ارزانترين غذاي اين رستوران چقدر است؟
ـ 3000 تومان خانم و آن هم چلوكباب كوبيده.
ـ آيا غذايي ارزانتر از اين نداريد؟
ـ خير، از چلوكباب كوبيده ارزانتر چه مي خواهيد؟
فرزند با خجالت چادر مادر را مي كشد و نجوا مي كند:
ـ مامان ظهر هم ناهار نخوردم، مامان، و پا به زمين مي كوبد.
مادر با اضطراب به مدير رستوران مي گويد:
ـ اگر كباب كوبيده را بدون برنج بدهيد چقدر مي شود؟
ـ 2000 تومان خانم.
ـ لطفاً يك پرس بگذاريد.

چند قدم به سمت ميزهاي سالن پيش مي رود، داخل كيفش را وارسي مي كند. مناعت طبع، نياز فرزند و ... با اين همه برمي گردد و خواهش مي كند:

ـ آقا ببخشيد گوشت برايمان خوب نيست لطفا سفارش مرا لغو كنيد.
اما كودك كه تصميم به لغو برنامه ندارد، اين بار گريه را سر مي دهد. قطرات بلورين اشك به آرامي در گوشه ي چشم مدير رستوران نيز ظاهر مي شود، اما خودش را جمع و جور مي كند، پشت به مادر مي ايستد و مي گويد:
ـ ببخشيد خانم غذا را گذاشته اند، نمي توانم كنسل كنم.
چند دقيقه بعد براي اينكه مادر تحقير نشده باشد، از همان غذا (يك پرس چلوكباب كوبيده با يك سيخ كباب اضافه) روي ميز گذاشته مي شود.

مدير رستوران:

ـ يك سيخ كباب جايزه ي دختر خانم گل شماست.
و به آرامي يك قطعه اسكناس دو هزار توماني را به سمت دخترك مي لغزاند و مي گويد:
ـ اين هم براي خريدن يك عروسك كوچولو؛ آخه دخترم تو هم هم سن دختر من هستي.
و تحمل نمي كند به نايبش مي گويد:
ـ اون خانم با دخترش حساب كردن يادت نره.
و به كنار رودخانه مي رود تا اشكش سيل شود و . . .

دو پست با يه بليط

2009-01-22T16:42:00.000+01:00

از اونجايي كه استاد عزيز من(خرس مهربون) كمي تا قسمتي تنبله و حوصله فكر
كردن به سوال هاي منو نداره چه برسه به اينكه جواب بده. به من گفت كه به
شركت هايي كه براي تز من مواد فرستادن اي ميل بزنم و سوال هامو از اونا
بپرسم. به من گفت من حتي برات جور ميكنم كه بري از شركت هاشون ديدن كني و
گزارش نحوه توليد رو توي تزت بنويسي.

يكي از اين شركت ها تو شهر خودمون هست و البته بسيار نزديك به خونه خرس مهربون. به همين خاطر ايشون روي اين يه شركت خيلي تاكيد كردن.

منم
اي ميل زدم و سوالامو پرسيدم و ازشون خواستم كه اگه ميشه برم از نزديك
ببينم. اون اقايي كه مسوول بود بدون اينكه سوال هاي منو جواب بده خيلي
استقبال كرد كه من برم از نزديك ببينم. خلاصه قرار گذاشتيم و امروز صبح
كله سحر پاشدم رفتم اونجا. اقا كه چه عرض كنم يه اقا پسر جواني كه احتمالا
هم سن و سال خودم بود اومد استقبال من و من برد به اتاق كنفرانس و گفت
الان يه نفر هم از بخش توليد مياد كه با هم به سوال هاي تو جواب بديم.
حالا انگار من چند تا سوال داشتم!!!

سرجمع 10 دقيقه هم حرف
نزديم چون من تنها 3 تا سوال داشتم كه جوابش بله و خير بود. همين. بعد
اونا از من پرسيدن كه هدف تزت چيه. وقتي بهشون گفتم كه هدف مقايسه نمونه
هاي اوليه و نمونه هاي بازيافت شده است تا ببينيم ايا شركت ها در بازيافت
پليمر هاشون موفق بودن يا نه. كلي خوشحال و ذوق زده شدن كه چه جالب. چه
خوب. ميشه لطفا بياي تزت رو توي شركت ما هم پرزنت كني؟ يا اينكه روز پرزنت
تزت ميشه ما هم بيايم و ببينيم يا يه نسخه از تزت رو داشته باشيم؟ ما خيلي
دوست داريم كه بدونيم اين كاري كه به عنوان بازيافت ميكنيم چقدر روي كيفيت
موادمون تاپير ميذاره و..... خلاصه بگم كه كلي تحويلم گرفتن

اين قضيه دو جنبه داشت

جنبه مثبت: من رو به كاري كه ميكنم اميدوار كردن چون تا حالا فكر ميكردم كه دارم كار بيهوده اي انجام ميدم

جنبه
منفي: من اصلا تصميم نداشتم كه تزم رو پرزنت كنم (اخه اينجا تو دانشگاه ما
پرزنت تز اختياري هست) حالا اين 2 تا اقا شدن قوز بالا قوز براي من. اي
بابا. خوب من نمي خوام پرزنت كنم!!!

بعد هم كه با اقاهه
رفتيم تو كارخونه روش هاي توليدشون رو ديدم و از من پرسيد كه از كجا اومدم
و بعد گفت كه ما يه سري از خطوط توليدمون رو توي ايران راه اندازي كرديم
و.... و ما خيلي خوشحال شديم كه ايشون كشور ما رو بخوبي وبه خوبي (اگه
گفتين فرق اين دو تا چي بود؟) ميشناسه.

پست زير هم جديده دريابيدش

پاريس-4

2009-01-22T16:40:00.000+01:00

والا من نمیدونستم پاریس اینقدر طرفدار داره، وگرنه قبل از اینکه برم پاریس سفرنامشو مینوشتم.
به خدا قول میدم زودتر همشو بنویسم، که شما خوشحال و خوشحال تر بشین
از سفر اولمون تنها ۱ روزش مونده اونم یه روز کوتاه. سفر دوم هم تنها ۲ تا جا بیشتر رفتیم، پس جز این پست که میخونین فقط یه پاریس ه دیگه مینویسم و پاریس تمام.

کلیسای نوتردام رو که همه میدونين جریانشو دیگه، کتابشم که احتمالا همه خوندين، حتا منم خوندم چه برسه به شما.
روزی که ما رفتیم کلیسا خوشبختانه خیلی‌ خلوت بود، ما هم با خیال راحت برا خودمون توش گشت و گذار کردیم، منتها عكسبرداری و فیلم برداری ممنوع بود، البته جز من و آقای همسر که کلا انسان‌های متشخصی هستیم بقیه عکس میگرفتن.
نمیدونم تا حالا تو این کلیسا بزرگ‌ها رو دیدین یا نه (منظورم از بزرگی‌ معروفیتشونه) هر طرف کلیسا رو که نگاه کنین قبره، یعنی‌ هرچی‌ کشیش و اسقف مرده گذاشتن تو تابوت و گذاشتن یه گوشه از کلیسا!‌ای بابا، خوب بردارید این مرده هاتونو، من نمیدونم اینا چرا این مدلین، تازه بعضی‌ کلیسا‌ها هستن که یه زیر زمین دارن به مثال قبرستون، منتها قبراش بیرونه دیگه (یعنی‌ قبر نیست ، همه تابوته) از اون مدل کلیسا‌ها هم رفتم،تو آلمان، حتما عكساشو براتون میزارم.

آخرین جای دیدنی سفر اولمون سالن اپرا پاریس بود که خوب خیلی‌ معروفه منتها من از دیدنش اصلا راضی‌ نیستم، برای اینکه همه جاش بسته بود، تنها میشد سالن اصلی‌ رو دید، و اصلا مزه نداد. منتها اینو بگم که بسیار شبیه تالار وحدت بود. البته خوب بهتره بگم تالار وحدت بسیار شبیه به اونجا هست. همه جا و همه چیز هم قرمز، خوب واضحه دیگه، مخمل قرمز از قدیم الایام پارچه سلطنتی بوده، اینجا هم همه چیزش قرمز بود و مخمل. یه پله هايی هم وسط ورودی اصلی‌ داشت که خدايي زیبا بودن، یعنی‌ هم از لحاظ طراحی زیبا بود هم سنگش زیبا بود، خوب مثلا که اشراف و نجیب زاده‌ها میرفتن اونجا دیگه، من که نمیرفتم. خیلی‌ زیبا بود خیلی‌ زیبا بود. چیکار کنم، من عاشق جلو‌های سلطنتی و تجملی‌ام دیگه.

حالا براتون بگم از یه سوتی خیلی‌ زیبا.
عرض شود که خط ۱ مترو پاریس که اصلی‌‌ترین خط هست از مرکز شهر و جاهای دیدنی‌ و قدیمی‌ رد می‌شه. یکی‌ از ایستگاه‌ها یه جایی‌ بود به اسم Hôtel de Ville. که البته خونده می‌شه اُتِل دِ ویل. اولین روزی که رسیدیم رفتیم سریع یه کتاب خریدیم که جاهای دیدنی‌ رو از روش پیدا کنیم. یکی‌ از جاهايی که مطرح شده بود همین اتل د ویل بود. ما هم فکر کردیم لابد این یه هتل خیلی‌ قدیمی‌ و زیبا هست که باید بریم ببینیمش.
روز آخری دیدیم این هتل نزدیک نوتردام هست، پس می‌شه رفت دیدش. خیلی‌ شیک و با کلاس رفتیم اونجا. دیدیم به به عجب ساختمون زیبايی، چه اتاق‌های خوشگلی‌ داره (آخه پرده‌ها همه کنار بود) چه ادم‌های شیک و پیکی ميرن توش لابد اطاقاش خیلی‌ گرونه. حتما بریم توشو ببینیم. یه آقايی دم در به عنوان نگهبان ایستاده بود، منم خیلی‌ شیک و قشنگ رفتم به انگلیسی‌ بهش گفتم می‌شه ما توی هتل رو ببینیم؟ اونم گفت نه!!! اومدم به آقای همسر گفتم غلط نکنم اینقدر کلاس این هتل بالاست که هرکسی رو راه نمیدن، ببین هرکی‌ میره تو دفتر دستک با خودش داره، لابد شرکت‌های آنچنانی‌ اینجا رو برای کارمنداشون که میان ماموریت رزرو می‌کنن، جای من و تو نیست بیا بریم.

فرداش رفتیم لیون (خونه دختر عموم اونجاست) دیدیم که چه جالب اونجا هم اتل د ویل داره، منم در نهایت سادگی‌ و کودکی گفتم چه باحاله، اینجا هم اتل د ویل هست. که دخترا عموم فرمودن، اینجا (در فرانسه) به ساختمون شهرداری میگن اتل د ویل. ما رو بگی‌، تازه فهمیدیم که بابا جون اونجا که رفتیم که هتل نبود، شهرداری بوده و بعدا فهمیدیم که تو اروپا شهرداری‌ها همیشه هم خیلی‌ مهمن، هم اینکه ساختمونشون جز جازبه های توریستی محسوب می‌شه (البته فقط از بیرون) چون تو برلین هم دقیقا یه روز علاف شدیم که بریم یه ساختمونی رو ببینیم که بعدا فهمیدیم شهرداری ه و خوب ورود ممنوع!!!

عكس ها (همه از اينترنت) در ادامه مطلب

والا من نمیدونستم پاریس اینقدر طرفدار داره، وگرنه قبل از اینکه برم پاریس سفرنامشو مینوشتم.
به خدا قول میدم زودتر همشو بنویسم، که شما خوشحال و خوشحال تر بشین
از سفر اولمون تنها ۱ روزش مونده اونم یه روز کوتاه. سفر دوم هم تنها ۲ تا
جا بیشتر رفتیم، پس جز این پست که میخونین فقط یه پاریس ه دیگه مینویسم و
پاریس تمام.

کلیسای نوتردام رو که همه میدونين جریانشو دیگه، کتابشم که احتمالا همه خوندين، حتا منم خوندم چه برسه به شما.
روزی که ما رفتیم کلیسا خوشبختانه خیلی‌ خلوت بود، ما هم با خیال راحت
برا خودمون توش گشت و گذار کردیم، منتها عكسبرداری و فیلم برداری ممنوع
بود، البته جز من و آقای همسر که کلا انسان‌های متشخصی هستیم بقیه عکس
میگرفتن.
نمیدونم تا حالا تو این کلیسا بزرگ‌ها رو دیدین یا نه (منظورم از بزرگی‌
معروفیتشونه) هر طرف کلیسا رو که نگاه کنین قبره، یعنی‌ هرچی‌ کشیش و اسقف
مرده گذاشتن تو تابوت و گذاشتن یه گوشه از کلیسا!‌ای بابا، خوب بردارید
این مرده هاتونو، من نمیدونم اینا چرا این مدلین، تازه بعضی‌ کلیسا‌ها
هستن که یه زیر زمین دارن به مثال قبرستون، منتها قبراش بیرونه دیگه
(یعنی‌ قبر نیست ، همه تابوته) از اون مدل کلیسا‌ها هم رفتم،تو آلمان،
حتما عكساشو براتون میزارم.

آخرین جای دیدنی سفر اولمون سالن اپرا پاریس بود که خوب خیلی‌ معروفه
منتها من از دیدنش اصلا راضی‌ نیستم، برای اینکه همه جاش بسته بود، تنها
میشد سالن اصلی‌ رو دید، و اصلا مزه نداد. منتها اینو بگم که بسیار شبیه
تالار وحدت بود. البته خوب بهتره بگم تالار وحدت بسیار شبیه به اونجا هست.
همه جا و همه چیز هم قرمز، خوب واضحه دیگه، مخمل قرمز از قدیم الایام
پارچه سلطنتی بوده، اینجا هم همه چیزش قرمز بود و مخمل. یه پله هايی هم
وسط ورودی اصلی‌ داشت که خدايي زیبا بودن، یعنی‌ هم از لحاظ طراحی زیبا
بود هم سنگش زیبا بود، خوب مثلا که اشراف و نجیب زاده‌ها میرفتن اونجا
دیگه، من که نمیرفتم. خیلی‌ زیبا بود خیلی‌ زیبا بود. چیکار کنم، من عاشق
جلو‌های سلطنتی و تجملی‌ام دیگه.

حالا براتون بگم از یه سوتی خیلی‌ زیبا.
عرض شود که خط ۱ مترو پاریس که اصلی‌‌ترین خط هست از مرکز شهر و جاهای
دیدنی‌ و قدیمی‌ رد می‌شه. یکی‌ از ایستگاه‌ها یه جایی‌ بود به اسم Hôtel de Ville.
که البته خونده می‌شه اُتِل دِ ویل. اولین روزی که رسیدیم رفتیم سریع یه
کتاب خریدیم که جاهای دیدنی‌ رو از روش پیدا کنیم. یکی‌ از جاهايی که مطرح
شده بود همین اتل د ویل بود. ما هم فکر کردیم لابد این یه هتل خیلی‌
قدیمی‌ و زیبا هست که باید بریم ببینیمش.
روز آخری دیدیم این هتل نزدیک نوتردام هست، پس می‌شه رفت دیدش. خیلی‌ شیک
و با کلاس رفتیم اونجا. دیدیم به به عجب ساختمون زیبايی، چه اتاق‌های
خوشگلی‌ داره (آخه پرده‌ها همه کنار بود) چه ادم‌های شیک و پیکی ميرن توش
لابد اطاقاش خیلی‌ گرونه. حتما بریم توشو ببینیم. یه آقايی دم در به عنوان
نگهبان ایستاده بود، منم خیلی‌ شیک و قشنگ رفتم به انگلیسی‌ بهش گفتم
می‌شه ما توی هتل رو ببینیم؟ اونم گفت نه!!! اومدم به آقای همسر گفتم غلط
نکنم اینقدر کلاس این هتل بالاست که هرکسی رو راه نمیدن، ببین هرکی‌ میره
تو دفتر دستک با خودش داره، لابد شرکت‌های آنچنانی‌ اینجا رو برای
کارمنداشون که میان ماموریت رزرو می‌کنن، جای من و تو نیست بیا بریم.

فرداش رفتیم لیون (خونه دختر عموم اونجاست) دیدیم که چه جالب اونجا هم اتل
د ویل داره، منم در نهایت سادگی‌ و کودکی گفتم چه باحاله، اینجا هم اتل د
ویل هست. که دخترا عموم فرمودن، اینجا (در فرانسه) به ساختمون شهرداری
میگن اتل د ویل. ما رو بگی‌، تازه فهمیدیم که بابا جون اونجا که رفتیم که
هتل نبود، شهرداری بوده و بعدا فهمیدیم که تو اروپا شهرداری‌ها همیشه هم
خیلی‌ مهمن، هم اینکه ساختمونشون جز جازبه های توریستی محسوب می‌شه (البته
فقط از بیرون) چون تو برلین هم دقیقا یه روز علاف شدیم که بریم یه
ساختمونی رو ببینیم که بعدا فهمیدیم شهرداری ه و خوب ورود ممنوع!!!

اتل د ويل (شهرداري)

كليساي نوتردام

اپراي پاريس

زنده ايم

2009-01-18T00:34:00.000+01:00

بعد از اينكه چند روزي پشت سر هم پست نوشتم. يهو غيبم زد. نمي دونم چي شد يهو سرعت پست گذاشتنم اومد پايين.

حالا گفتم بيام يه خبري از حال خودم بهتون بدم و يه سري خورده مطلب بيان كنم و برم.

خرس مهربون (آشنايي داريد كه استادمو ميگم) بالاخره بعد از يك ماه من رو به حضور طلبيدن تا در مورد روند تز اينجانب كمي بحث و گفتگو انجام بديم. يه جلسه گذاشت كه من بودم و خودش و يه خانم ايراني كه 20 سالي هست تو سوئد زندگي ميكنه و تو موسسه ملي تحقيقات سوئد به عنوان محقق كار ميكنه. اين خانوم قراره كه ايده هاي تكميلي در مورد تز من بده چون بخشي از تحقيقاتش در همين زمينه بوده. تو جلسه هر چي ميگفتيم خرس مهربون يادداشت ميكرد بعد هر چند جمله يه نگاه به يادداشت هاش ميكرد و با خودش ميگفت . هوم .....هوم.....هوم (يعني صداشو در ميورود) منم كه به شدت خودمو گرفته بودم كه نخندم ولي درونم بود. خلاصه بنا بر اين شد كه من ديگه بيشتر از اين ازمايش انجام ندم و فعلا تا همين جاش رو بنويسم تا ببينيم چي ميشه.

پرشين بلاگ حدود 20 تا وبلاگ گروهي راه انداخته و از كاربراش دعوت كرده كه بنا بر علاقه و تخصصشون تو اين وبلاگ ها بنويسن. مديريت يكي از اين وبلاگ ها هم به لطف دوستان دنياي مجازي به من سپرده شده. وبلاگ در مورد محيط زيست و مسائل پيرامونش هست. يه خانومي لطف كردن و اولين پست اين وبلاگ رو نوشتن. بالاي پست با رنگ قرمز اينطور عنوان كردن كه هرگونه برداشت ازاین مطلب بایدباذکرنام نویسنده صورت پذیرد. اونوقت اين خانوم يه مطلب نوشته به اندازه 4 تا كاغذ A4 منتها تو كل متن هيج جايي به هيچ منبع و ماخذي اشاره نكرده ، انگار خودش از بچگي همه اين مطالب رو بلد بوده. جلل الخالق!

امروز روز ملي پيغام هاي عجيب و غريب بود. صبح كه يه اي ميل داشتم از يه اسمي كه هيچ رقمه نميشناختمش كه توش فقط يه جمله نوشته بود "خيلي زيبا بود. ممنون" عصر هم يه كامنت خصوصي داشتم از كسي كه عنوان كرده بود خاله منه و گفته بود كه يادته اون موقع كه ايران بودي موقع پخش كارتون برام پيغام ميفرستادي؟ والا تا جايي كه من ميدونم هيچ كدوم از خاله هام اهل كامپيوتر و اينترنت نيستن. تازه اصلا ادرس اينجا رو ندارن.

به هر حال ما زنده ايم و ملالي نيست جز دوري شما.

فكر نكنين كه داستان پاريس تموم شده ها. نه! منتظر بقيش باشيد

پاریس-3

2009-01-09T15:47:00.000+01:00

خوب حالا نوبت قسمت دوست داشتنی سفر اول هست، دیزنی لند. هورا هورا آخ جون. من همیشه دوست داشتم که برم و از نزدیک ببینم( قربون روحیه کودکانهٔ خودم برم)

آقای همسر از قبلش تو وبسایت دیده بود که تعطیله، اما اونجا که بودیم تصمیم گرفتیم بریم از فروشگاه دیزنی که تو شانز الیزه بود سوال کنیم، خانومه هم گفت نه عزیزان من کی گفته تعطیل؟ خیلی‌ هم بازه!!! خلاصه که در عین ناباوری خودمون و جیبمون نفری ۴۴!!!!!!! یورو پیاده شدیم. از اونجایی که پول گران بها رو داده بودیم تصمیم گرفتیم زودتر از اینکه در های دیزنی لند باز بشه ما اونجا باشیم. اما خوب به هر حال شانس و تقدیر هم این وسط خیلی‌ مهمه. چون دقیقا همون روز قطاری که به سمت دیزنی میرفت خراب بود ،ریل‌ها مشکل داشتن و مردمانی که میخواستن برن دیزنی باید ۱۲۷ تا قطار عوض میکردن تا بالاخره برسن اونجا. این شد که به جای ۹ ما ۱۱ اونجا بودیم.

خوشبختانه خیلی‌ شلوغ نبود، یه نقشه هم داشتیم که خیلی‌ گویا بود، تو اون نقشه تمام بازی‌‌ها یا جاهای دیدنی رو نوشته بود، و یه سری‌ها رو هم تیک زده بود، گفته بود که اگه نمیرسین همهٔ جاها رو برین اونایی که تیک دارن رو برین که حکم های لایت رو دارن. ما هم که خوب مطمئن بودیم که به همه نمیرسیم از رو همون تیک زده ها رفتیم جلو. خودشون طوری شماره گذاری کرده بودن که هرچی‌ میرفتیم جلو تر هیجان انگیز تر میشد. طوریکه بازی‌ که آخر آخر سوار شدیم دیگه آخر خفن بود ها.

اونجا رستوران‌ها و کافه‌ها همه اسامی شخصیت‌های والت دیزنی رو داشتن، مثلا ما تو رستوران پینوکیو ناهار خوردیم.

هرجایی بسته به اینکه مربوط به چه کارتونی هست، موزیک مخصوص خودش رو داشت، و جالب اینکه مادر ها و بچه هم همه با موزیک میخوندن، دلم برای خودم و بچه های ایرانی‌ سوخت. من هیچ کدوم از اهنگا رو بلد نبودم که بخونم، شاید تنها ملودیش برام آشنا بوده باشه.

خانوادهٔ دکتر ارنست رو یادتونه؟ اصل این کارتون مال دیزنی هست به اسم رابینسون ها. خونه اونا رو اونجا ساخته بودن، خیلی‌ با مزه بود.

یه تئاتر هم رفتیم اونجا، که میکی و دوستان اجرا میکردن، یه تئاتر موزیاکل بود که ۱ دختر و ۱ پسر و میکی و مینی و ،..... با هم اجرا میکردن همزمان به ۲ زبان انگلیسی‌ و فرانسه.

قصر زیبای خفته رو دیدیم، قصر علاالدین رو دیدیم، غرب وحشی رو دیدیم، جنگل مخوف سفید برفی رو دیدیم، ولی‌ از سیندرلا چیزی ندیدیم.

اونجا ادم‌هایی‌ که لباس شخصیت های دیزنی رو پوشیده بودن در اقصا نقاط اونجا ولو بودن که به بچه ها یا حتی بزرگا امضا بدن یا باهاشون عکس بگیرن، و جالبه که بگم برا هر کدوم از این شخصیتا چه صف هایی که تشکیل نشده بود.

اینو همین الان یادم افتاد. اولین قسمتی‌ که رفتیم یه جایی بود تو مایه‌های تونل وحشت، آخرین نفراتی که وارد شدن من و آقای همسر بودیم، که در واقع آخر آخریه من بودم که بعد از من در بسته شد. اونجا یه خانوم بسیار زیبایی مسول بستن در بود. تا من رفتم تو خواست درو ببنده یهو چشماشو گشاد کرد و خیره به من نگاه کرد. من اول فکر کردم که کیفم مانع از بسته شدن دره، برا همین خودمو جمع و جور کردم که در بسته بشه، بعد دوباره خانومه همینکارو تکرار کرد، جالب اینکه بعد از هر خیر نگاه کردنی یه لبخند هم بهم تحویل میداد، فکر کنم ۳ یا ۴ بار اینکارو کرد. باید اعتراف کنم که دیگه جدی جدی داشتم میترسیدم، پیش خودم فکر کردم شاید دیوونه است، یا شاید بخش‌هایی‌ از برنامه است نکنه الان از اون بالا مالا‌ها یه چیزی بکوبن تو سرم. که خلاصه خوشبختانه خانوم بی‌خیال شد وگرنه حتما یه جیغ حوالش می‌کردم.

آخر روز هم بارون گرفت، خوشبختانه دیگه داشت تعطیل میشد.

ما از اونجا ۲ لیوان با عکس شخصیت‌های دیزنی خریدیم. که یادگار داشته باشیم.

اینم توضیح بدم که خفن ترین بازی(اسمش Space Mountain بود) که سوار شدیم اینجوری بود که همه سوار یه موشک میشدیم که یکم عقب عقب میرفت. دور خیز میکرد و یهو پرتاب میشد به فضا. چشمتون روز بد نبینه. همین طور ستاره و شهاب سنگ بود که رو سر ادم میوفتاد و این موشکه برای اینکه به این سنگ ها و اجرام اسمانی نخوره هی حرکات ژانگولری انجام مبداد و همیجور جیغ بود که مردم میزدن.اینم یه کلیپ که مسیر موشک رو تا حدی نشون میده. دیگه ببخشید که تو این کلیپ اجرام اسمانی نیستن.

اینم یه سری عکس. بقیه عکس‌ها هم اینجا هست
.

قصر زیبای خفته

Space Mountain

نمایش های خیابانی

پاريس-2

2009-01-05T20:12:00.000+01:00

خوب تا لوور رو گفتم. حالا بقیش.

همون شب بعد از لوور خسته و هلاک عین کسایی که ماموریت دارن راه افتادیم به سمت ایفل، البته قبلش رفتیم هتل دوربینمون رو شارژ کردیم، چون تو لوور حتي یک پریز برق هم نبود.

وقتی‌ رسیدیم ایفل تقریبا دیگه داشت تعطیل میشد اما با این حال صفی بود که بیا به دیدن، تو ۴ تا پایه ایفل اسانسور هست که مردم رو میبره بالا، ۳ تا طبقه هم داره. برای رفتن به هر طبقه یه قیمتی رو باید پرداخت، خوب ما هم تصمیم گرفتیم که تا طبقه سوم بریم، خیلی‌ هم شلوغ بود، وحشتناک بود. ۱۱ یورو دادیم، تخفیف دانشجویی هم نداشت. تو فرانسه کلا تخفیف دانشجویی معنی‌ نداره!!! در صورتیکه تو سوئد ما همیشه تخفیفی میگیریم ( حتي رو گل مصنوعی كه همین امروز خریدم)

خلاصه رفتیم بالا، کلی‌ سرد بود، باد شدیدی هم بود.

طبقهٔ سوم زیر اون نوک نوکش، دور تا دور عکس پرچم کشورای مختلف رو گذاشتن با پایتخت‌ها شون و شهر‌های معروفشون، و فاصله هوایی برج ایفل رو تا اون شهر نوشتن. از اونجا هم می‌شه رفت تو بالکنش (فضای باز) و به شدت باد سرد خورد و از تو تلسکوپ‌های پولی‌ شهر رو نگاه کرد!!!!

از ایفل که اومدیم بیرون به شدت گرسنه بودیم، همون دور و ور یه رستوران ایتالیایی بود که ما دیدیم که جز این چاره ای نداریم، یه پیتزا كه در واقع نون بود و پنير و سس گوجه و یه ماکارونی(به قول خارجی‌‌ها پاستا!!!!) خردیم شد ۲۰ یورو. اینه که میگم اونجا خیلی‌ گرون بود!

روز بعدشم که یادمه یکشنبه بود، صبح زود راه افتادیم به سمت کاخ ورسای، برای رسیدن به ورسای باید قطار عوض میکردیم و کلی‌ تو راه بودیم که نمیدونستیم، برا همین دیرتر از اونی‌ که فکر میکردیم رسیدیم، رفتیم اونجا دیدیم جمیعته که داره میره تو کاخ، خیلی‌ عجیب بود برامون که چرا اینقدر شلوغ؟ فهمیدیم که آهان امروز اولین یکشنبه ماه هست و کلیه موزه‌ها و کاخ ها،... مجانیه. کلی‌ خوش به حالمون شد. وگرنه باید نفری ۱۶ یورو میدادیم، میرفتیم به زندگی‌ شاهان حسرت میخوردیم و میومدیم بیرون، مخصوصا این که تو زمستون ورسای هیچ صفايی نداره. چون کاخ خیلی‌ بزرگ نیست، اصل قضیه باغ هست که تو زمستون درخت‌ها همه کچل، مجسم‌ه ها به خاطره سرما تو گونی، فواره‌ها بسته، و کلا سوت و کور.

ورسای خیلی‌ خوشگل بود، مخصوصا سالن اپراش که محشر بود، چه سقف هایی‌، چه مجسمه هایی‌، چه اتاق خواب هایی‌،....... کلا همش زیبا بود دیگه.

ورسای یه باغ بسیار بسیار بزرگ داره که انتهاش معلوم نیست!!!، و میگن بعد از اینکه لویی 16 میفهمه که ماری انتوانتت بهش خیانت کرده اونو به یه کاخ کوچيک در انتهای باغ تبعید می‌کنه، که ما نه دفعهٔ اول اون کاخ رو دیدیم، نه دفعهٔ دوم. دفعهٔ اول چون خیلی‌ سرد بود و ما داشتیم قندیل میبستیم تا ته باغ نرفتیم، دفعهٔ دوم هم چون یه مامان و بابا باهامون بودن، نمی‌شد هی‌ پیاده از این ور به اونور بکشونمیشون، خوب خسته میشدن طفلکی ها. برا همین ترجیح دادیم تو باغ به استراحت بپردازیم، تا بگردیم اون کاخ رو پیدا کنیم.

سری دوم که رفتیم ورسای، به مراتب شلوغ تر از دفعه اول بود، خوب چون به هر حال تابستون بود، و همچنین اون روز‌ها تو فرانسه لانگ ویک اند بود. تقریبا ۱ ساعت شایدم بیشتا ما تو صف بلیط بودیم، تازه کلی از قسمت‌ها رو هم بسته بودن چون داشتن ترمیم میکردن. مثل اپرا. من یه شلوغ میگم، شما یه شلوغ میشنوین، خیلی‌ شلوغ بود تو مایه‌های راه پیمايی.

از همهٔ کاخ من بیشتر مجذوب سالن اپرا و اتاق خواب ماری انتوانت شدم کلی زیبا بود، باغشم که خوب محشر دیگه، وسط یه رود خونه داره، کلی‌ حوض و فواره و مجسمه،....

سری دوم مخصوصا هوا آفتابی هم بود کلی چسبید ولی‌ سری اول خیلی‌ سرد و نمور بود.

اينم يه سري عكس در ادامه مطلب. بقيه عكس ها رو هم ميتونين اينجا ببينين

خوب تا لوور رو گفتم. حالا بقیش.

همون شب بعد از لوور خسته و هلاک عین کسایی که ماموریت دارن راه افتادیم
به سمت ایفل، البته قبلش رفتیم هتل دوربینمون رو شارژ کردیم، چون تو لوور
حتي یک پریز برق هم نبود.

وقتی‌ رسیدیم ایفل تقریبا دیگه داشت تعطیل میشد اما با این حال صفی بود که
بیا به دیدن، تو ۴ تا پایه ایفل اسانسور هست که مردم رو میبره بالا، ۳ تا
طبقه هم داره. برای رفتن به هر طبقه یه قیمتی رو باید پرداخت، خوب ما هم
تصمیم گرفتیم که تا طبقه سوم بریم، خیلی‌ هم شلوغ بود، وحشتناک بود. ۱۱
یورو دادیم، تخفیف دانشجویی هم نداشت. تو فرانسه کلا تخفیف دانشجویی معنی‌
نداره!!! در صورتیکه تو سوئد ما همیشه تخفیفی میگیریم ( حتي رو گل مصنوعی
كه همین امروز خریدم)

خلاصه رفتیم بالا، کلی‌ سرد بود، باد شدیدی هم بود.

طبقهٔ سوم زیر اون نوک نوکش، دور تا دور عکس پرچم کشورای مختلف رو گذاشتن
با پایتخت‌ها شون و شهر‌های معروفشون، و فاصله هوایی برج ایفل رو تا اون
شهر نوشتن. از اونجا هم می‌شه رفت تو بالکنش (فضای باز) و به شدت باد سرد
خورد و از تو تلسکوپ‌های پولی‌ شهر رو نگاه کرد!!!!

از ایفل که اومدیم بیرون به شدت گرسنه بودیم، همون دور و ور یه رستوران
ایتالیایی بود که ما دیدیم که جز این چاره ای نداریم، یه پیتزا كه در
واقع نون بود و پنير و سس گوجه و یه ماکارونی(به قول خارجی‌‌ها پاستا!!!!)
خردیم شد ۲۰ یورو. اینه که میگم اونجا خیلی‌ گرون بود!

روز بعدشم که یادمه یکشنبه بود، صبح زود راه افتادیم به سمت کاخ ورسای،
برای رسیدن به ورسای باید قطار عوض میکردیم و کلی‌ تو راه بودیم که
نمیدونستیم، برا همین دیرتر از اونی‌ که فکر میکردیم رسیدیم، رفتیم اونجا
دیدیم جمیعته که داره میره تو کاخ، خیلی‌ عجیب بود برامون که چرا اینقدر
شلوغ؟ فهمیدیم که آهان امروز اولین یکشنبه ماه هست و کلیه موزه‌ها و کاخ
ها،... مجانیه. کلی‌ خوش به حالمون شد. وگرنه باید نفری ۱۶ یورو میدادیم،
میرفتیم به زندگی‌ شاهان حسرت میخوردیم و میومدیم بیرون، مخصوصا این که تو
زمستون ورسای هیچ صفايی نداره. چون کاخ خیلی‌ بزرگ نیست، اصل قضیه باغ هست
که تو زمستون درخت‌ها همه کچل، مجسم‌ه ها به خاطره سرما تو گونی، فواره‌ها
بسته، و کلا سوت و کور.

ورسای خیلی‌ خوشگل بود، مخصوصا سالن اپراش که محشر بود، چه سقف هایی‌، چه
مجسمه هایی‌، چه اتاق خواب هایی‌،....... کلا همش زیبا بود دیگه.

ورسای یه باغ بسیار بسیار بزرگ داره که انتهاش معلوم نیست!!!، و میگن بعد
از اینکه لویی 16 میفهمه که ماری انتوانتت بهش خیانت کرده اونو به یه کاخ
کوچيک در انتهای باغ تبعید می‌کنه، که ما نه دفعهٔ اول اون کاخ رو دیدیم،
نه دفعهٔ دوم. دفعهٔ اول چون خیلی‌ سرد بود و ما داشتیم قندیل میبستیم تا
ته باغ نرفتیم، دفعهٔ دوم هم چون یه مامان و بابا باهامون بودن، نمی‌شد
هی‌ پیاده از این ور به اونور بکشونمیشون، خوب خسته میشدن طفلکی ها. برا
همین ترجیح دادیم تو باغ به استراحت بپردازیم، تا بگردیم اون کاخ رو پیدا
کنیم.

سری دوم که رفتیم ورسای، به مراتب شلوغ تر از دفعه اول بود، خوب چون به هر
حال تابستون بود، و همچنین اون روز‌ها تو فرانسه لانگ ویک اند بود. تقریبا
۱ ساعت شایدم بیشتا ما تو صف بلیط بودیم، تازه کلی از قسمت‌ها رو هم بسته
بودن چون داشتن ترمیم میکردن. مثل اپرا. من یه شلوغ میگم، شما یه شلوغ
میشنوین، خیلی‌ شلوغ بود تو مایه‌های راه پیمايی.

از همهٔ کاخ من بیشتر مجذوب سالن اپرا و اتاق خواب ماری انتوانت شدم کلی
زیبا بود، باغشم که خوب محشر دیگه، وسط یه رود خونه داره، کلی‌ حوض و
فواره و مجسمه،....

سری دوم مخصوصا هوا آفتابی هم بود کلی چسبید ولی‌ سری اول خیلی‌ سرد و نمور بود.

اينم يه سري عكس در ادامه مطلب. بقيه عكس ها رو هم ميتونين اينجا ببينين

پاريس-1

2009-01-03T19:20:00.000+01:00

چند وقته كه ميخوام از سفر هام بنويسم ولي هي نميشه. حالا همت كردم و شروع كردم به نوشتن

من و همسرم دو بار رفتیم پاریس، بار اول ژانويه ۲۰۰۶ بود که خودمون ۲ تا رفتیم، یه بارشم می ۲۰۰۸ بود که که همراه پدر و مادر آقای همسر رفتیم.

خوب بار اول یه جور خوب بود (چون دفعه اول بود)، بار دوم یه جور خوب بود (چون هوا آفتابی و گرم بود).

عرض شود که جاهايی که ما تو سفر اولمون رفتیم و دیدیم، خوب طبیعتا خیابون معروف شانز الیزه (۱)، طاق پیروزی (۲)، برج ایفل، موزه لوور، دیزنی لند، کلیسای معروف نوتردام، کاخ ورسای و اپرا بود. سری دوم تنها جایی‌ که به این لیست اضافه شد جایی‌ بود که من اسمشو گذاشتم موزهٔ علم که یه سینمای ۳ بعدی هم کنارش بود (۳) و يه كليساي ديگه.

خوب اولین جايي که همون شب اول رفتیم سراغش خیابون شانز الیزه بود که یه خیابون پهن و طولانی‌ پر از مغازه های شیک و گرون هست، و باید عرض کنم که اتفاقا دفتر ایران ایر هم همونجا در کنار مغازه گرون‌ها هست، یه فرش فروشی خفن ایرانی‌ هم هست، البته گویا مغازه های ایرانی‌ دیگه‌ای هم هست!
تو این خیابون مغازه‌هایی‌ ديده ميشه‌ که در واقع نمایشگاه ماشین هست و یه ماشین های عجیب و غریبی توش گذاشتن که هیچ کدوم تولید انبوه نمیشن، و ملت می‌رن با این ماشین خوشگلا عکس میگیرن. مثلا پژو، تویوتا، بنز،... اونجا مغازه دارن. شانز الیزه پر از رستوران و کافه هست، همینطور پر از سینما.

در انتهای خیابون هم طاق پیروزی هست، زیر طاق یه قبر هست و یه آتیش که این آتیش هیچوقت خاموش نمی‌شه. این قبر رو برای سرباز گمنام ساختن.
برای بالا رفتن از طاق اولا باید نفری ۸ یورو بپردازیم ثانيا باید حدود ۲۰۰ پله باریک و گرد رو بدون وقفه بریم بالا. چون هیچ پاگردی نداره و اگه وسط راه بایستیم یهو یه صف انسانی‌ پشت سرمون تشکیل می‌شه که بیا به دیدن. ما با هر بدبختی بود رفتیم دیگه.
از اون بالا تقریبا همه جای پاریس دیده می‌شه. گوشه گوشه اونجا هم تلسکوپ گذاشتن (پولی‌) که میتونین هر جا رو دوست داشین ببینین دیگه.

پاریس از شلوغی عین تهران هست، پر از ماشین، پر از ادم، صدای بوق، هوای نسبتا آلوده، گدا تو خیابون،.....

روز بعدش، صبح کله سحر بیدار شدیم که بتونیم سریع خودمون رو برسونيم به لوور که بتونیم در عرض ۱ روز همشو ببینیم. تقریبا با باز شدن لوور ما هم رفتیم تو، اما خیلی‌ شلوغ بود، ۳ تا ورودی داره، که هر کدومش به یه سالن میرسه، ما از مجسمه ها شروع کردیم، بعدش رفتیم سالن کشور‌های اسلامی و ایران و بابل، بعدش هم مصر، یونان، بعد نقاشی‌‌ها و مونا لیزا، بعد هم آپارتمان ناپلئون و بد هم خسته و کوفته اومدیم بیرون.

حالا میگن که اینا ایران رو غارت کردن و همهٔ تاریخ ایران تو لوور هست، اما باید بیاین مصر و یونان رو ببینید، مصرو که رسما غارت کردن، چند تا سالن مصر هست، تازه اون زمان داشتن یه سري چیزا رو ترمیم میکردن برا همین بعضی‌ سالن‌ها بسته بود. یونان هم همینطور، اگه تنها یه ستون از معبد آناهیتا رو از ایران بردن، از یه ساختمون یونانی چندین ستون رو یه جا کنده بودن برده بودن اونجا.

مونا لیزا رو هم به شدت حفاظت میکردن، یه تابلو فسقلی برا خودش ۲ تا نگهبان داشت. عکس برداری هم ممنوع بود، اما مگه می‌شه جلو بشر ۲ پا رو گرفت؟ همه عکس میگرفتن.

حدود ۲۰۰-۳۰۰ تا* سالن نقاشی‌ داره که اون اخریا ديگه ادم دلش می‌خواد فریاد بکشه از این همه نقاشی‌ که همه هم شکل هم هستن، آخه همه مال قرون وسطا هست، و همه تحت تاثیر کلیسا کشیده شدن. همه حضرت مریم با یه کودک تو بغلش که همه هم یه هاله نور دور سرشون. یعنی‌ اینقدر همه مثل همن که می‌شه چشم بسته نقاشی‌‌ها رو دید.

آپارتمان ناپلئون ولی‌ خدايي خیلی‌ با شکوه بود، خیلی‌ خوب بود، من که لذت بردم.

تو لوور به سختی‌ جايي برای استراحت پیدا می‌شه. ماکه دیگه بعد از مونالیزا یه پله کم رفت و آمد پیدا کردیم روش ولو شدیم. وسط سالن‌ها اجازه خوردن و اشامیدن نیست، ولی‌ تو خودش کافه و رستوران هست، که قیمتش هم معادل کافه‌های بیرون هست. اصلا سر گردنه باهات حساب نمیکنن. البته خوب غذا تو پاریس به شدت گرونه.

*منظور اينه كه تعداد سالن ها خيلي زياد بود

1- Champs- Élysées

2- Arc de Triomphe

3- Cité des sciences and de l'industrie

این پست‌ها ادامه دارند.

اینا هم یه سری عکس، البته عکس‌ها بعدا کامل تر میشن.

شانز اليزه

طاق پيروزي

قبر سرباز گمنام

سر ستون معبد اناهيتا كه درسته منتقل شده به لوور

حراج واجب تر از خواب صبح

2009-01-02T19:02:00.000+01:00

والا ما یه بار رفتیم از فروشگاه اسپیریت تو شهرمون یه تاپ خریدیم و صندوقدار به ما پیشنهاد کرد که عضو کلوب بشیم، ما هم گفتیم باشه.
این شد که حالا هر از گاهی برامون یه سری كارت تخفیف میرستن که مثلا از فلان تاریخ تا فلان تاریخ با کارت کلوب روی هر شلوار جین ۱۰ یورو تخفیف میدیم. (این فقط مثال بود ها)

۲ هفته پیش هم برای سال نو باز یه کارت تخفیف فرستاده بودن که روز جمعه ۲ ژانویه (امروز) از ساعت ۸-۹ صبح تخفیف ویژه هست.

از اونجایی که مغازه‌ها اینجا زود تر از ۱۰ باز نمیکنن. من کلی کنجکاو شدم که یعنی‌ تو این ۱ ساعت چه خبر هست؟ برای همین علي رغم اینکه تو این تعطیلات هر روز ۱۱ صبح از خواب بیدار میشیم عزممو جزم کردم که برم و ببینم.
یعنی‌ هدف اصلی‌ من کسب تجربه بود که ببینم چه خبر هست.
از اونجایي هم که پیاده می‌خواستم برم و من بدون صبحانه نمیتونم از خونه برم بیرون، پس ناچار بودم ساعت ۶ از خواب بیدار شم، در حالیکه خورشید خانوم تازه ساعت ۸.۵ از خواب بیدار می‌شه. (خودتون پیدا کنید عمق عزم راسخ رو)
خلاصه با یکی‌ دیگه از بچه‌ها هماهنگ کردیم که ساعت ۷ به سمت اونجا راه بیفتیم.
خلاصه ما ۳ نفر شدیم و رفتیم، کمی‌ قبل از ۸ اونجا بودیم، خوشبختانه مغازه باز بود. ولی‌ سر جمع ۱۵ نفر هم تو مغازه نبودن. رفتیم دیدیم همون حراج عادی و معمولی‌ همیشگی‌ هست و هیچ نکتهٔ ویژه‌ای نداره. همون موقع رفتم از خانمي که دم در کارت‌های تخفیف رو میگرفت (آخه فقط کسایی که کارت داشتن میتونستن برن) پرسیدم که خانوم جون این چه فرقی‌ با بقیه حراجاتون داره که کله سحری مارو کشوندی اینجا؟ خودشو کشت تا به من به انگلیسی بفهمونه که جریان چیه، اخرشم نتونست، منتها منظورش این بود، ما به شما میگیم زودتر بیاین که تا وقتی‌ از همهٔ رنگ‌ها و همهٔ سایز‌ها موجود هست خرید کنین، وگرنه از ظهر به بعد ممکن سایز شما نباشه.
دوستم گفت طرف فکر کرده ما واقعا مشتری ویژه هستیم، این لباسا که بعد از ۵۰% حراج هم گرون هستن. و خدایی گرون بودن. (البته کلا لباس و کفش در سوئد گرون هست، بلکه در آلمان و اسپانیا کلی قیمت‌ها مناسب میباشند همی‌)

خلاصه کمی‌ دست از پا دراز تر اومدیم بیرون و رفتیم تو یه فروشگاه دیگه که دوستم از اون هم کارت تخفیف داشت. اونجا باز قیمت‌ها منطقی‌ تر بود و من اونجا برای آقای همسر و برادر جان هر کدوم یه لباس خریدم. بعدشم آقای همسر به من ملحق شد و باز کمی‌ مغاز‌ه ها رو گشتیم و یه چیزی هم برای پدرم خریدم.

کلا روز خرید مردونه بود. انگار که روز مرد بوده باشه.

ولی‌ اگه هیچی‌ هم نمیخریدم باز می ارزید. چون که هم صبح زود بیدار شدم نه ۱۱ صبح، هم رفتم بیرون و یه هوایی بهم خورد. هم ۴ تا مغازه دیدم، روحم شاد شد.